مهابهاراتا · أدهيايا 3.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.137.1
एषा मधुविला नाम समङ्गा संप्रकाशते ।
एतत्कर्दमिलं नाम भरतस्याभिषेचनम् ॥ ३.१३७.१ ॥
تتجلى هذه السمنغا المسماة مادهويلا. هذا كاردميلا، موضع تتويج بهاراتا.
3.137.2
अलक्ष्म्या किल संयुक्तो वृत्रं हत्वा शचीपतिः ।
आप्लुतः सर्वपापेभ्यः समङ्गायां व्यमुच्यत ॥ ३.१३७.२ ॥
بعد أن قتل فريترا، اغتسل إندرا، سيد شاشي، المبتلى بالنحس، في السمنغا، فتحرر من كل الذنوب.
3.137.3
एतद्विनशनं कुक्षौ मैनाकस्य नरर्षभ ।
अदितिर्यत्रपुत्रार्थं तदन्नमपचत्पुरा ॥ ३.१३७.३ ॥
هذا فينашана في بطن مايناكا، يا أفضل الرجال، حيث طهت أديتي في القديم ذلك الطعام طلباً لابن.
3.137.4
एनं पर्वतराजानमारुह्य भरतर्षभाः ।
अयशस्यामसंशब्द्यामलक्ष्मीं व्यपनोत्स्यथ ॥ ३.१३७.४ ॥
يا ثيران بهارتا، إذا صعدتم هذا ملك الجبال ستزيلون النحس الجالب للعار الذي لا يُذكر.
3.137.5
एते कनखला राजन्नृषीणां दयिता नगाः ।
एषा प्रकाशते गङ्गा युधिष्ठिर यशस्विनी ॥ ३.१३७.५ ॥
هذه جبال كانخالا، محبوبة الحكماء أيها الملك؛ وهنا يتجلى نهر الغانغا المجيد يا يوديشثرا.
3.137.6
सनत्कुमारो भगवानत्र सिद्धिमगात्पुरा ।
आजमीढावगाह्यैनां सर्वपापैः प्रमोक्ष्यसे ॥ ३.१३७.६ ॥
في القديم بلغ الجليل سanatkumāra الكمال هنا؛ يا سليل أجاميدها، إذا اغتسلت فيها ستتحرر من كل الذنوب.
3.137.7
अपां ह्रदं च पुण्याख्यं भृगुतुन्दं च पर्वतम् ।
तूष्णीं गङ्गां च कौन्तेय सानुजः समुपस्पृश ॥ ३.१३७.७ ॥
يا ابن كونتي، اغتسل مع إخوتك الأصغر في صمت في البحيرة المسماة بُنيا وفي جبل بهريغوتوندا وفي الغانغا، ولامس الماء.
3.137.8
आश्रमः स्थूलशिरसो रमणीयः प्रकाशते ।
अत्र मानं च कौन्तेय क्रोधं चैव विवर्जय ॥ ३.१३७.८ ॥
يتلألأ هنا ناسك ستهولاشيراس الجميل المنظر. يا ابن كونتي، اترك هنا الكبرياء والغضب أيضاً.
3.137.9
एष रैभ्याश्रमः श्रीमान्पाण्डवेय प्रकाशते ।
भारद्वाजो यत्रकविर्यवक्रीतो व्यनश्यत ॥ ३.१३७.९ ॥
يا ابن باندو، يتلألأ هنا ناسك رايبهيا المهيب، حيث هلك ياڤاكريتا ابن الحكيم بهارادفاجا.
3.137.10
कथं युक्तोऽभवदृषिर्भरद्वाजः प्रतापवान् ।
किमर्थं च यवक्रीतः पुत्रोऽनश्यत वै मुनेः ॥ ३.१३७.१० ॥
كيف صار الحكيم القدير بهاراد واجا متصفاً بذلك؟ ولأي سبب هلك ياڤاكريتا ابن الحكيم؟
3.137.11
एतत्सर्वं यथावृत्तं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
कर्मभिर्देवकल्पानां कीर्त्यमानैर्भृशं रमे ॥ ३.१३७.११ ॥
أود أن أسمع كل هذا بحقيقته كما جرى. وأفرح كثيراً حين تُروى أعمال أناس يماثلون الآلهة.
