மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.135.1
अन्धस्य पन्था बधिरस्य पन्थाः ।
स्त्रियः पन्था भारवाहस्य पन्थाः।
राज्ञः पन्था ब्राह्मणेनासमेत्य ।
समेत्य तु ब्राह्मणस्यैव पन्थाः ॥ ३.१३५.१ ॥
குருடனுக்கு வழி, செவிடனுக்கு வழி; பெண்ணுக்கு வழி, சுமை சுமப்பவனுக்கு வழி; அரசனுக்கு வழி, பிராமணனைச் சந்திக்காதவரை; பிராமணனைச் சந்தித்த பின்போ பிராமணனுக்கே வழி.
3.135.2
पन्था अयं तेऽद्य मया निसृष्टो ।
येनेच्छसे तेन कामं व्रजस्व।
न पावको विद्यते वै लघीया-
निन्द्रोपि नित्यं नमते ब्राह्मणानाम् ॥ ३.१३५.२ ॥
இந்த வழியை இன்று உனக்கு நான் அளித்துவிட்டேன்; நீ விரும்பிய வழியில் விரும்பியபடி செல். பிராமணர்களை விடச் சிறியவர் எவரும் இல்லை; இந்திரனும் எப்போதும் பிராமணர்களுக்கு வணங்குகிறான்.
3.135.3
स एवमुक्तो मातुलेनैव सार्धं ।
यथेष्टमार्गो यज्ञनिवेशनं तत्।
संप्राप्य धर्मेण निवारितः सन् ।
द्वारि द्वाःस्थं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ३.१३५.३ ॥
மாமன் இவ்வாறு சொன்னதும், அவனுடனேயே தான் விரும்பிய வழியில் யாகசாலையை அடைந்தான்; ஆனால் தர்மப்படி வாயிலில் தடுக்கப்பட்டபோது, வாயில் காவலனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.135.4
यज्ञं द्रष्टुं प्राप्तवन्तौ स्म तात ।
कौतूहलं बलवद्वै विवृद्धम्।
आवां प्राप्तावतिथी संप्रवेशं ।
काङ्क्षावहे द्वारपते तवाज्ञाम् ॥ ३.१३५.४ ॥
அப்பனே! யாகத்தைக் காணவே நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்; எங்கள் ஆர்வம் மிகவும் பெருகியிருக்கிறது. நாங்கள் இருவரும் விருந்தினராக வந்துவிட்டோம்; வாயில் காப்பவனே, உன் அனுமதியை எதிர்பார்க்கிறோம்.
3.135.5
ऐन्द्रद्युम्नेर्यज्ञदृशाविहावां ।
विवक्षू वै जनकेन्द्रं दिदृक्षू।
न वै क्रुध्यो वन्दिना चोत्तमेन ।
संयोजय द्वारपाल क्षणेन ॥ ३.१३५.५ ॥
ஐந்த்ரத்யும்னியின் யாகத்தைக் காண வந்த இருவர் நாங்கள். ஜனகர்களின் தலைவரிடம் பேசவும் அவரைக் காணவும் விரும்புகிறோம். சிறந்த வந்தியுடன் நாங்கள் கோபம் கொள்ளவில்லை. காவலனே, ஒரு கணத்தில் எங்களை உள்ளே அழைத்துச் செல்.
3.135.6
वन्देः समादेशकरा वयं स्म ।
निबोध वाक्यं च मयेर्यमाणम्।
न वै बालाः प्रविशन्त्यत्र विप्रा ।
वृद्धा विदग्धाः प्रविशन्ति द्विजाग्र्याः ॥ ३.१३५.६ ॥
நாங்கள் வந்தியின் கட்டளையைப் பின்பற்றுபவர்கள். நான் சொல்லும் சொல்லைக் கேள். இங்கே குழந்தைகள் நுழைவதில்லை; முதிர்ந்த, கற்றறிந்த, இருபிறப்பாளரில் சிறந்த பிராமணர்களே நுழைவார்கள்.
3.135.7
यद्यत्रवृद्धेषु कृतः प्रवेशो ।
युक्तं मया द्वारपाल प्रवेष्टुम्।
वयं हि वृद्धाश्चरितव्रताश्च ।
वेदप्रभावेन समन्विताश्च ॥ ३.१३५.७ ॥
இங்கே முதியோருக்கு நுழைவு என்றிருந்தால், காவலனே, நான் நுழைவது தகும். நாங்கள் முதியவர்கள், விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள், வேதத்தின் ஆற்றலால் நிறைந்தவர்கள்.
