ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.135.1
अन्धस्य पन्था बधिरस्य पन्थाः ।
स्त्रियः पन्था भारवाहस्य पन्थाः।
राज्ञः पन्था ब्राह्मणेनासमेत्य ।
समेत्य तु ब्राह्मणस्यैव पन्थाः ॥ ३.१३५.१ ॥
ଅନ୍ଧର ପଥ, ବଧିରର ପଥ; ସ୍ତ୍ରୀର ପଥ, ଭାରବାହୀର ପଥ; ରାଜାର ପଥ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ ସାକ୍ଷାତ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପଥ।
3.135.2
पन्था अयं तेऽद्य मया निसृष्टो ।
येनेच्छसे तेन कामं व्रजस्व।
न पावको विद्यते वै लघीया-
निन्द्रोपि नित्यं नमते ब्राह्मणानाम् ॥ ३.१३५.२ ॥
ଏହି ପଥ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି; ଯେଉଁ ପଥରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ସେହି ପଥରେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯାଅ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଛୋଟ ଅଗ୍ନି ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
3.135.3
स एवमुक्तो मातुलेनैव सार्धं ।
यथेष्टमार्गो यज्ञनिवेशनं तत्।
संप्राप्य धर्मेण निवारितः सन् ।
द्वारि द्वाःस्थं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ३.१३५.३ ॥
ମାମୁଁ ଏପରି କହିବାରୁ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ପଥରେ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ପହଞ୍ଚିଲା; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଦ୍ୱାରରେ ରୋକାଯିବାରୁ ସେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲା।
3.135.4
यज्ञं द्रष्टुं प्राप्तवन्तौ स्म तात ।
कौतूहलं बलवद्वै विवृद्धम्।
आवां प्राप्तावतिथी संप्रवेशं ।
काङ्क्षावहे द्वारपते तवाज्ञाम् ॥ ३.१३५.४ ॥
ହେ ତାତ! ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆମେ ଆସିଛୁ; ଆମର କୌତୂହଳ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ବଢ଼ିଛି। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଅତିଥି ଭାବେ ପହଞ୍ଚିଛୁ; ହେ ଦ୍ୱାରପାଳ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଚାହୁଁ।
3.135.5
ऐन्द्रद्युम्नेर्यज्ञदृशाविहावां ।
विवक्षू वै जनकेन्द्रं दिदृक्षू।
न वै क्रुध्यो वन्दिना चोत्तमेन ।
संयोजय द्वारपाल क्षणेन ॥ ३.१३५.५ ॥
ଐନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନିଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିବା ଆମେ ଦୁଇ ଜଣ। ଜନକମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆମର ଇଚ୍ଛା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଦୀ ଉପରେ ଆମେ କ୍ରୋଧିତ ନୁହଁ। ହେ ଦ୍ୱାରପାଳ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ଆମକୁ ଭିତରକୁ ନିଅ।
3.135.6
वन्देः समादेशकरा वयं स्म ।
निबोध वाक्यं च मयेर्यमाणम्।
न वै बालाः प्रविशन्त्यत्र विप्रा ।
वृद्धा विदग्धाः प्रविशन्ति द्विजाग्र्याः ॥ ३.१३५.६ ॥
ଆମେ ବନ୍ଦୀଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନକାରୀ। ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଶିଶୁମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବୃଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୱାନ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହିଁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
3.135.7
यद्यत्रवृद्धेषु कृतः प्रवेशो ।
युक्तं मया द्वारपाल प्रवेष्टुम्।
वयं हि वृद्धाश्चरितव्रताश्च ।
वेदप्रभावेन समन्विताश्च ॥ ३.१३५.७ ॥
ଯଦି ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଛି, ତେବେ ହେ ଦ୍ୱାରପାଳ, ମୋର ପ୍ରବେଶ ଉଚିତ। ଆମେ ବୃଦ୍ଧ, ବ୍ରତ ଆଚରଣକାରୀ ଓ ବେଦର ପ୍ରଭାବରେ ଯୁକ୍ତ।
3.135.8
शुश्रूषवश्चापि जितेन्द्रियाश्च ।
ज्ञानागमे चापि गताः स्म निष्ठाम्।
न बाल इत्येव मन्तव्यमाहु-
र्बालोऽप्यग्निर्दहति स्पृश्यमानः ॥ ३.१३५.८ ॥
ଆମେ ସେବାପରାୟଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ; ଜ୍ଞାନ ଲାଭରେ ନିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ। କାହାକୁ 'ବାଳକ' ବୋଲି ହିଁ ଭାବିବା ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇ ନାହିଁ; ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ବାଳକ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଦହନ କରେ।
3.135.9
सरस्वतीमीरय वेद जुष्टा-
मेकाक्षरां बहुरूपां विराजम्।
अङ्गात्मानं समवेक्षस्व बालं ।
किं श्लाघसे दुर्लभा वादसिद्धिः ॥ ३.१३५.९ ॥
ବେଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏକାକ୍ଷରା, ବହୁରୂପା, ଦୀପ୍ତିମୟୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଅଙ୍ଗକୁ ଆତ୍ମା କରିଥିବା ଲୋକକୁ ଦେଖ। ହେ ବାଳକ, ଦୁର୍ଲଭ ବାଦସିଦ୍ଧି ପାଇଁ କାହିଁକି ଦମ୍ଭ କରୁଛ?