3.137.12
भरद्वाजश्च रैभ्यश्च सखायौ संबभूवतुः ।
तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणौ वनान्तरे ॥ ३.१३७.१२ ॥
صار بهاراد واجا ورايبهيا صديقين. وقد أقاما هنا في عمق الغابة، يسرّ كل منهما بصاحبه غاية السرور.
3.137.13
रैभ्यस्य तु सुतावास्तामर्वावसुपरावसू ।
आसीद्यवक्रीः पुत्रस्तु भरद्वाजस्य भारत ॥ ३.१३७.१३ ॥
كان لرايبهيا ابنان، أرفاواسو وباراواسو. وكان لبهاراद्वاجا، يا بهارتا، ابنٌ هو ياوَكريتا.
3.137.14
रैभ्यो विद्वान्सहापत्यस्तपस्वी चेतरोऽभवत् ।
तयोश्चाप्यतुला प्रीतिरभवद्भरतर्षभ ॥ ३.१३७.१४ ॥
صار رايبهيا عالماً ونُسكاً مع ذريته، وكذلك الآخر. يا ثور البهاراتا، كان بينهما حبٌّ لا مثيل له.
3.137.15
यवक्रीः पितरं दृष्ट्वा तपस्विनमसत्कृतम् ।
दृष्ट्वा च सत्कृतं विप्रै रैभ्यं पुत्रैः सहानघः ॥ ३.१३७.१५ ॥
رأى يافاكريتا أباه، النُّسك، مُهاناً؛ ويا لا عيب فيه، رأى رايبهيا مُكرَّماً من البراهمة مع أبنائه.
3.137.16
पर्यतप्यत तेजस्वी मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ।
तपस्तेपे ततो घोरं वेदज्ञानाय पाण्डव ॥ ३.१३७.१६ ॥
تألّم يافاكريتا المتوهّج، وقد غمره الغضب؛ ثم، يا بانداڤا، أجرى نُسكاً شديداً طلباً لعلم الفيدا.
3.137.17
सुसमिद्धे महत्यग्नौ शरीरमुपतापयन् ।
जनयामास संतापमिन्द्रस्य सुमहातपाः ॥ ३.१३७.१७ ॥
وهو يُحرق جسده في نارٍ عظيمةٍ موقدة، أحدث ذلك النُّسك العظيم اضطراباً في إندرا.
3.137.18
तत इन्द्रो यवक्रीतमुपगम्य युधिष्ठिर ।
अब्रवीत्कस्य हेतोस्त्वमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ ३.१३७.१८ ॥
ثم يا يودهيشثيرا، دنا إندرا من يافاكريتا وقال: «لأيّ سببٍ اتخذتَ هذا النُّسك الأعظم؟»
3.137.19
द्विजानामनधीता वै वेदाः सुरगणार्चित ।
प्रतिभान्त्विति तप्येहमिदं परमकं तपः ॥ ३.१३७.१९ ॥
أيها المعبود من جماعات الآلهة! إن فيدات المولودين مرتين باقية دون دراسة. وأنا أؤدي هذا التقشف الأسمى مفكرًا: ليظهر هذا الكتاب.
3.137.20
स्वाध्यायार्थं समारम्भो ममायं पाकशासन ।
तपसा ज्ञातुमिच्छामि सर्वज्ञानानि कौशिक ॥ ३.१३७.२० ॥
يا باكاشاسانا! هذا مسعاي من أجل الدراسة الفيدية. يا كاوشيكا! أريد أن أعرف جميع المعارف بالتقشف.
