Mahābhārata · Adhyāya 3.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.137.1
एषा मधुविला नाम समङ्गा संप्रकाशते ।
एतत्कर्दमिलं नाम भरतस्याभिषेचनम् ॥ ३.१३७.१ ॥
Esta Samaṅgā, chamada Madhuvilā, resplandece. Este é Kardamila, o lugar da consagração de Bharata.
3.137.2
अलक्ष्म्या किल संयुक्तो वृत्रं हत्वा शचीपतिः ।
आप्लुतः सर्वपापेभ्यः समङ्गायां व्यमुच्यत ॥ ३.१३७.२ ॥
Depois de matar Vṛtra, Indra, senhor de Śacī, afligido pela desgraça, banhou-se na Samaṅgā e libertou-se de todos os pecados.
3.137.3
एतद्विनशनं कुक्षौ मैनाकस्य नरर्षभ ।
अदितिर्यत्रपुत्रार्थं तदन्नमपचत्पुरा ॥ ३.१३७.३ ॥
Esta é Vinaśana, no ventre de Maināka, ó melhor dos homens, onde outrora Aditi cozinhou aquele alimento para ter um filho.
3.137.4
एनं पर्वतराजानमारुह्य भरतर्षभाः ।
अयशस्यामसंशब्द्यामलक्ष्मीं व्यपनोत्स्यथ ॥ ३.१३७.४ ॥
Ó touros dos Bharatas, ao subirem este rei das montanhas, afastarão a desgraça que traz má fama e não deve ser nomeada.
3.137.5
एते कनखला राजन्नृषीणां दयिता नगाः ।
एषा प्रकाशते गङ्गा युधिष्ठिर यशस्विनी ॥ ३.१३७.५ ॥
Estas são as montanhas Kanakhala, amadas pelos sábios, ó rei; aqui resplandece a gloriosa Gaṅgā, ó Yudhiṣṭhira.
3.137.6
सनत्कुमारो भगवानत्र सिद्धिमगात्पुरा ।
आजमीढावगाह्यैनां सर्वपापैः प्रमोक्ष्यसे ॥ ३.१३७.६ ॥
Outrora o venerável Sanatkumāra alcançou aqui a perfeição; ó descendente de Ajamīḍha, banhando-te nela serás libertado de todos os pecados.
3.137.7
अपां ह्रदं च पुण्याख्यं भृगुतुन्दं च पर्वतम् ।
तूष्णीं गङ्गां च कौन्तेय सानुजः समुपस्पृश ॥ ३.१३७.७ ॥
Filho de Kuntī, com teus irmãos mais novos, banha-te em silêncio no lago chamado Puṇya, na montanha Bhṛguturṇḍa e no Gaṅgā, e toca as águas.
3.137.8
आश्रमः स्थूलशिरसो रमणीयः प्रकाशते ।
अत्र मानं च कौन्तेय क्रोधं चैव विवर्जय ॥ ३.१३७.८ ॥
O eremitério de Sthūlaśiras resplandece aqui, encantador. Filho de Kuntī, aqui abandona também o orgulho e a ira.
3.137.9
एष रैभ्याश्रमः श्रीमान्पाण्डवेय प्रकाशते ।
भारद्वाजो यत्रकविर्यवक्रीतो व्यनश्यत ॥ ३.१३७.९ ॥
Filho de Pāṇḍu, aqui resplandece o esplêndido eremitério de Raibhya, onde Yavakrīta, filho do sábio Bhāradvāja, pereceu.
3.137.10
कथं युक्तोऽभवदृषिर्भरद्वाजः प्रतापवान् ।
किमर्थं च यवक्रीतः पुत्रोऽनश्यत वै मुनेः ॥ ३.१३७.१० ॥
Como o poderoso sábio Bhāradvāja chegou a ser assim dotado? E por que razão Yavakrīta, filho do sábio, pereceu?
3.137.11
एतत्सर्वं यथावृत्तं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
कर्मभिर्देवकल्पानां कीर्त्यमानैर्भृशं रमे ॥ ३.१३७.११ ॥
Desejo ouvir tudo isto com verdade, tal como aconteceu. Deleito-me muito ao ouvir narrados os feitos de homens semelhantes aos deuses.
3.137.12
भरद्वाजश्च रैभ्यश्च सखायौ संबभूवतुः ।
तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणौ वनान्तरे ॥ ३.१३७.१२ ॥
Bhāradvāja e Raibhya tornaram-se amigos. Os dois viveram aqui, no interior da floresta, deleitando-se muito um com o outro.
