مهابهاراتا · أدهيايا 3.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.135.1
अन्धस्य पन्था बधिरस्य पन्थाः ।
स्त्रियः पन्था भारवाहस्य पन्थाः।
राज्ञः पन्था ब्राह्मणेनासमेत्य ।
समेत्य तु ब्राह्मणस्यैव पन्थाः ॥ ३.१३५.१ ॥
للأعمى طريقه، وللأصم طريقه؛ وللمرأة طريقها، ولحامل الحمل طريقه؛ أما طريق الملك فما دام لم يلتقِ بالبراهمة؛ فإذا التقى بالبراهمي فالطريق للبراهمي وحده.
3.135.2
पन्था अयं तेऽद्य मया निसृष्टो ।
येनेच्छसे तेन कामं व्रजस्व।
न पावको विद्यते वै लघीया-
निन्द्रोपि नित्यं नमते ब्राह्मणानाम् ॥ ३.१३५.२ ॥
لقد تركت لك هذا الطريق اليوم؛ فاسلك الطريق الذي تشاء كما تشاء. لا نار أصغر من البراهمي؛ حتى إندرا يخضع دائمًا للبراهمة.
3.135.3
स एवमुक्तो मातुलेनैव सार्धं ।
यथेष्टमार्गो यज्ञनिवेशनं तत्।
संप्राप्य धर्मेण निवारितः सन् ।
द्वारि द्वाःस्थं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ३.१३५.३ ॥
فلما قال له خاله ذلك، سار معه في الطريق الذي اختاره حتى بلغ حرم القربان؛ ولكن لما أُوقف عند الباب وفقًا للدارما، خاطب حارس الباب بهذه الكلمات.
3.135.4
यज्ञं द्रष्टुं प्राप्तवन्तौ स्म तात ।
कौतूहलं बलवद्वै विवृद्धम्।
आवां प्राप्तावतिथी संप्रवेशं ।
काङ्क्षावहे द्वारपते तवाज्ञाम् ॥ ३.१३५.४ ॥
يا بني، لقد جئنا لنشهد القربان؛ وقد ازداد فضولنا بشدة. نحن الاثنان وصلنا ضيفين؛ أيها الحارس، نرجو إذنك في الدخول.
3.135.5
ऐन्द्रद्युम्नेर्यज्ञदृशाविहावां ।
विवक्षू वै जनकेन्द्रं दिदृक्षू।
न वै क्रुध्यो वन्दिना चोत्तमेन ।
संयोजय द्वारपाल क्षणेन ॥ ३.१३५.५ ॥
نحن الاثنان جئنا لنرى قربان أيندرادیومنی؛ نرغب في أن نتحدث إلى سيد الجاناكا ونراه. لسنا غاضبين من الفاضل فاندين. أيها البواب، أدخِلْنا في لحظة.
3.135.6
वन्देः समादेशकरा वयं स्म ।
निबोध वाक्यं च मयेर्यमाणम्।
न वै बालाः प्रविशन्त्यत्र विप्रा ।
वृद्धा विदग्धाः प्रविशन्ति द्विजाग्र्याः ॥ ३.१३५.६ ॥
نحن من ينفذ أمر فاندين. فاسمع الكلمة التي أقولها. لا يدخل هنا الأطفال؛ إنما يدخل الشيوخ والعلماء وأفضل البراهمة من المولودين مرتين.
3.135.7
यद्यत्रवृद्धेषु कृतः प्रवेशो ।
युक्तं मया द्वारपाल प्रवेष्टुम्।
वयं हि वृद्धाश्चरितव्रताश्च ।
वेदप्रभावेन समन्विताश्च ॥ ३.१३५.७ ॥
إن كان الدخول هنا مباحاً للشيوخ، فمن المناسب أن أدخل أيها البواب. نحن شيوخ قد التزمنا بالنذور، ومتحلّون بقوة الفيدا.
