മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
സോമകന്റെ പുണ്യാശ്രമത്തിൽ ധർമരാജൻ യുധിഷ്ഠിരൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ആറു രാത്രി നിയമത്തോടെ താമസിച്ചു; ശത്രുനിഗ്രഹകനായ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ട് വടക്കോട്ടു പോയി.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
പിന്നെ വളരെ ദൂരം പോയി, അവിടെ പൂക്കളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ, വലിയ നദിയാൽ ശോഭിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു വനം അവർ കണ്ടു.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
അതു കണ്ട് രാജാവ് ശ്രേഷ്ഠമുനിയായ ലോമശനോട് ചോദിച്ചു: 'പല മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഉള്ള ഈ രമ്യമായ വനം ഏതാണ്?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
ഇത് പല പൂക്കളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞതും മുനിസംഘങ്ങൾ സേവിക്കുന്നതും പുണ്യജലമുള്ള ഒരു വലിയ നദിയോടു ചേർന്നതുമാണ്.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
ഹേ മുനേ, ഋഷിമാരുടെ പല പുണ്യാശ്രമങ്ങൾ കാണുന്നു. ഈ പുണ്യാശ്രമം ആരുടേതാണ്, ഈ നിർമലരായ മുനിമാർ ആരുടേതാണ്? ഇതു കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വക്താക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നീ പറയുക.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
രാജേന്ദ്രാ, കേൾക്കൂ, നിനക്കു മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ. നിർദോഷനേ, ഇപ്പോൾ ഈ വനത്തിന്റെ പുരാതന വൃത്താന്തം ഞാൻ പൂർണമായി പറയാം.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
മൃകണ്ഡുവിന്റെ പുത്രനായ ബുദ്ധിമാനായ മാർക്കണ്ഡേയ മഹാമുനി ബാല്യത്തിൽത്തന്നെ മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനും സർവവിദ്യകളിലും നിപുണനുമായിരുന്നു.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രിയം ചെയ്തുകൊണ്ട് തപസ്സിനായി അവൻ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഇവിടെ ആശ്രമം സ്ഥാപിച്ച് അതികഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
വേനലിൽ പഞ്ചാഗ്നി തപസ്സ് ചെയ്തും, മഴക്കാലത്ത് തുറന്ന ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ വസിച്ചും, ശിശിരത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്നും ആ യോഗി ദീർഘകാലം ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
കൈകൾ ഉയർത്തി, ആശ്രയമില്ലാതെ, കാൽവിരലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും പ്രാണനെയും ജയിച്ച്, അവ്യയനെ ദൃഢമായി ധ്യാനിച്ച്, ആഹാരമില്ലാതെ, ക്രോധം ജയിച്ച് ദീർഘകാലം ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
ഈ ഇടയ്ക്ക്, രാജാവേ, അതികഠിനമായ അനാവൃഷ്ടി ഉണ്ടായി; അത് സർവത്തെയും സംഹരിക്കുന്നതായിരുന്നു; അതിനാൽ ചരാചരങ്ങൾ ദഹിച്ചു.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
അനാവൃഷ്ടി പടർന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും മരിച്ചു; ദ്വിജരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ ചില മഹാത്മാക്കളായ മുനിമാരും.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരും ശൂദ്രരും എല്ലാ സ്ത്രീകളും പശുക്കളും പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും എല്ലാം വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് വലഞ്ഞ്, ക്ഷീണിച്ച്, ഉണങ്ങിയ ചുണ്ടും തൊണ്ടയുമായി, തളർന്ന്, ഭ്രാന്തരായി, ബോധമില്ലാതെയായിരുന്നു.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
ശേഷിച്ചിരുന്ന ഏതോ പുണ്യത്താൽ അവർ ജ്ഞാനിയായ മാർക്കണ്ഡേയന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പതുക്കെ എത്തി; പെട്ടെന്ന് മൂർച്ഛിച്ച് വീണുപോയി.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
സമാധിയിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന മഹാതപസ്വിയായ യോഗി മാർക്കണ്ഡേയൻ ആ നിബിഡ വനം വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് വലഞ്ഞ ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കണ്ടു.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