3.137.13
रैभ्यस्य तु सुतावास्तामर्वावसुपरावसू ।
आसीद्यवक्रीः पुत्रस्तु भरद्वाजस्य भारत ॥ ३.१३७.१३ ॥
Raibhya teve dois filhos, Arvāvasu e Parāvasu. E, ó Bhārata, o filho de Bharadvāja era Yavakrīta.
3.137.14
रैभ्यो विद्वान्सहापत्यस्तपस्वी चेतरोऽभवत् ।
तयोश्चाप्यतुला प्रीतिरभवद्भरतर्षभ ॥ ३.१३७.१४ ॥
Raibhya tornou-se erudito e asceta com sua descendência, e o outro igualmente. Ó touro dos Bharatas, entre os dois havia um afeto incomparável.
3.137.15
यवक्रीः पितरं दृष्ट्वा तपस्विनमसत्कृतम् ।
दृष्ट्वा च सत्कृतं विप्रै रैभ्यं पुत्रैः सहानघः ॥ ३.१३७.१५ ॥
Yavakrīta viu seu pai, o asceta, desonrado; e, ó sem mácula, viu Raibhya honrado pelos brâmanes junto com seus filhos.
3.137.16
पर्यतप्यत तेजस्वी मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ।
तपस्तेपे ततो घोरं वेदज्ञानाय पाण्डव ॥ ३.१३७.१६ ॥
O radiante Yavakrīta atormentou-se, tomado pela ira; então, ó Pāṇḍava, praticou uma austeridade feroz para obter o conhecimento do Veda.
3.137.17
सुसमिद्धे महत्यग्नौ शरीरमुपतापयन् ।
जनयामास संतापमिन्द्रस्य सुमहातपाः ॥ ३.१३७.१७ ॥
Queimando o corpo num grande fogo bem aceso, aquele grande asceta causou tormento a Indra.
3.137.18
तत इन्द्रो यवक्रीतमुपगम्य युधिष्ठिर ।
अब्रवीत्कस्य हेतोस्त्वमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ ३.१३७.१८ ॥
Então, ó Yudhiṣṭhira, Indra aproximou-se de Yavakrīta e disse: 'Por que motivo empreendeste esta austeridade suprema?'
3.137.19
द्विजानामनधीता वै वेदाः सुरगणार्चित ।
प्रतिभान्त्विति तप्येहमिदं परमकं तपः ॥ ३.१३७.१९ ॥
Ó tu, adorado pelas multidões de deuses! Os Vedas dos dvijas permanecem não estudados. Pensando: «Que se manifestem», pratico esta suprema austeridade.
3.137.20
स्वाध्यायार्थं समारम्भो ममायं पाकशासन ।
तपसा ज्ञातुमिच्छामि सर्वज्ञानानि कौशिक ॥ ३.१३७.२० ॥
Ó Pākaśāsana! Este meu empreendimento é para o estudo védico. Ó Kauśika! Pela austeridade desejo conhecer todos os saberes.
3.137.21
कालेन महता वेदाः शक्या गुरुमुखाद्विभो ।
प्राप्तुं तस्मादयं यत्नः परमो मे समास्थितः ॥ ३.१३७.२१ ॥
Ó poderoso! Os Vedas só podem ser obtidos da boca do mestre ao longo de muito tempo. Por isso empreendi este supremo esforço.
3.137.22
अमार्ग एष विप्रर्षे येन त्वं यातुमिच्छसि ।
किं विघातेन ते विप्र गच्छाधीहि गुरोर्मुखात् ॥ ३.१३७.२२ ॥
Ó sábio entre os brâmanes! Este é o caminho errado por onde queres seguir. Ó brâmane! Que proveito tens com este obstáculo? Vai, estuda da boca do teu mestre.
3.137.23
एवमुक्त्वा गतः शक्रो यवक्रीरपि भारत ।
भूय एवाकरोद्यत्नं तपस्यमितविक्रमः ॥ ३.१३७.२३ ॥
Tendo falado assim, Indra partiu. Ó Bharata, Yavakrīta também voltou a aplicar seu esforço à austeridade, ele de valor incomensurável.