3.135.8
शुश्रूषवश्चापि जितेन्द्रियाश्च ।
ज्ञानागमे चापि गताः स्म निष्ठाम्।
न बाल इत्येव मन्तव्यमाहु-
र्बालोऽप्यग्निर्दहति स्पृश्यमानः ॥ ३.१३५.८ ॥
நாங்கள் பணிவுடையவர்களும் புலனடக்கம் உடையவர்களும் ஆவோம்; ஞானம் பெறுவதில் நிலைத்தவர்களும் ஆவோம். ஒருவரை 'சிறுவன்' என்றே கருதவேண்டும் என்று கூறப்படவில்லை; தொட்டால் சிறுவனாகிய நெருப்பும் சுடும்.
3.135.9
सरस्वतीमीरय वेद जुष्टा-
मेकाक्षरां बहुरूपां विराजम्।
अङ्गात्मानं समवेक्षस्व बालं ।
किं श्लाघसे दुर्लभा वादसिद्धिः ॥ ३.१३५.९ ॥
வேதங்களால் விரும்பப்பட்ட, ஓர் எழுத்துடையவளும் பல வடிவினளுமான, ஒளிரும் சரஸ்வதியை உச்சரி; உறுப்புகளையே தன் உடலாகக் கொண்டவனைப் பார். சிறுவனே, அரிய வாத வெற்றியை ஏன் பெருமையாகப் பேசுகிறாய்?
3.135.10
न ज्ञायते कायवृद्ध्या विवृद्धि-
र्यथाऽष्ठीला शाल्मलेः संप्रवृद्धाः।
ह्रस्वोऽल्पकायः फलितो विवृद्धो ।
यश्चाफलस्तस्य न वृद्धभावः ॥ ३.१३५.१० ॥
உடல் வளர்ச்சியால் முதிர்ச்சி அறியப்படுவதில்லை; சால்மலி மரத்தின் கொட்டைகள் முழுமையாக வளர்ந்தாலும் அப்படியே. சிறியதும் குறுகிய உடலதுமான ஒன்று பழுத்து வளர்ந்தது; பயனற்றதற்கு முதுமை இல்லை.
3.135.11
वृद्धेभ्य एवेह मतिं स्म बाला ।
गृह्णन्ति कालेन भवन्ति वृद्धाः।
न हि ज्ञातुमल्पकालेन शक्यं ।
कस्माद्बालः स्थविर इव प्रभाषसे ॥ ३.१३५.११ ॥
இங்கு இளையோர் முதியோரிடமிருந்தே அறிவைப் பெறுகின்றனர்; காலப்போக்கில் அவர்கள் முதியோராகின்றனர். குறுகிய காலத்தில் அறிவது இயலாது. சிறுவனே, ஏன் முதியவனைப் போல் பேசுகிறாய்?
3.135.12
न तेन स्थविरो भवति येनास्य पलितं शिरः ।
बालोपि यः प्रजानाति तं देवाः स्थविरं विदुः ॥ ३.१३५.१२ ॥
நரைத்த தலையால் ஒருவன் முதியவனாவதில்லை; சிறுவனாக இருந்தாலும் அறிந்தவனை தேவர்கள் முதியவனாகவே அறிவர்.
3.135.13
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तैर्न च बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ३.१३५.१३ ॥
ஆண்டுகளாலும் நரைமுடியாலும் செல்வத்தாலும் உறவினராலும் அல்ல; ரிஷிகள் தர்மத்தைச் செய்தனர். வேதம் கற்றவனே எங்களுக்குப் பெரியவன்.
3.135.14
दिदृक्षुरस्मि संप्राप्तो बन्दिनं राजसंसदि ।
निवेदयस्व मां द्वाःस्थ राज्ञे पुष्करमालिने ॥ ३.१३५.१४ ॥
நான் காண விரும்பி வந்தேன், அரசவையில் உள்ள பந்தியிடம். வாயில்காவலனே, தாமரை மாலை அணிந்த அரசனுக்கு என்னைத் தெரிவி.
3.135.15
द्रष्टास्यद्य वदतोऽस्मान्द्वारपाल मनीषिभिः ।
सह वादे विवृद्धे तु वन्दिनं चापि निर्जितम् ॥ ३.१३५.१५ ॥
வாயில்காவலனே, இன்று விவாதம் கடுமையானபோது, அறிஞர்களுடன் வாதிட்ட பந்தி தோற்கடிக்கப்படுவதை நீ காண்பாய்.
3.135.16
पश्यन्तु विप्राः परिपूर्णविद्याः ।
सहैव राज्ञा सपुरोधमुख्याः।
उताहो वाऽप्युच्चतां नीचतां वा ।
तूष्णींभूतेष्वेव सर्वेष्वथाद्य ॥ ३.१३५.१६ ॥
முழுமையான கல்வியுடைய பிராமணர்கள் பார்க்கட்டும், அரசனுடனும் முதன்மைப் புரோகிதர்களுடனும்; உயர்ந்தவரோ தாழ்ந்தவரோ, அனைவரும் மௌனமாகும்போது, இன்று.