3.135.8
शुश्रूषवश्चापि जितेन्द्रियाश्च ।
ज्ञानागमे चापि गताः स्म निष्ठाम्।
न बाल इत्येव मन्तव्यमाहु-
र्बालोऽप्यग्निर्दहति स्पृश्यमानः ॥ ३.१३५.८ ॥
نحن متفانون في الخدمة، ومضبوطو الحواس، وقد بلغنا الثبات في تحصيل المعرفة. لا يقال إنه ينبغي أن يُعدّ أحدٌ مجرد طفل؛ فحتى النار الطفلة تحرق إذا لُمست.
3.135.9
सरस्वतीमीरय वेद जुष्टा-
मेकाक्षरां बहुरूपां विराजम्।
अङ्गात्मानं समवेक्षस्व बालं ।
किं श्लाघसे दुर्लभा वादसिद्धिः ॥ ३.१३५.९ ॥
انطق بسارسفتي، المحبوبة من الفيدا، ذات المقطع الواحد، المتعددة الصور، المتألقة؛ تأمّل من جعل أعضاءه ذاته. أيها الفتى، لماذا تتفاخر بنجاح في المناظرة نادر المنال؟
3.135.10
न ज्ञायते कायवृद्ध्या विवृद्धि-
र्यथाऽष्ठीला शाल्मलेः संप्रवृद्धाः।
ह्रस्वोऽल्पकायः फलितो विवृद्धो ।
यश्चाफलस्तस्य न वृद्धभावः ॥ ३.१३५.१० ॥
لا يُعرف النضج بنمو الجسد، كما هي نوى شجرة شالمالي وإن كبرت تمامًا. فالصغير قصير الجسم الذي أثمر ونما، والذي لا ثمر له، لا حال للشيخوخة فيه.
3.135.11
वृद्धेभ्य एवेह मतिं स्म बाला ।
गृह्णन्ति कालेन भवन्ति वृद्धाः।
न हि ज्ञातुमल्पकालेन शक्यं ।
कस्माद्बालः स्थविर इव प्रभाषसे ॥ ३.१३५.११ ॥
هنا يأخذ الفتيان الفهم من الشيوخ وحدهم؛ ومع الزمن يصيرون شيوخًا. لا يمكن أن يُعرف ذلك في وقت قصير. أيها الفتى، لماذا تتكلم كالشيخ؟
3.135.12
न तेन स्थविरो भवति येनास्य पलितं शिरः ।
बालोपि यः प्रजानाति तं देवाः स्थविरं विदुः ॥ ३.१३५.१२ ॥
لا يصير الإنسان شيخًا بأن يشيب رأسه؛ بل الفتى الذي يعلم يعدّه الآلهة شيخًا.
3.135.13
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तैर्न च बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ३.१३५.१३ ॥
لا بالسنين، ولا بالشيب، ولا بالمال، ولا بالأقارب؛ بل مارس الحكماء الدهرما. ومن تعلّم الفيدا فهو عظيم عندنا.
3.135.14
दिदृक्षुरस्मि संप्राप्तो बन्दिनं राजसंसदि ।
निवेदयस्व मां द्वाःस्थ राज्ञे पुष्करमालिने ॥ ३.१३५.१४ ॥
جئت راغباً في رؤية البَنْدِين في مجلس الملك. أيها البواب، أخبر الملك الذي يلبس إكليل اللوتس بقدومي.
3.135.15
द्रष्टास्यद्य वदतोऽस्मान्द्वारपाल मनीषिभिः ।
सह वादे विवृद्धे तु वन्दिनं चापि निर्जितम् ॥ ३.१३५.१५ ॥
أيها البواب، اليوم سترى أننا نتناظر مع الحكماء، وحين يشتد الجدال سيُهزم البَنْدِين أيضاً.
3.135.16
पश्यन्तु विप्राः परिपूर्णविद्याः ।
सहैव राज्ञा सपुरोधमुख्याः।
उताहो वाऽप्युच्चतां नीचतां वा ।
तूष्णींभूतेष्वेव सर्वेष्वथाद्य ॥ ३.१३५.१६ ॥
ليرَ البراهمةُ كاملو العلم، مع الملك وكبار الكهنة، من عليٌّ منهم ومن دونه، حين يصمتون جميعاً، اليوم.