3.137.24
घोरेण तपसा राजंस्तप्यमानो महत्तपः ।
संतापयामास भृशं देवेन्द्रमिति नः श्रुतम् ॥ ३.१३७.२४ ॥
Ó rei! Realizando uma grande austeridade por meio de penitência terrível, atormentou muito o senhor dos deuses, assim ouvimos.
3.137.25
तं तथा तप्यमानं तु तपस्तीव्रं महामुनिम् ।
उपेत्य बलभिद्देवो वारयामास वै पुनः ॥ ३.१३७.२५ ॥
Aproximando-se daquele grande sábio, que praticava austeridade tão severa, o deus, matador de Bala, novamente o deteve.
3.137.26
अशक्योऽर्थः समारब्धो नैतद्बुद्धिकृतं तव ।
प्रतिभास्यन्ति वै वेदास्तव चैव पितुश्च ते ॥ ३.१३७.२६ ॥
O objetivo que empreendeste é impossível; isto não é obra da tua inteligência. Os Vedas se manifestarão a ti e a teu pai.
3.137.27
न चैतदेवं क्रियते देवराजसमीप्सितम् ।
महता नियमेनाहं तप्स्ये घोरतरं तपः ॥ ३.१३७.२७ ॥
E isto não se faz da maneira que o rei dos deuses deseja. Com um grande voto praticarei a austeridade mais terrível.
3.137.28
समिद्धेऽग्नावुपकृत्याङ्गमङ्गं ।
होष्यामि वा मघवंस्तन्निबोध।
यद्येतदेवं न करोषि कामं ।
ममेप्सितं देवराजेह सर्वम् ॥ ३.१३७.२८ ॥
No fogo acesso, cortarei os meus membros um a um e os oferecerei; ó Maghavan, comprende isto. Se não cumprires assim o meu desejo, ó rei dos deuses, então todo o meu anseio aqui será em vão.
3.137.29
निश्चयं तमभिज्ञाय मुनेस्तस्य महात्मनः ।
प्रतिवारणहेत्वर्थं बुद्ध्या संचिन्त्य बुद्धिमान् ॥ ३.१३७.२९ ॥
Conhecendo a firme resolução daquele sábio de grande alma, o sábio Indra refletiu com inteligência como detê-lo.
3.137.30
तत इन्द्रोऽकरोद्रूपं ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अनेकशतवर्षस्य दुर्बलस्य सयक्ष्मणः ॥ ३.१३७.३० ॥
Então Indra tomou a forma de um brâmane asceta, fraco e afligido pela tísica, de muitos centenas de anos.
3.137.31
यवक्रीतस्य यत्तीर्थमुचितं शैचकर्मणि ।
भागीरथ्यां तत्र सेतुं वालुकाभिश्चकार सः ॥ ३.१३७.३१ ॥
No vau sagrado de Yavakrīta, apropriado para os ritos de purificação, ele construiu ali uma ponte de areia sobre o Bhāgīrathī.
3.137.32
यदाऽस्य वदतो वाक्यं न स चक्रे द्विजोत्तमः ।
वालुकाभिस्ततः शक्रो गङ्गां समभिपूरयन् ॥ ३.१३७.३२ ॥
Quando aquele melhor dos duas vezes nascidos não atendeu às suas palavras, Indra começou a encher completamente o Gaṅgā com areia.
3.137.33
वालुकामुष्टिमनिशं भागीरथ्यां व्यसर्जयत् ।
स्नातुमभ्यागतं शक्रो यवक्रीतमदर्शयत् ॥ ३.१३७.३३ ॥
Indra lançava sem cessar punhados de areia no Bhāgīrathī, e mostrou isso a Yavakrīta, que viera banhar-se.
3.137.34
तं ददर्श यवक्रीतो यत्नवन्तं निबन्धने ।
प्रहसंश्चाब्रवीद्वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ ३.१३७.३४ ॥
Yavakrīta viu-o empenhado em construir a represa, e, rindo, aquele melhor dos sábios proferiu estas palavras.
3.137.35
किमिदं वर्तते ब्रह्मन्किंच ते ह चिकीर्षितम् ।
अतीव हि महान्यत्नः क्रियतेऽयं निरर्थकः ॥ ३.१३७.३५ ॥
Brâmane, o que está acontecendo aqui, e o que pretendes? Um grande esforço está sendo feito, e é inútil.