3.135.10
न ज्ञायते कायवृद्ध्या विवृद्धि-
र्यथाऽष्ठीला शाल्मलेः संप्रवृद्धाः।
ह्रस्वोऽल्पकायः फलितो विवृद्धो ।
यश्चाफलस्तस्य न वृद्धभावः ॥ ३.१३५.१० ॥
ଶରୀର ବୃଦ୍ଧିରେ ପରିପକ୍ୱତା ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, ଶାଲ୍ମଳୀ ବୃକ୍ଷର ବୀଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ସେପରି। ଛୋଟ, ଅଳ୍ପକାୟ ଯାହା ଫଳି ବଢ଼ିଛି; ଯାହା ଫଳହୀନ ତାହାର ବୃଦ୍ଧଭାବ ନାହିଁ।
3.135.11
वृद्धेभ्य एवेह मतिं स्म बाला ।
गृह्णन्ति कालेन भवन्ति वृद्धाः।
न हि ज्ञातुमल्पकालेन शक्यं ।
कस्माद्बालः स्थविर इव प्रभाषसे ॥ ३.१३५.११ ॥
ଏଠାରେ ବାଳକମାନେ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ବୁଦ୍ଧି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; କାଳକ୍ରମେ ସେମାନେ ବୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଜାଣିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ହେ ବାଳକ, ବୃଦ୍ଧ ପରି କାହିଁକି କହୁଛ?
3.135.12
न तेन स्थविरो भवति येनास्य पलितं शिरः ।
बालोपि यः प्रजानाति तं देवाः स्थविरं विदुः ॥ ३.१३५.१२ ॥
ଯାହାର ମସ୍ତକରେ ଧଳା କେଶ ଅଛି, ତାହାଦ୍ୱାରା କେହି ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ; ବାଳକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଜାଣେ, ଦେବତାମାନେ ତାକୁ ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
3.135.13
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तैर्न च बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ३.१३५.१३ ॥
ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଧଳା କେଶ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଧନ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଋଷିମାନେ ଧର୍ମ ଆଚରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯିଏ ବେଦଜ୍ଞ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ମହାନ।
3.135.14
दिदृक्षुरस्मि संप्राप्तो बन्दिनं राजसंसदि ।
निवेदयस्व मां द्वाःस्थ राज्ञे पुष्करमालिने ॥ ३.१३५.१४ ॥
ମୁଁ ଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଛି, ରାଜସଭାରେ ଥିବା ବନ୍ଦୀକୁ। ହେ ଦ୍ବାରପାଳ, ପଦ୍ମମାଳା ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ମୋ ବିଷୟରେ ଜଣାଅ।
3.135.15
द्रष्टास्यद्य वदतोऽस्मान्द्वारपाल मनीषिभिः ।
सह वादे विवृद्धे तु वन्दिनं चापि निर्जितम् ॥ ३.१३५.१५ ॥
ହେ ଦ୍ବାରପାଳ, ଆଜି ଆମେ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ସହ ତର୍କ କରିବା ସମୟରେ, ତର୍କ ତୀବ୍ର ହେଲେ ବନ୍ଦୀର ପରାଜୟ ତୁମେ ଦେଖିବ।
3.135.16
पश्यन्तु विप्राः परिपूर्णविद्याः ।
सहैव राज्ञा सपुरोधमुख्याः।
उताहो वाऽप्युच्चतां नीचतां वा ।
तूष्णींभूतेष्वेव सर्वेष्वथाद्य ॥ ३.१३५.१६ ॥
ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଦ୍ୟାଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ରାଜା ଓ ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ; ଉଚ୍ଚ ହୁଅନ୍ତୁ ବା ନୀଚ, ସମସ୍ତେ ମୌନ ହେଲେ, ଆଜି।
3.135.17
कथं यज्ञं दशवर्षो विशेस्त्वं ।
विनीतानां विदुषां संप्रवेशम्।
उपायतः प्रयतिष्ये तवाहं ।
प्रवेशने कुरु यत्नं यथावत् ॥ ३.१३५.१७ ॥