3.135.17
कथं यज्ञं दशवर्षो विशेस्त्वं ।
विनीतानां विदुषां संप्रवेशम्।
उपायतः प्रयतिष्ये तवाहं ।
प्रवेशने कुरु यत्नं यथावत् ॥ ३.१३५.१७ ॥
كيف تدخل وأنت ابن عشر سنين الذبيحة، مجلس العلماء المؤدَّبين؟ سأسعى بوسيلة، واجتهد أنت أيضاً في الدخول على الوجه الصحيح.
3.135.18
एष राजा संश्रवणे स्थितस्ते ।
स्तुह्येनं त्वं वचसा संस्कृतेन।
स चानुज्ञां दास्यति प्रीतियुक्तः ।
प्रवेशने यच्च किंचित्तवेष्टम् ॥ ३.१३५.१८ ॥
هذا الملك واقف في مسمع منك. امدحه بكلام مهذّب، فيأذن لك مسروراً، وكذلك ما تبتغيه من الدخول.
3.135.19
भोभो राजञ्जनकानां वरिष्ठ ।
त्वं वै सम्राट् त्वयि सर्वं समृद्धम्।
त्वं वा कर्ता कर्मणां यज्ञियानां ।
ययातिरेको नृपतिर्वा पुरस्तात् ॥ ३.१३५.१९ ॥
أيها الملك، أفضل الجانكيين! أنت حقًا الإمبراطور السيد، وفيك كل شيء مزدهر. أنت مؤدي الطقوس القربانية، أو كان ياياتي وحده ملكًا فيما مضى.
3.135.20
विद्वान्वन्दी वादविदो निगृह्य ।
वादे भग्नानप्रतिशङ्कमानः।
त्वयाऽभिसृष्टैः पुरुषैराप्तकृद्भि-
र्जले सर्वान्मज्जयतीति नः श्रुतम् ॥ ३.१३५.२० ॥
سمعنا أن الشاعر الجوّال العالم فاندي، العارف بالجدال، يقيّد المغلوبين في المناظرة، ويغرقهم جميعًا في الماء دون خوف، بواسطة الرجال الموثوقين الذين أرسلتهم.
3.135.21
सोऽहं श्रुत्वा ब्राह्मणानां सकाशे ।
ब्रह्माद्य वै कथयितुमागतोस्मि।
क्वासौ वनदी यावदेनं समेत्य ।
नक्षत्राणीव सविता नाशयामि ॥ ३.१३५.२१ ॥
لقد سمعت في حضرة البراهمة، فجئت اليوم لأتحدث عن البراهمان. أين ذلك الشاعر الجوّال في الغابة؟ إذا لقيته، سأمحقه كما تمحو الشمس النجوم.
3.135.22
आशंससे वन्दिनं वै विजेतु-
मविज्ञाय त्वं वाक्यबलं परस्य।
विज्ञातवीर्यैः शक्यमेवं प्रवक्तुं ।
दृष्टश्चासौ ब्राह्मणैर्वादशीलैः ॥ ३.१३५.२२ ॥
تأمل أن تغلب الشاعر الجوّال دون أن تعرف قوة كلام الآخر؛ فلا يقول ذلك إلا من عُرفت قوتُه. وقد رآه البراهمة محبو الجدال.
3.135.23
आशंसमाना वन्दिनं वै बिजेतु-
मविज्ञात्वा तु बलं वन्दिनोऽस्य।
समागता ब्राह्मणास्तेन पूर्वं ।
न शोभन्ते भास्करेणेव ताराः ॥ ३.१३५.२३ ॥
يأملون في هزيمة المنشد فاندين دون أن يعرفوا قوته، فالبراهمة الذين اجتمعوا معه من قبل لا يتألقون كالنجوم أمام الشمس.