3.137.36
बन्धिष्ये सेतुना गङ्गां सुखः पन्था भविष्यति ।
क्लिश्यते हि जनस्तात तरमाणः पुनःपुनः ॥ ३.१३७.३६ ॥
Vou prender o Gaṅgā com uma ponte, e o caminho será fácil. Querido, as pessoas sofrem repetidamente ao atravessar.
3.137.37
नायं शक्यस्त्वया बद्धुं महानोघस्तपोधन ।
अशक्याद्विनिवर्तस्व शक्यमर्थं समारभ ॥ ३.१३७.३७ ॥
Ó tesouro de austeridade, esta grande corrente não pode ser presa por ti. Retorna do impossível e empreende o possível.
3.137.38
यथैव भवता चेद तपो वेदार्थमुद्यतम् ।
अशक्यं तद्वदस्माभिरयं भारः समाहितः ॥ ३.१३७.३८ ॥
Assim como empreendeste a austeridade pelo sentido dos Vedas, também nós assumimos este fardo; isso é impossível também para nós.
3.137.39
यथा तव निरर्थोऽयमारम्भस्त्रिदशेश्वर ।
तथा यदि ममापीदं मन्यसे पाकशासन ॥ ३.१३७.३९ ॥
Assim como esta tua empresa é inútil, ó senhor dos trinta deuses, assim também, se consideras a minha igualmente inútil, ó Pākaśāsana!
3.137.40
क्रियतां यद्भवेच्छक्यं त्वया सुरगणेश्वर ।
वरांश्च मे प्रयच्छान्यासन्यैर्विद्वान्भवितास्म्यहम् ॥ ३.१३७.४० ॥
Faze o que for possível para ti, ó senhor das hostes dos deuses, e concede-me dádivas; tornar-me-ei sábio acima dos outros.
3.137.41
तस्मै प्रादाद्वरानिन्द्र उक्तवान्यान्महातपाः ।
प्रतिभास्यन्ति ते वेदाः पित्रा सह यथेप्सिताः ॥ ३.१३७.४१ ॥
Indra, grande em austeridade, concedeu-lhe dádivas, dizendo: "Os Vedas brilharão para ti juntamente com teu pai, como desejas."
3.137.42
यच्चान्यत्काङ्क्षसे कामं यवक्रीर्गम्यतामिति ।
स लब्धकाम पितरं समेत्याथेदमब्रवीत् ॥ ३.१३७.४२ ॥
"Tudo o mais que desejas, Yavakrīta, leva-o e vai." Tendo obtido o seu desejo, aproximou-se do pai e falou assim.
3.137.43
प्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोः ।
अपि चान्यान्भविष्यावो वरा लब्धास्तथा मया ॥ ३.१३७.४३ ॥
Os Vedas brilharão para mim e para meu pai, e também nos tornaremos possuidores de outros; assim obtive as dádivas.
3.137.44
दर्पस्ते भविता तात वराँल्लब्ध्वा यथेप्सितान् ।
स दर्पपर्णः कृपणः क्षिप्रमेव विनङ्क्ष्यसि ॥ ३.१३७.४४ ॥
Querido filho, ao obteres os dons conforme desejaste, terás orgulho; cheio desse orgulho, miserável, logo perecerás.
3.137.45
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैरुदाहृताः ।
मुनिरासीत्पुरा पुत्र बालधिर्नाम विश्रुतः ॥ ३.१३७.४५ ॥
Sobre isso também se recitam estas estrofes proferidas pelos deuses. Filho, outrora houve um sábio renomado chamado Bāladhi.
3.137.46
स पुत्रशोकादुद्विग्रस्तपस्तेपे सुदुष्करम् ।
भवेन्मम सुतोऽमर्त्य इतितं लब्धवांश्च सः ॥ ३.१३७.४६ ॥
Perturbado pela dor do filho, realizou uma austeridade muito difícil, pensando: «que meu filho seja imortal»; e obteve essa dádiva.
3.137.47
तस्य प्रसादो वै देवैः कृतो न त्वमरैः समः ।
नामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर्भविष्यति ॥ ३.१३७.४७ ॥
Os deuses concederam-lhe o seu favor, mas ele não se tornou igual aos imortais; o mortal não é imortal, sua vida será fixada por alguma causa.
3.137.48
यथेमे पर्वताः शश्वत्तिष्ठन्ति सुरसत्तमाः ।
तावज्जीवेन्मम् सुतो निर्वाणमुत मे मतः ॥ ३.१३७.४८ ॥
Ó melhores dos deuses, assim como estas montanhas permanecem para sempre, que meu filho viva tanto; ou, segundo penso, isso seria a libertação.