ଦଶ ବର୍ଷ ବୟସର ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ, ବିନୀତ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ସଭାରେ କିପରି ପ୍ରବେଶ କରିବ? ମୁଁ ଉପାୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଉଚିତ ଚେଷ୍ଟା କର।
3.135.18
एष राजा संश्रवणे स्थितस्ते ।
स्तुह्येनं त्वं वचसा संस्कृतेन।
स चानुज्ञां दास्यति प्रीतियुक्तः ।
प्रवेशने यच्च किंचित्तवेष्टम् ॥ ३.१३५.१८ ॥
ଏହି ରାଜା ତୁମ ଶୁଣିବା ଦୂରତାରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ସଂସ୍କୃତ ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଅନୁମତି ଦେବେ, ପ୍ରବେଶରେ ଯାହା ତୁମକୁ ଇଷ୍ଟ ତାହା ମଧ୍ୟ।
3.135.19
भोभो राजञ्जनकानां वरिष्ठ ।
त्वं वै सम्राट् त्वयि सर्वं समृद्धम्।
त्वं वा कर्ता कर्मणां यज्ञियानां ।
ययातिरेको नृपतिर्वा पुरस्तात् ॥ ३.१३५.१९ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ଜନକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଆପଣ ହିଁ ସମ୍ରାଟ, ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ ସମୃଦ୍ଧ। ଯଜ୍ଞୀୟ କର୍ମର କର୍ତ୍ତା ଆପଣ ହିଁ, କିମ୍ବା ପୂର୍ବରେ କେବଳ ଯଯାତି ନୃପତି ଥିଲେ।
3.135.20
विद्वान्वन्दी वादविदो निगृह्य ।
वादे भग्नानप्रतिशङ्कमानः।
त्वयाऽभिसृष्टैः पुरुषैराप्तकृद्भि-
र्जले सर्वान्मज्जयतीति नः श्रुतम् ॥ ३.१३५.२० ॥
ବାଦ ଜାଣିଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ବନ୍ଦୀ, ବାଦରେ ପରାଜିତମାନଙ୍କୁ ନିଗ୍ରହ କରି, ନିର୍ଭୟରେ, ଆପଣ ପଠାଇଥିବା ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳରେ ବୁଡ଼ାଇ ଦିଏ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
3.135.21
सोऽहं श्रुत्वा ब्राह्मणानां सकाशे ।
ब्रह्माद्य वै कथयितुमागतोस्मि।
क्वासौ वनदी यावदेनं समेत्य ।
नक्षत्राणीव सविता नाशयामि ॥ ३.१३५.२१ ॥
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଣି, ଆଜି ବ୍ରହ୍ମ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆସିଛି। ସେ ବନଦୀ କେଉଁଠାରେ? ତାକୁ ଭେଟି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରେ, ମୁଁ ତାକୁ ସେପରି ନାଶ କରିବି।
3.135.22
आशंससे वन्दिनं वै विजेतु-
मविज्ञाय त्वं वाक्यबलं परस्य।
विज्ञातवीर्यैः शक्यमेवं प्रवक्तुं ।
दृष्टश्चासौ ब्राह्मणैर्वादशीलैः ॥ ३.१३५.२२ ॥
ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ-ବଳ ନ ଜାଣି ତୁମେ ବନ୍ଦୀକୁ ଜିତିବାକୁ ଆଶା କରୁଛ। ଯାହାଙ୍କ ବଳ ଜଣାଶୁଣା, ସେମାନେ ହିଁ ଏମିତି କହିପାରନ୍ତି। ଆଉ ବାଦଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ।
3.135.23
आशंसमाना वन्दिनं वै बिजेतु-
मविज्ञात्वा तु बलं वन्दिनोऽस्य।
समागता ब्राह्मणास्तेन पूर्वं ।
न शोभन्ते भास्करेणेव ताराः ॥ ३.१३५.२३ ॥
ବନ୍ଦୀକୁ ଜିତିବାର ଆଶାରେ, ବନ୍ଦୀର ବଳ ନ ଜାଣି, ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ତାରା ପରି ଶୋଭା ପାନ୍ତି ନାହିଁ।
3.135.24
आशानुबन्धो हि तवात्र यत्नः ।
स वन्दिमासाद्यतथा विनश्यति।
विज्ञानवन्तो निकृतास्तु तात ।
कथं सदस्तर्तुमिदं समर्थः ॥ ३.१३५.२४ ॥
ଏଠାରେ ତୁମର ପ୍ରୟାସ ଆଶାରେ ବନ୍ଧା; ତାହା ବନ୍ଦୀ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେହିପରି ବିନଷ୍ଟ ହେବ। ହେ ତାତ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏହି ସଭା କିପରି ପାର ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ?