3.137.21
कालेन महता वेदाः शक्या गुरुमुखाद्विभो ।
प्राप्तुं तस्मादयं यत्नः परमो मे समास्थितः ॥ ३.१३७.२१ ॥
أيها القدير! لا يُنال الفيدا من فم المعلم إلا بعد زمن طويل. ولذلك بدأت هذا الجهد الأسمى.
3.137.22
अमार्ग एष विप्रर्षे येन त्वं यातुमिच्छसि ।
किं विघातेन ते विप्र गच्छाधीहि गुरोर्मुखात् ॥ ३.१३७.२२ ॥
يا حكيم البراهمة! هذا الطريق الذي تريد أن تسلكه طريق خاطئ. يا برهمي! ما الفائدة لك من هذا العائق؟ اذهب وتعلم من فم معلمك.
3.137.23
एवमुक्त्वा गतः शक्रो यवक्रीरपि भारत ।
भूय एवाकरोद्यत्नं तपस्यमितविक्रमः ॥ ३.१३७.२३ ॥
وبعد أن قال هذا، انصرف إندرا. يا بهاراتا! وعاد يافاكريتا إلى التقشف بجهده، وكان عظيم الشجاعة لا يُحد.
3.137.24
घोरेण तपसा राजंस्तप्यमानो महत्तपः ।
संतापयामास भृशं देवेन्द्रमिति नः श्रुतम् ॥ ३.१३७.२४ ॥
أيها الملك! إنه بتقشف رهيب وهو يمارس تقشفًا عظيمًا أنهك رب الآلهة كثيرًا، هكذا سمعنا.
3.137.25
तं तथा तप्यमानं तु तपस्तीव्रं महामुनिम् ।
उपेत्य बलभिद्देवो वारयामास वै पुनः ॥ ३.१३७.२५ ॥
اقترب الإله، قاتل بالا، من ذلك الحكيم العظيم الذي كان يمارس تقشفًا شديدًا، فمنعه مرة أخرى.
3.137.26
अशक्योऽर्थः समारब्धो नैतद्बुद्धिकृतं तव ।
प्रतिभास्यन्ति वै वेदास्तव चैव पितुश्च ते ॥ ३.१३७.२६ ॥
الغاية التي شرعت فيها مستحيلة، وليست هذه من صنع عقلك. ستتجلى الفيدات لك ولأبيك.
3.137.27
न चैतदेवं क्रियते देवराजसमीप्सितम् ।
महता नियमेनाहं तप्स्ये घोरतरं तपः ॥ ३.१३७.२७ ॥
وهذا لا يجري على النحو الذي يرتضيه ملك الآلهة. سأمارس بعهد عظيم أشد التقشف رهبةً.
3.137.28
समिद्धेऽग्नावुपकृत्याङ्गमङ्गं ।
होष्यामि वा मघवंस्तन्निबोध।
यद्येतदेवं न करोषि कामं ।
ममेप्सितं देवराजेह सर्वम् ॥ ३.१३७.२८ ॥
سأقطع أعضائي عضوًا عضوًا وأقدّمها قربانًا في النار المتقدة؛ اعلم هذا يا مغهوان. فإن لم تحقق رغبتي على هذا النحو، أيها ملك الآلهة، فستضيع كل أمنيتي هنا.
3.137.29
निश्चयं तमभिज्ञाय मुनेस्तस्य महात्मनः ।
प्रतिवारणहेत्वर्थं बुद्ध्या संचिन्त्य बुद्धिमान् ॥ ३.१३७.२९ ॥
ولما علم الإندرا الحكيم بعزم ذلك الحكيم عظيم النفس، فكّر بعقله في وسيلة لصرفه.
3.137.30
तत इन्द्रोऽकरोद्रूपं ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अनेकशतवर्षस्य दुर्बलस्य सयक्ष्मणः ॥ ३.१३७.३० ॥
فاتخذ إندرا هيئة برهمي زاهد، ضعيف مصاب بالسل، عمره مئات السنين.
