மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
சோமகனின் புனித ஆசிரமத்தில் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் ஆறு இரவுகள் தங்கினான்; சகோதரர்கள் முதலியோருடன், தன்னடக்கத்துடன். பின்னர் அந்த எதிரிகளை அடக்குபவன் திடீரென்று புறப்பட்டு வடக்குத் திசை நோக்கிச் சென்றான்.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
பின்னர் வெகுதூரம் சென்று, அங்கே பல மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்த, ஒரு பெரிய ஆற்றால் அழகுபெற்ற மனோகரமான காட்டை அடைந்தனர்.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
அதைக் கண்ட அரசன் சிறந்த முனிவர் லோமசரிடம் கேட்டான்: 'பல மான்களும் பறவைகளும் உள்ள இந்த அழகிய காடு எது?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
இது பல மலர்களும் கனிகளும் கொண்டது, முனிவர் குழுக்களால் சேவிக்கப்படுவது, புனித நீருடைய ஒரு பெரிய ஆற்றுடன் இணைந்தது.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
முனிவரே, பல்வேறு முனிவர்களின் புனித ஆசிரமங்கள் தெரிகின்றன. இந்த புனித ஆசிரமம் யாருடையது, இந்த களங்கமற்ற முனிவர்கள் யாருடையவர்கள்? இதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, சொல்லுங்கள்.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
அரசர்களின் அரசே, கேள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். குற்றமற்றவனே, இப்போது இந்தக் காட்டின் பழங்கால வரலாற்றை முழுவதுமாக நான் சொல்லப்போகிறேன்.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
மிருகண்டுவின் மகனான அறிவுள்ள மார்க்கண்டேயர், மகாமுனிவர், சிறு வயதிலேயே பெரும் புத்தியுடையவராகவும் எல்லா வித்தைகளிலும் வல்லவராகவும் இருந்தார்.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
தாய் தந்தையருக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தபடியே தவத்திற்காக அவர் காட்டில் நுழைந்தார். இங்கே ஆசிரம இடத்தை அமைத்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
கோடையில் ஐந்து தீக்குள் தவம் செய்தும், மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் தங்கியும், குளிர்காலத்தில் நீரில் நின்றும், அந்த யோகி நீண்ட காலம் இவ்வாறே இருந்தார்.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
கைகளை உயர்த்தி, எதையும் பற்றாமல், கால் கட்டைவிரல் நுனியில் நின்று, புலன்களையும் பிராணனையும் வென்று, அழியாதவனை உறுதியாக தியானித்து, உணவின்றி, சினத்தை வென்று நீண்ட காலம் இவ்வாறே இருந்தார்.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
அதே சமயத்தில், ஓ அரசே, மிகக் கொடிய வறட்சி தோன்றியது; அது எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் வல்லமை கொண்டது; அதனால் அசையும் அசையாதவை அனைத்தும் எரிந்தன.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
வறட்சி பரவியபோது அனைவரும் மரணமடைந்தனர்; இரு பிறப்பாளரில் சிறந்த சில மகாத்மா முனிவர்களும் அவ்வாறே.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
பிராமணர்களும், க்ஷத்திரியர்களும், வைசியர்களும், சூத்திரர்களும், எல்லாப் பெண்களும், விலங்குகளும், பறவைகளும், மான்களும், அனைவரும் பசியும் தாகமும் வாட்டி எடுக்க, மெலிந்து, உலர்ந்த உதடுகளும் தொண்டையுமாய், களைத்து, குழம்பி, உணர்வற்றவர்களாய் இருந்தனர்.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
எஞ்சியிருந்த ஏதோ ஒரு புண்ணியத்தால், அறிவுமிக்க மார்கண்டேயரின் ஆசிரமத்தை மெல்ல அடைந்தனர்; ஆனால் திடீரென மயங்கி விழுந்தனர்.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
சமாதியிலிருந்து எழுந்த பெருந்தவ யோகி மார்கண்டேயர், அந்த அடர்ந்த காட்டை பசியும் தாகமும் வாட்டிய மக்களால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டார்.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