3.135.24
आशानुबन्धो हि तवात्र यत्नः ।
स वन्दिमासाद्यतथा विनश्यति।
विज्ञानवन्तो निकृतास्तु तात ।
कथं सदस्तर्तुमिदं समर्थः ॥ ३.१३५.२४ ॥
جهدك هنا مقيّد بالرجاء؛ سيهلك كذلك عند اقترابه من فاندين. يا عزيزي، لقد هُزم حتى العلماء؛ فكيف تستطيع أن تجتاز هذه المجلس؟
3.135.25
विवादितोऽसौ न हि मादृशैर्हि ।
सिंहीकृतस्तेन वदन्यभीतः।
समेत्य मां निहतः शेष्यतेऽद्य ।
मार्गे भग्नं शकटमिवाबलाक्षम् ॥ ३.१३५.२५ ॥
لن يُغلب في الجدال على يد أمثالي؛ فقد صار أسدًا وهو يتكلم بلا خوف. وإذا لقيني فسيُقتل اليوم ويبقى مطروحًا، كعربة انكسر محورها الضعيف في الطريق.
3.135.26
षण्नाभेर्द्वादशाक्षस्य चतुर्विंशतिपर्वणः ।
यस्त्रिषष्टिशतारस्य वेदार्थं स परः कविः ॥ ३.१३५.२६ ॥
من يعرف المعنى الفيدي للعجلة ذات الست محاور والاثني عشر محورًا والأربعة والعشرين مفصلًا والثلاثمائة والستين رأسًا، فهو الحكيم الأعلى.
3.135.27
चतुर्विंशतिपर्व त्वां षणअनाभि द्वादशप्रधि ।
तत्रिषष्टिशतारं वै चक्रं पातु सदागति ॥ ३.१३५.२७ ॥
ليحفظك ذلك الدولاب ذو الأربعة والعشرين مفصلًا والستة محاور والاثني عشر طوقًا والثلاثمائة والستين رأسًا، الدائم الحركة.
3.135.28
बडबे इव संयुक्ते श्येनपाते दिवौकसाम् ।
कस्तयोर्गर्भमाधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च कम् ॥ ३.१३५.२८ ॥
كفرسين مقرونتين في انقضاض الصقر عند الآلهة، أيّهما يحمل الجنين، وأيّهما يلده؟
3.135.29
मा स्म भूः स्वगृहे राजञ्शात्रवाणामपि ध्रुवम् ।
वातसारथिराधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च तम् ॥ ३.१३५.२९ ॥
أيها الملك، لا تكن أبداً هكذا في بيتك، حتى بين أعدائك؛ فالذي يكون الريح سائقه يحمل جنيناً، وقد ولدهما ذلك الاثنان.
3.135.30
किंस्वित्स्तुप्तं न निमिषति किंस्विज्जातं न चोपति ।
कस्यखिद्धृदयं नास्ति किंस्विद्वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३० ॥
ما الذي لا يطرف وهو نائم؟ وما الذي لا يتحرك وقد وُلد؟ ومن ليس له قلب؟ وما الذي ينمو بسرعته؟
3.135.31
मत्स्यः सुप्तो न निमिषत्यण्डं जातं न चोपति ।
अश्मनो हृदयं नास्ति नदी वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३१ ॥
السمكة النائمة لا تطرف؛ والبيضة المفقوسة لا تتحرك؛ والحجر لا قلب له؛ والنهر ينمو بجريانه.
3.135.32
न त्वां मन्ये मानुषं देवसत्व ।
न त्वं बालः स्थविरः संमतो मे।
न ते तुल्यो विद्यते वाक्प्रलापे ।
तस्माद्द्वारं वितराम्येष विद्वन् ॥ ३.१३५.३२ ॥
أيها الكائن ذو الطبيعة الإلهية، لا أعدّك إنساناً؛ لستَ طفلاً ولا شيخاً عندي؛ وليس في مناظرة الكلام من يساويك؛ فلذلك أيها العالم، أفتح لك هذا الباب.