ദയയാൽ ആർദ്രമായ ഹൃദയമുള്ള ആ യോഗി ഹൃദയകമലത്തിൽ ശിവനെ ധ്യാനിച്ച്, അവരെ രക്ഷിക്കുന്നതിനായി വേദഗന്ധമുള്ള സ്വരത്തിൽ — ഹേ ഭാരതാ — തപസ്സിന്റെയും യോഗത്തിന്റെയും ശക്തിയാൽ ഗംഗയെ വിളിച്ചു.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
അവനാൽ വിളിക്കപ്പെട്ട അത്യന്തം പാവനയായ ഗംഗ വേഗത്തിൽ എത്തി; ലോകങ്ങളെ പവിത്രമാക്കുന്ന അവൾ വേദനദി എന്ന പേരിൽത്തന്നെ പ്രസിദ്ധയായി.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
ഭാരതാ, വിളിക്കപ്പെട്ട മേഘം സുഖമായി മഴ പെയ്യുന്നു. രാജേന്ദ്രാ, ഇവിടെ പലതരം സമൃദ്ധമായ വിളകളും ഫലങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും ഉണ്ടായി; ആ ജനങ്ങളെല്ലാം സംരക്ഷിതരായി.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
മാർക്കണ്ഡേയനെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാ ദ്വിജജനങ്ങളും ദീർഘകാലം സുഖമായി ജീവിച്ചു; രാജാവേ, അദ്ദേഹത്താൽ അവർ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
ഇങ്ങനെ പുണ്യകർമ്മികളെല്ലാം സംരക്ഷിച്ചശേഷം പരമേശ്വരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം വീണ്ടും തപസ്സ് ചെയ്തു.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
ഇങ്ങനെ ഏറെ നാളുകൾക്കുശേഷം മഹേശ്വരൻ പ്രത്യക്ഷനായി.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
സർവദേവേശനും ചന്ദ്രക്കല ശിരസ്സിൽ ധരിച്ചവനും ഉമാപതിയുമായ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ട്, ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു മുതലായ ദേവന്മാരും സിദ്ധരും വിദ്യാധരരും നാഗങ്ങളും ചേർന്ന്—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
ഗന്ധർവ്വരും യക്ഷശ്രേഷ്ഠരും കിന്നരന്മാരും പക്ഷികളും സ്തുതിക്കുന്ന അവ്യയനും നിഷ്കലനും ശിവനുമായ മഹാദേവനെ മുനി ഭക്തിയോടെ സാഷ്ടാംഗം വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണമിച്ചു.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
വണങ്ങി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൂപ്പിയ മുനി പലവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ മഹാദേവനും ജഗത്പതിയുമായവനെ സ്തുതിച്ചു.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
അപ്പോൾ മഹാദേവൻ മഹാമുനിയായ മാർക്കണ്ഡേയനോട് പറഞ്ഞു: "മുനേ, വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ; നിനക്ക് മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ; ഞാൻ വരദായകനാണ്."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
പരമാത്മാവായ ശിവൻ ഇപ്രകാരം വിളിച്ചപ്പോൾ, ഗദ്ഗദത്തോടെ മുനി പരമേശ്വരനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"ശംഭോ, മറ്റൊരു വരവും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല… അങ്ങയുടെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ, അനന്യഭക്തിയാൽ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന, ചഞ്ചലമല്ലാത്ത ഭക്തി തന്നെ."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
മുനി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭരതരുടെ വാക്കിന്റെ ഈശ്വരനായവൻ വീണ്ടും മാർക്കണ്ഡേയ മഹാമുനിയോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
നിന്റെ പിതാവ് പുത്രനുവേണ്ടി ആദരവോടെ എന്നെ നന്നായി ആരാധിച്ചു.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
നൂറു വർഷം ആയുസ്സുള്ള ഗുണരഹിതനായ പുത്രനോ, ശുഭനായ പതിനാറു വയസ്സുകാരനോ — ഇവരിൽ മറ്റൊരാളെ നീ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്ന് പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
ദേവേശാ, ഗുണരഹിതൻ വേണ്ട; നൂറുവയസ്സായാലും പതിനാറുവയസ്സായാലും — എന്റെ പുത്രൻ ഇന്ന് ഗുണവാനാകട്ടെ എന്ന് പണ്ട് പിതാവ് തിരഞ്ഞെടുത്തു.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
മുനേ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാൽ ഞാൻ വളരെ സന്തുഷ്ടനായി; ദീർഘായുസ്സ് ഞാൻ നൽകി, മൃത്യുവിനെ ഞാൻ തടഞ്ഞു.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ ഈശൻ അവിടെത്തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു. ഇതാണ് അവന്റെ പുണ്യാശ്രമം; ഇവിടെയുള്ള ഈ മുനിമാർ നിർമ്മലരാണ്.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
ഇവിടെ ഒരു രാത്രി പാർത്തവരെല്ലാം മൃത്യുവിനെ കടക്കുന്നു. ഇവിടെത്തന്നെ, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിപതേ, സംയമത്തോടെ വസിക്കുക.