3.137.31
यवक्रीतस्य यत्तीर्थमुचितं शैचकर्मणि ।
भागीरथ्यां तत्र सेतुं वालुकाभिश्चकार सः ॥ ३.१३७.३१ ॥
عند المعبر المقدس ليافاكريتا، المناسب لطقوس التطهير، بنى هناك جسراً من الرمل فوق نهر بهاغيراثي.
3.137.32
यदाऽस्य वदतो वाक्यं न स चक्रे द्विजोत्तमः ।
वालुकाभिस्ततः शक्रो गङ्गां समभिपूरयन् ॥ ३.१३७.३२ ॥
لما لم يُصغِ ذلك الأفضل بين المولودين مرتين إلى كلامه، بدأ إندرا يملأ نهر الگانگا بالرمل بالكامل.
3.137.33
वालुकामुष्टिमनिशं भागीरथ्यां व्यसर्जयत् ।
स्नातुमभ्यागतं शक्रो यवक्रीतमदर्शयत् ॥ ३.१३७.३३ ॥
كان إندرا يلقي بقبضات من الرمل في نهر البهاغيراثي دون انقطاع، وأراه ذلك ليافاكريتا الذي جاء للاغتسال.
3.137.34
तं ददर्श यवक्रीतो यत्नवन्तं निबन्धने ।
प्रहसंश्चाब्रवीद्वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ ३.१३७.३४ ॥
رأى يافاكريتا ذلك الرجل منهمكاً بجد في بناء السد، فضحك ذلك الأفضل بين الحكماء وقال هذه الكلمات.
3.137.35
किमिदं वर्तते ब्रह्मन्किंच ते ह चिकीर्षितम् ।
अतीव हि महान्यत्नः क्रियतेऽयं निरर्थकः ॥ ३.१३७.३५ ॥
أيها البراهمي، ما هذا الذي يجري، وما الذي تنوي فعله؟ إنه جهد عظيم يُبذل، وهو عبث.
3.137.36
बन्धिष्ये सेतुना गङ्गां सुखः पन्था भविष्यति ।
क्लिश्यते हि जनस्तात तरमाणः पुनःपुनः ॥ ३.१३७.३६ ॥
سأقيّد نهر الگانگا بجسر، فيصير الطريق سهلاً. يا عزيزي، إن الناس يعانون مراراً وتكراراً عند العبور.
3.137.37
नायं शक्यस्त्वया बद्धुं महानोघस्तपोधन ।
अशक्याद्विनिवर्तस्व शक्यमर्थं समारभ ॥ ३.१३७.३७ ॥
أيها الكنز من التقشف، لا يمكنك أن تربط هذا الفيضان العظيم. ارجع عن المستحيل وابدأ ما هو ممكن.
3.137.38
यथैव भवता चेद तपो वेदार्थमुद्यतम् ।
अशक्यं तद्वदस्माभिरयं भारः समाहितः ॥ ३.१३७.३८ ॥
كما بدأتَ التقشف من أجل معنى الفيدا، فإننا قد حملنا هذا العبء؛ وهو أمر مستحيل علينا أيضًا.
3.137.39
यथा तव निरर्थोऽयमारम्भस्त्रिदशेश्वर ।
तथा यदि ममापीदं मन्यसे पाकशासन ॥ ३.१३७.३९ ॥
كما أن مسعاك هذا عديم الجدوى، أيها سيد الآلهة الثلاثة والثلاثين، فكذلك إن رأيتَ مسعايَ هذا عديم الجدوى أيضًا، يا باكاشاسانا!
3.137.40
क्रियतां यद्भवेच्छक्यं त्वया सुरगणेश्वर ।
वरांश्च मे प्रयच्छान्यासन्यैर्विद्वान्भवितास्म्यहम् ॥ ३.१३७.४० ॥
افعل ما يمكن أن يكون ممكنًا لك، أيها سيد جيوش الآلهة، وامنحني الأعطيات؛ سأصبح عالمًا فوق غيري.
