Mahābhārata · Adhyāya 3.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.137.1
एषा मधुविला नाम समङ्गा संप्रकाशते ।
एतत्कर्दमिलं नाम भरतस्याभिषेचनम् ॥ ३.१३७.१ ॥
Diese Samaṅgā, Madhuvilā genannt, leuchtet auf. Dies ist Kardamila, der Ort der Salbung des Bharata.
3.137.2
अलक्ष्म्या किल संयुक्तो वृत्रं हत्वा शचीपतिः ।
आप्लुतः सर्वपापेभ्यः समङ्गायां व्यमुच्यत ॥ ३.१३७.२ ॥
Nachdem er Vṛtra erschlagen hatte, badete Indra, der Herr der Śacī, von Unglück befallen, in der Samaṅgā und wurde von allen Sünden befreit.
3.137.3
एतद्विनशनं कुक्षौ मैनाकस्य नरर्षभ ।
अदितिर्यत्रपुत्रार्थं तदन्नमपचत्पुरा ॥ ३.१३७.३ ॥
Dies ist Vinaśana im Schoß des Maināka, o Bester der Männer, wo einst Aditi jene Speise für einen Sohn kochte.
3.137.4
एनं पर्वतराजानमारुह्य भरतर्षभाः ।
अयशस्यामसंशब्द्यामलक्ष्मीं व्यपनोत्स्यथ ॥ ३.१३७.४ ॥
O Stiere der Bharatas, wenn ihr diesen Bergkönig besteigt, werdet ihr das Unglück vertreiben, das schlechten Ruf bringt und nicht genannt werden soll.
3.137.5
एते कनखला राजन्नृषीणां दयिता नगाः ।
एषा प्रकाशते गङ्गा युधिष्ठिर यशस्विनी ॥ ३.१३७.५ ॥
Dies sind die Kanakhala-Berge, den Weisen lieb, o König; hier leuchtet die glorreiche Gaṅgā auf, o Yudhiṣṭhira.
3.137.6
सनत्कुमारो भगवानत्र सिद्धिमगात्पुरा ।
आजमीढावगाह्यैनां सर्वपापैः प्रमोक्ष्यसे ॥ ३.१३७.६ ॥
Einst erlangte der ehrwürdige Sanatkumāra hier die Vollendung; o Nachkomme des Ajamīḍha, wenn du dich darin badest, wirst du von allen Sünden befreit.
3.137.7
अपां ह्रदं च पुण्याख्यं भृगुतुन्दं च पर्वतम् ।
तूष्णीं गङ्गां च कौन्तेय सानुजः समुपस्पृश ॥ ३.१३७.७ ॥
Sohn der Kuntī, bade mit deinen jüngeren Brüdern schweigend im Teich namens Puṇya, am Berg Bhṛguturṇḍa und im Gaṅgā, und berühre das Wasser.
3.137.8
आश्रमः स्थूलशिरसो रमणीयः प्रकाशते ।
अत्र मानं च कौन्तेय क्रोधं चैव विवर्जय ॥ ३.१३७.८ ॥
Die Einsiedelei des Sthūlaśiras leuchtet hier, reizvoll anzusehen. Sohn der Kuntī, lege hier auch Stolz und Zorn ab.
3.137.9
एष रैभ्याश्रमः श्रीमान्पाण्डवेय प्रकाशते ।
भारद्वाजो यत्रकविर्यवक्रीतो व्यनश्यत ॥ ३.१३७.९ ॥
Sohn des Pāṇḍu, hier leuchtet die prächtige Einsiedelei des Raibhya, wo Yavakrīta, der Sohn des Weisen Bhāradvāja, zugrunde ging.
3.137.10
कथं युक्तोऽभवदृषिर्भरद्वाजः प्रतापवान् ।
किमर्थं च यवक्रीतः पुत्रोऽनश्यत वै मुनेः ॥ ३.१३७.१० ॥
Wie kam der mächtige Weise Bhāradvāja dazu, so begabt zu sein? Und aus welchem Grund kam Yavakrīta, der Sohn des Weisen, um?
3.137.11
एतत्सर्वं यथावृत्तं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
कर्मभिर्देवकल्पानां कीर्त्यमानैर्भृशं रमे ॥ ३.१३७.११ ॥
Ich möchte all dies wahrhaftig hören, so wie es sich zugetragen hat. Ich freue mich sehr, wenn die Taten gottgleicher Männer erzählt werden.