3.135.25
विवादितोऽसौ न हि मादृशैर्हि ।
सिंहीकृतस्तेन वदन्यभीतः।
समेत्य मां निहतः शेष्यतेऽद्य ।
मार्गे भग्नं शकटमिवाबलाक्षम् ॥ ३.१३५.२५ ॥
ସେ ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିବାଦରେ ପରାଜିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ନିର୍ଭୟରେ କହୁ କହୁ ସେ ସିଂହ ରୂପ ଧରିଛି। ମୋତେ ସାମ୍ନା କରି ଆଜି ସେ ମରି ପଡ଼ି ରହିବ, ବାଟରେ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଗାଡ଼ିର ଦୁର୍ବଳ ଅକ୍ଷ ପରି।
3.135.26
षण्नाभेर्द्वादशाक्षस्य चतुर्विंशतिपर्वणः ।
यस्त्रिषष्टिशतारस्य वेदार्थं स परः कविः ॥ ३.१३५.२६ ॥
ଛଅ ନାଭି, ବାର ଅକ୍ଷ, ଚବିଶ ସନ୍ଧି ଓ ତିନିଶହ ଷାଠିଏ ଆରାଯୁକ୍ତ ଚକ୍ରର ବେଦାର୍ଥ ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି।
3.135.27
चतुर्विंशतिपर्व त्वां षणअनाभि द्वादशप्रधि ।
तत्रिषष्टिशतारं वै चक्रं पातु सदागति ॥ ३.१३५.२७ ॥
ଚବିଶ ସନ୍ଧି, ଛଅ ନାଭି, ବାର ଧାର ଓ ତିନିଶହ ଷାଠିଏ ଆରାଯୁକ୍ତ ସେହି ଚକ୍ର, ଯାହା ସଦା ଗତିଶୀଳ, ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
3.135.28
बडबे इव संयुक्ते श्येनपाते दिवौकसाम् ।
कस्तयोर्गर्भमाधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च कम् ॥ ३.१३५.२८ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଶ୍ୟେନପାତରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଦୁଇ ଘୋଡ଼ୀ ପରି, ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରେ ଓ କିଏ ଗର୍ଭ ପ୍ରସବ କରେ?
3.135.29
मा स्म भूः स्वगृहे राजञ्शात्रवाणामपि ध्रुवम् ।
वातसारथिराधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च तम् ॥ ३.१३५.२९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ନିଜ ଗୃହରେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ସେପରି ହୁଅ ନାହିଁ; ଯାହାର ସାରଥି ବାୟୁ, ସେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରେ; ସେହି ଦୁଇଜଣ ତାହାକୁ ପ୍ରସବ କଲେ।
3.135.30
किंस्वित्स्तुप्तं न निमिषति किंस्विज्जातं न चोपति ।
कस्यखिद्धृदयं नास्ति किंस्विद्वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३० ॥
ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ କଣ ଆଖି ବୁଜେ ନାହିଁ? ଜନ୍ମ ନେଇ ମଧ୍ୟ କଣ ଗତି କରେ ନାହିଁ? କାହାର ହୃଦୟ ନାହିଁ? କଣ ବେଗରେ ବଢ଼େ?
3.135.31
मत्स्यः सुप्तो न निमिषत्यण्डं जातं न चोपति ।
अश्मनो हृदयं नास्ति नदी वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३१ ॥
ଶୋଇଥିବା ମାଛ ଆଖି ବୁଜେ ନାହିଁ; ଜନ୍ମିତ ଅଣ୍ଡା ଗତି କରେ ନାହିଁ; ପଥରର ହୃଦୟ ନାହିଁ; ନଦୀ ବେଗରେ ବଢ଼େ।
3.135.32
न त्वां मन्ये मानुषं देवसत्व ।
न त्वं बालः स्थविरः संमतो मे।
न ते तुल्यो विद्यते वाक्प्रलापे ।
तस्माद्द्वारं वितराम्येष विद्वन् ॥ ३.१३५.३२ ॥
ହେ ଦେବସ୍ୱଭାବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମନୁଷ୍ୟ ବୋଲି ଭାବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ବାଳକ ନୁହଁ, ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମାନିତ ନୁହଁ; ବାକ୍ୟ ବିବାଦରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ତେଣୁ ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ଏହି ଦ୍ୱାର ମୁଁ ଖୋଲୁଛି।