கருணையால் நெகிழ்ந்த இதயமுடைய அந்த யோகி, இதயத் தாமரையில் சிவனை தியானித்து, அவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு வேதநறுமணம் கமழும் குரலில் — ஓ பாரதா — தவத்தாலும் யோகத்தாலும் கங்கையை அழைத்தார்.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
அவரால் அழைக்கப்பட்டு, மிகவும் தூய்மைப்படுத்தும் கங்கை விரைவில் வந்தாள்; உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் அவள் வேத நதி என்ற பெயராலேயே புகழ்பெற்றாள்.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
பாரதா, அழைக்கப்பட்ட மேகம் இன்பமாக மழை பொழிகிறது. அரசர்களின் அரசனே, இங்கு பலவகையான செழித்த பயிர்களும் கனிகளும் வேர்களும் விளைந்தன; அந்த மக்கள் அனைவரும் காக்கப்பட்டனர்.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
மார்க்கண்டேயரைப் புகழ்ந்தபடி, இருபிறப்பாளர்களான மக்கள் அனைவரும் நீண்ட காலம் இன்பமாக வாழ்ந்தனர்; அரசே, அவராலேயே அவர்கள் பாதுகாக்கப்பட்டனர்.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
இவ்வாறு புண்ணியம் செய்தவர்கள் அனைவரையும் காத்து, அவர் பரமேஸ்வரனை மகிழ்விக்க மீண்டும் தவம் செய்தார்.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
இவ்வாறு பல நாட்களுக்குப் பிறகு மகேஸ்வரர் தோன்றினார்.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
எல்லா தேவர்களின் தலைவரும், பிறைச்சந்திரனைத் தலையில் அணிந்தவரும், உமாபதியுமான அவரைக் கண்டு, பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களும், சித்தர், வித்யாதரர், நாகர்களும்—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்களில் சிறந்தோர், கிம்புருஷர்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றால் துதிக்கப்படும் அழியாத, பிரிவற்ற, மங்கள மகாதேவரை முனிவர் பக்தியுடன் அஷ்டாங்கமாக வணங்கினார், மீண்டும் மீண்டும்.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
வணங்கி, உடனே எழுந்து, கைகூப்பிய முனிவர் பலவகைத் துதிகளால் மகாதேவரும் உலகநாதருமான சிவனைத் துதித்தார்.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
அப்போது மகாதேவர் மகாமுனிவர் மார்க்கண்டேயரிடம் கூறினார்: "முனியே, வரம் கேள். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் உனக்கு வரமளிப்பவன்."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
பரமாத்மாவான சிவனால் இவ்வாறு அழைக்கப்பட்ட அவர், உருகிய குரலில் பரமேஸ்வரரிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"சம்போ, வேறு வரம் எதையும் நான் விரும்பவில்லை… உம் தாமரைத் திருவடிகளில் அனன்ய பக்தியால் மட்டுமே கிடைக்கும், மாறாத அந்தப் பக்தியையே வேண்டுகிறேன்."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும், பரதர்களின் வாக்குக்கு ஈசுவரனாக விளங்கியவர் மீண்டும் மார்க்கண்டேய மகாமுனிவரிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
உன் தந்தை மகனுக்காக மரியாதையுடன் என்னை முறையாக ஆராதித்தார்.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
நூறு ஆண்டு ஆயுள் கொண்ட குணமற்ற மகன், அல்லது சுபமான ஆனால் பதினாறு வயதுடையவன் — இவ்விருவரில் வேறொருவனை நீ விரும்பு என்று சொல்லப்பட்டபோது அவன் எனக்குச் சொன்னான்.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
தேவர்களின் தலைவனே, குணமற்றவன் வேண்டாம்; நூறாண்டாக இருந்தாலும் பதினாறாண்டாக இருந்தாலும் — என் மகன் இன்று நற்குணமுடையவனாக இருக்கட்டும் என்று முன்பு தந்தை தேர்ந்தெடுத்தார்.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
முனிவனே, நீ செய்த கடுமையான தவத்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; நீண்ட ஆயுளை அளித்தேன், மரணத்தையும் தடுத்தேன்.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, பகவான் ஈசன் அங்கேயே மறைந்தார். அவருடைய இந்த ஆசிரமம் புனிதமானது; அவருடைய இந்தத் தூய முனிவர்கள் இங்கு உள்ளனர்.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
இங்கே ஒரு இரவு தங்கியவர்கள் அனைவரும் மரணத்தைக் கடந்துவிடுவார்கள். இங்கேயே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அரசே, அடக்கத்துடன் தங்கு.