3.137.41
तस्मै प्रादाद्वरानिन्द्र उक्तवान्यान्महातपाः ।
प्रतिभास्यन्ति ते वेदाः पित्रा सह यथेप्सिताः ॥ ३.१३७.४१ ॥
فمنح إندرا، العظيم في التقشف، له الأعطيات قائلًا: «ستتجلى لك الفيدا مع أبيك كما تشتهي.»
3.137.42
यच्चान्यत्काङ्क्षसे कामं यवक्रीर्गम्यतामिति ।
स लब्धकाम पितरं समेत्याथेदमब्रवीत् ॥ ३.१३७.४२ ॥
«وأي شيء آخر تشتهيه، يا ياڤكريتا، فخذه واذهب.» فلما نال مراده، اقترب من أبيه وقال هذا.
3.137.43
प्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोः ।
अपि चान्यान्भविष्यावो वरा लब्धास्तथा मया ॥ ३.१३७.४३ ॥
ستشرق الفيدات لي ولأبي، وسنصير نحن الاثنين مالكين لأشياء أخرى أيضًا؛ هكذا نلت النعم.
3.137.44
दर्पस्ते भविता तात वराँल्लब्ध्वा यथेप्सितान् ।
स दर्पपर्णः कृपणः क्षिप्रमेव विनङ्क्ष्यसि ॥ ३.१३७.४४ ॥
يا بني، بعد أن تنال النعم كما تشتهي سيصيبك الكبر؛ أيها البائس المملوء بذلك الكبر، ستهلك سريعًا.
3.137.45
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैरुदाहृताः ।
मुनिरासीत्पुरा पुत्र बालधिर्नाम विश्रुतः ॥ ३.१३७.४५ ॥
وفي هذا الشأن يُروى أيضًا هذه الأبيات التي نطقت بها الآلهة. يا بني، كان في القديم حكيم مشهور اسمه بالادهي.
3.137.46
स पुत्रशोकादुद्विग्रस्तपस्तेपे सुदुष्करम् ।
भवेन्मम सुतोऽमर्त्य इतितं लब्धवांश्च सः ॥ ३.१३७.४६ ॥
وإذ اضطرب من حزن على ابنه، أدى تقشفًا شديد الصعوبة، قائلًا: «ليكن ابني خالدًا»؛ فنال ذلك الوَرَد.
3.137.47
तस्य प्रसादो वै देवैः कृतो न त्वमरैः समः ।
नामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर्भविष्यति ॥ ३.१३७.४७ ॥
لقد أنعمت الآلهة عليه، لكنه لم يصر مساويًا للخالدين؛ فالفاني ليس خالدًا، وسيتحدد عمره بسبب ما.
3.137.48
यथेमे पर्वताः शश्वत्तिष्ठन्ति सुरसत्तमाः ।
तावज्जीवेन्मम् सुतो निर्वाणमुत मे मतः ॥ ३.१३७.४८ ॥
يا خيرة الآلهة، كما تقف هذه الجبال أبدًا، فليعش ابني بقدر ذلك؛ وإلا، فهذا عندي هو النيرفانا.
3.137.49
तस्य पुत्रस्तदा जत्रे मेधावी क्रोधनस्तदा ।
स तु लब्धवरो दर्पादृषींश्चैवावमन्यत ॥ ३.१३७.४९ ॥
كان ابنه حينئذٍ منذ ولادته ذكيًا سريع الغضب. فلما نال نعمة، احتقر الحكماء بدافع الكبرياء.
3.137.50
विकुर्वाणो मुनीनां च व्यचरत्स महीमिमाम् ।
आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम् ॥ ३.१३७.५० ॥
وهو يسيء إلى الحكماء، جاب هذه الأرض. ثم بلغ دهنُشاكشا، الحكيم عظيم القوة.