3.137.49
तस्य पुत्रस्तदा जत्रे मेधावी क्रोधनस्तदा ।
स तु लब्धवरो दर्पादृषींश्चैवावमन्यत ॥ ३.१३७.४९ ॥
Então seu filho, desde o nascimento, era inteligente e colérico. Tendo obtido uma dádiva, ele desprezava até os sábios por orgulho.
3.137.50
विकुर्वाणो मुनीनां च व्यचरत्स महीमिमाम् ।
आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम् ॥ ३.१३७.५० ॥
Comportando-se com insolência para com os sábios, percorreu esta terra. Então chegou a Dhanuṣākṣa, o sábio de grande poder.
3.137.51
तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान् ।
भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत ॥ ३.१३७.५१ ॥
Ele ofendeu aquele sábio. O poderoso o amaldiçoou dizendo: "Torna-te cinzas!" Mas ele não se tornou cinzas.
3.137.52
धनुषाक्षस्तु तं दृष्ट्वा मेधाविनमनामयम् ।
मुनिस्तत्कारणं ज्ञात्वा स्वयं महिषरूपधृत्।
शृङ्गेणाद्रीनचलयत्ततोऽयंभस्मसादभूत् ॥ ३.१३७.५२ ॥
Vendo aquele sábio ileso e conhecendo a causa, Dhanuṣākṣa mesmo assumiu a forma de um búfalo. Com seus chifres abalou as montanhas, e então este se tornou cinzas.
3.137.53
निमित्तमस्य महर्षिर्भेदयामास पर्वतान् ।
स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुः ॥ ३.१३७.५३ ॥
O grande sábio partiu as montanhas por causa disso, e quando essa causa foi destruída, a criança morreu de repente.
3.137.54
तं मृतं पुत्रमादाय विललाप ततः पिता ॥ ३.१३७.५४ ॥
Então o pai, tomando nos braços seu filho morto, lamentou-se.
3.137.55
लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः परमार्तवत् ।
ऊचुर्वेदविदः सर्वै गाथां यां तां निबोध मे ॥ ३.१३७.५५ ॥
Vendo-o lamentar-se em tamanha aflição, todos os sábios conhecedores dos Vedas disseram: ouve aquela gāthā que te digo.
3.137.56
न दिष्टमर्थमत्येतुमीशोऽमर्त्यः कथंचन ।
महर्षिर्भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान् ॥ ३.१३७.५६ ॥
Nenhum mortal é capaz de, de modo algum, transgredir o que foi destinado; o grande sábio fendeu as montanhas com a flecha de seu arco.
3.137.57
एवं लब्ध्वा वरान्बाला दर्पपूर्णास्तपस्विनः ।
क्षिप्रमेव विनश्यन्ति यथा न स्यात्तथा भवान् ॥ ३.१३७.५७ ॥
Assim, os ascetas tolos que obtêm dons e se enchem de orgulho perecem depressa; que não te aconteça o mesmo.
3.137.58
एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौ ।
तं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास्त्वतन्द्रितः ॥ ३.१३७.५८ ॥
Este é Raibhya, de grande poder, e seus dois filhos são semelhantes; filho, cuida sem negligência de não ires até ele.
3.137.59
स हि क्रुद्धः समर्थस्त्वां पुत्र पीडयितुं रुषा ।
रैभ्यश्चापि तपस्वी च कोपनश्च महानृषिः ॥ ३.१३७.५९ ॥
Pois ele, irado e capaz, poderia ferir-te com sua ira, filho; Raibhya é asceta, colérico e também um grande sábio.
3.137.60
एव करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचन ।
यथा हि मे भवान्मान्यस्तथा रैभ्यः पिता मम ॥ ३.१३७.६० ॥
Assim farei; pai, não te aflijas de modo algum; assim como és honrado por mim, Raibhya é meu pai.
3.137.61
उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्ण यवक्रीरकुतोभयः ।
विप्रकुर्वन्नृषीनन्यानतुष्यत्परया मुदा ॥ ३.१३७.६१ ॥
Tendo assim falado suavemente a seu pai, Yavakrīta, destemido de todos os lados, insultando os outros sábios, regozijou-se com suprema alegria.