3.135.17
कथं यज्ञं दशवर्षो विशेस्त्वं ।
विनीतानां विदुषां संप्रवेशम्।
उपायतः प्रयतिष्ये तवाहं ।
प्रवेशने कुरु यत्नं यथावत् ॥ ३.१३५.१७ ॥
பத்து வயதுடைய நீ யாகத்தில், பணிவுள்ள அறிஞர்களின் கூட்டத்தில், எப்படி நுழைவாய்? நான் உபாயத்தால் முயற்சி செய்வேன்; நீயும் நுழைவதற்கு முறையாக முயற்சி செய்.
3.135.18
एष राजा संश्रवणे स्थितस्ते ।
स्तुह्येनं त्वं वचसा संस्कृतेन।
स चानुज्ञां दास्यति प्रीतियुक्तः ।
प्रवेशने यच्च किंचित्तवेष्टम् ॥ ३.१३५.१८ ॥
இதோ அரசன் உன் கேட்கும் தூரத்தில் நிற்கிறார். செம்மையான சொற்களால் அவரைப் புகழ்; அவர் மகிழ்ந்து அனுமதி தருவார், நுழைவில் உனக்கு விரும்பியதையும்.
3.135.19
भोभो राजञ्जनकानां वरिष्ठ ।
त्वं वै सम्राट् त्वयि सर्वं समृद्धम्।
त्वं वा कर्ता कर्मणां यज्ञियानां ।
ययातिरेको नृपतिर्वा पुरस्तात् ॥ ३.१३५.१९ ॥
ஓ மன்னா! ஜனகர்களில் சிறந்தவரே! நீங்களே சக்கரவர்த்தி; உங்களிடம் அனைத்தும் செழிப்புடன் உள்ளன. யாகச் செயல்களை நடத்துபவர் நீங்களே, அல்லது முன்பு ஒரே ஒரு அரசனாக ययாति இருந்தார்.
3.135.20
विद्वान्वन्दी वादविदो निगृह्य ।
वादे भग्नानप्रतिशङ्कमानः।
त्वयाऽभिसृष्टैः पुरुषैराप्तकृद्भि-
र्जले सर्वान्मज्जयतीति नः श्रुतम् ॥ ३.१३५.२० ॥
வாதத்தை அறிந்த கற்றறிந்த வந்தி, வாதத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களைக் கட்டுப்படுத்தி, அஞ்சாமல், நீங்கள் அனுப்பிய நம்பகமான மனிதர்களால் அனைவரையும் நீரில் மூழ்கடிக்கிறான் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்.
3.135.21
सोऽहं श्रुत्वा ब्राह्मणानां सकाशे ।
ब्रह्माद्य वै कथयितुमागतोस्मि।
क्वासौ वनदी यावदेनं समेत्य ।
नक्षत्राणीव सविता नाशयामि ॥ ३.१३५.२१ ॥
நான் பிராமணர்களிடமிருந்து கேட்டு, இன்று பிரம்மத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்காக வந்துள்ளேன். அந்த வனதீ எங்கே? அவனைச் சந்தித்து, சூரியன் நட்சத்திரங்களை அழிப்பது போல அவனை அழிப்பேன்.
3.135.22
आशंससे वन्दिनं वै विजेतु-
मविज्ञाय त्वं वाक्यबलं परस्य।
विज्ञातवीर्यैः शक्यमेवं प्रवक्तुं ।
दृष्टश्चासौ ब्राह्मणैर्वादशीलैः ॥ ३.१३५.२२ ॥
நீ வந்தியை வெல்ல எதிர்பார்க்கிறாய், மற்றவனின் வாக்குத் திறனை அறியாமல். திறன் அறியப்பட்டவர்களே இவ்வாறு பேச முடியும். அவனை வாதத்திலேயே பழகிய பிராமணர்கள் பார்த்தும் இருக்கிறார்கள்.
3.135.23
आशंसमाना वन्दिनं वै बिजेतु-
मविज्ञात्वा तु बलं वन्दिनोऽस्य।
समागता ब्राह्मणास्तेन पूर्वं ।
न शोभन्ते भास्करेणेव ताराः ॥ ३.१३५.२३ ॥
வந்தியை வெல்ல விரும்பி, வந்தியின் வலிமையை அறியாமல், முன்பு அவனுடன் கூடிய பிராமணர்கள் சூரியனின் முன் நட்சத்திரங்கள் போல் ஒளிர்வதில்லை.