3.137.51
तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान् ।
भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत ॥ ३.१३७.५१ ॥
لقد أساء إلى ذلك الحكيم. فلعنه الحكيم القدير قائلًا: «كن رمادًا!» لكنه لم يصبح رمادًا.
3.137.52
धनुषाक्षस्तु तं दृष्ट्वा मेधाविनमनामयम् ।
मुनिस्तत्कारणं ज्ञात्वा स्वयं महिषरूपधृत्।
शृङ्गेणाद्रीनचलयत्ततोऽयंभस्मसादभूत् ॥ ३.१३७.५२ ॥
لما رأى ذلك الحكيم سليمًا، وعلم السبب، تحوّل دهنُشاكشا نفسه إلى هيئة جاموس. وبقرنيه هزّ الجبال، فصار ذاك رمادًا.
3.137.53
निमित्तमस्य महर्षिर्भेदयामास पर्वतान् ।
स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुः ॥ ३.१३७.५३ ॥
فشقّ الحكيم العظيم الجبال لأجل هذا السبب، ولما هلك ذلك السبب مات الطفل فجأة.
3.137.54
तं मृतं पुत्रमादाय विललाप ततः पिता ॥ ३.१३७.५४ ॥
فحمل الأب ابنه الميت ورثاه.
3.137.55
लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः परमार्तवत् ।
ऊचुर्वेदविदः सर्वै गाथां यां तां निबोध मे ॥ ३.१३७.५५ ॥
فلما رأوه يندب بحزن شديد، قال جميع الحكماء العارفين بالفيدا: اسمع الغاثا التي أرويها لك.
3.137.56
न दिष्टमर्थमत्येतुमीशोऽमर्त्यः कथंचन ।
महर्षिर्भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान् ॥ ३.१३७.५६ ॥
لا يستطيع فانٍ بأي حال أن يتجاوز ما قُدِّر له؛ وقد شقّ الحكيم العظيم الجبال بسهم من قوسه.
3.137.57
एवं लब्ध्वा वरान्बाला दर्पपूर्णास्तपस्विनः ।
क्षिप्रमेव विनश्यन्ति यथा न स्यात्तथा भवान् ॥ ३.१३७.५७ ॥
هكذا فإن النُّسّاك الحمقى الذين نالوا النِّعَم وامتلأوا كِبرًا يهلكون سريعًا؛ فلا يكن ذلك لك.
3.137.58
एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौ ।
तं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास्त्वतन्द्रितः ॥ ३.१३७.५८ ॥
هذا رَيْبْهيا عظيم البأس، وابناه على شاكلته؛ يا بني، احرص دون تهاون ألا تذهب إليه.
3.137.59
स हि क्रुद्धः समर्थस्त्वां पुत्र पीडयितुं रुषा ।
रैभ्यश्चापि तपस्वी च कोपनश्च महानृषिः ॥ ३.१३७.५९ ॥
فإنه إن غضب كان قادرًا على إيذائك في سخطه يا بني؛ فرَيْبْهيا زاهد سريع الغضب، وهو حكيم عظيم أيضًا.
3.137.60
एव करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचन ।
यथा हि मे भवान्मान्यस्तथा रैभ्यः पिता मम ॥ ३.१३७.६० ॥
هكذا سأفعل؛ يا أبي، لا تحزن بأي حال؛ فكما أنك محترم عندي، فرَيْبْهيا أبي أيضًا.
3.137.61
उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्ण यवक्रीरकुतोभयः ।
विप्रकुर्वन्नृषीनन्यानतुष्यत्परया मुदा ॥ ३.१३७.६१ ॥
وبعد أن قال هكذا برفق لأبيه، كان يافاكريتا خاليا من الخوف من كل جهة، يهين الحكماء الآخرين، فابتهج بفرح عظيم.