3.135.24
आशानुबन्धो हि तवात्र यत्नः ।
स वन्दिमासाद्यतथा विनश्यति।
विज्ञानवन्तो निकृतास्तु तात ।
कथं सदस्तर्तुमिदं समर्थः ॥ ३.१३५.२४ ॥
இங்கு உன் முயற்சி நம்பிக்கையால் கட்டுண்டது; அவன் வந்தியை அணுகி அவ்வாறே அழியும். அன்பனே, அறிவுடையோரும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; இந்தச் சபையை எப்படி நீ கடக்கச் சக்தி பெறுவாய்?
3.135.25
विवादितोऽसौ न हि मादृशैर्हि ।
सिंहीकृतस्तेन वदन्यभीतः।
समेत्य मां निहतः शेष्यतेऽद्य ।
मार्गे भग्नं शकटमिवाबलाक्षम् ॥ ३.१३५.२५ ॥
அவன் என்னைப் போன்றவர்களால் வாதத்தில் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டான்; அவன் அஞ்சாமல் பேசுவதில் சிங்கம் போன்று ஆகியுள்ளான். என்னைச் சந்தித்து இன்று அவன் கொல்லப்பட்டு எஞ்சியிருப்பான், வழியில் உடைந்த வண்டியின் பலவீனமான அச்சு போல.
3.135.26
षण्नाभेर्द्वादशाक्षस्य चतुर्विंशतिपर्वणः ।
यस्त्रिषष्टिशतारस्य वेदार्थं स परः कविः ॥ ३.१३५.२६ ॥
ஆறு மையங்கள், பன்னிரு அச்சுகள், இருபத்துநான்கு மூட்டுகள், முந்நூற்று அறுபது ஆரங்கள் கொண்ட சக்கரத்தின் வேதப் பொருளை அறிபவனே சிறந்த கவி.
3.135.27
चतुर्विंशतिपर्व त्वां षणअनाभि द्वादशप्रधि ।
तत्रिषष्टिशतारं वै चक्रं पातु सदागति ॥ ३.१३५.२७ ॥
இருபத்துநான்கு மூட்டுகள், ஆறு மையங்கள், பன்னிரண்டு விளிம்புகள், முந்நூற்று அறுபது ஆரங்கள் கொண்ட அந்தச் சக்கரம், எப்போதும் சுழலும் அது உன்னைக் காக்கட்டும்.
3.135.28
बडबे इव संयुक्ते श्येनपाते दिवौकसाम् ।
कस्तयोर्गर्भमाधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च कम् ॥ ३.१३५.२८ ॥
தேவர்களின் பருந்துப் பாய்ச்சலில் பூட்டப்பட்ட இரு பெண் குதிரைகள் போல், அவ்விருவரில் யார் கருவைத் தாங்குகிறார், யார் கருவை ஈன்றார்?
3.135.29
मा स्म भूः स्वगृहे राजञ्शात्रवाणामपि ध्रुवम् ।
वातसारथिराधत्ते गर्भं सुषुवतुश्च तम् ॥ ३.१३५.२९ ॥
அரசே, உன் சொந்த வீட்டிலேயே, பகைவர்களுக்கு மத்தியிலும் நிச்சயமாக அவ்வாறு ஆகாதே; காற்றையே தேரோட்டியாகக் கொண்டவன் கருவைத் தாங்குகிறான்; அவ்விருவரும் அதைப் பெற்றனர்.
3.135.30
किंस्वित्स्तुप्तं न निमिषति किंस्विज्जातं न चोपति ।
कस्यखिद्धृदयं नास्ति किंस्विद्वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३० ॥
தூங்கும்போதும் எது கண் இமைப்பதில்லை? பிறந்தும் எது அசைவதில்லை? யாருக்கு இதயம் இல்லை? எது வேகத்தால் வளர்கிறது?
3.135.31
मत्स्यः सुप्तो न निमिषत्यण्डं जातं न चोपति ।
अश्मनो हृदयं नास्ति नदी वेगेन वर्धते ॥ ३.१३५.३१ ॥
தூங்கும் மீன் கண் இமைப்பதில்லை; பொரித்த முட்டையும் அசைவதில்லை; கல்லுக்கு இதயம் இல்லை; ஆறு வேகத்தால் வளர்கிறது.
3.135.32
न त्वां मन्ये मानुषं देवसत्व ।
न त्वं बालः स्थविरः संमतो मे।
न ते तुल्यो विद्यते वाक्प्रलापे ।
तस्माद्द्वारं वितराम्येष विद्वन् ॥ ३.१३५.३२ ॥
தேவ இயல்புடையவனே, நான் உன்னை மனிதனாகக் கருதவில்லை; நீ சிறுவனும் அல்ல, முதியவனாக என்னால் கருதப்படவும் இல்லை; பேச்சு விவாதத்தில் உனக்கு நிகர் இல்லை; ஆகையால் ஞானியே, இந்த வாயிலை நான் திறக்கிறேன்.