3.137.12
भरद्वाजश्च रैभ्यश्च सखायौ संबभूवतुः ।
तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणौ वनान्तरे ॥ ३.१३७.१२ ॥
Bhāradvāja und Raibhya wurden Freunde. Die beiden lebten hier tief im Wald und erfreuten sich sehr aneinander.
3.137.13
रैभ्यस्य तु सुतावास्तामर्वावसुपरावसू ।
आसीद्यवक्रीः पुत्रस्तु भरद्वाजस्य भारत ॥ ३.१३७.१३ ॥
Raibhya hatte zwei Söhne, Arvāvasu und Parāvasu. Und, o Bhārata, Bharadvājas Sohn war Yavakrīta.
3.137.14
रैभ्यो विद्वान्सहापत्यस्तपस्वी चेतरोऽभवत् ।
तयोश्चाप्यतुला प्रीतिरभवद्भरतर्षभ ॥ ३.१३७.१४ ॥
Raibhya wurde gelehrt und ein Asket samt seinen Nachkommen, und der andere ebenso. O Stier der Bharatas, zwischen den beiden herrschte eine unvergleichliche Zuneigung.
3.137.15
यवक्रीः पितरं दृष्ट्वा तपस्विनमसत्कृतम् ।
दृष्ट्वा च सत्कृतं विप्रै रैभ्यं पुत्रैः सहानघः ॥ ३.१३७.१५ ॥
Yavakrīta sah seinen Vater, den Asketen, verachtet; und, o Makelloser, er sah Raibhya samt seinen Söhnen von den Brahmanen geehrt.
3.137.16
पर्यतप्यत तेजस्वी मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ।
तपस्तेपे ततो घोरं वेदज्ञानाय पाण्डव ॥ ३.१३७.१६ ॥
Der strahlende Yavakrīta quälte sich, von Zorn übermannt; dann, o Pāṇḍava, übte er eine gewaltige Askese zur Erlangung des Veda-Wissens.
3.137.17
सुसमिद्धे महत्यग्नौ शरीरमुपतापयन् ।
जनयामास संतापमिन्द्रस्य सुमहातपाः ॥ ३.१३७.१७ ॥
Seinen Körper in einem großen, gut entfachten Feuer verbrennend, bereitete jener große Asket Indra Qual.
3.137.18
तत इन्द्रो यवक्रीतमुपगम्य युधिष्ठिर ।
अब्रवीत्कस्य हेतोस्त्वमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ ३.१३७.१८ ॥
Da trat Indra, o Yudhiṣṭhira, zu Yavakrīta und sprach: „Aus welchem Grund hast du diese höchste Askese auf dich genommen?“
3.137.19
द्विजानामनधीता वै वेदाः सुरगणार्चित ।
प्रतिभान्त्विति तप्येहमिदं परमकं तपः ॥ ३.१३७.१९ ॥
O du von den Scharen der Götter Verehrter! Die Veden der Zweimalgeborenen liegen ungelernt da. In dem Gedanken: »Mögen sie erstrahlen«, übe ich diese höchste Askese.
3.137.20
स्वाध्यायार्थं समारम्भो ममायं पाकशासन ।
तपसा ज्ञातुमिच्छामि सर्वज्ञानानि कौशिक ॥ ३.१३७.२० ॥
O Pākaśāsana! Dieses mein Unternehmen dient dem Vedastudium. O Kauśika! Durch Askese möchte ich alle Wissensgebiete erkennen.
3.137.21
कालेन महता वेदाः शक्या गुरुमुखाद्विभो ।
प्राप्तुं तस्मादयं यत्नः परमो मे समास्थितः ॥ ३.१३७.२१ ॥
O Mächtiger! Die Veden können nur über eine lange Zeit aus dem Mund des Lehrers erlangt werden. Daher habe ich diese höchste Anstrengung unternommen.
3.137.22
अमार्ग एष विप्रर्षे येन त्वं यातुमिच्छसि ।
किं विघातेन ते विप्र गच्छाधीहि गुरोर्मुखात् ॥ ३.१३७.२२ ॥
O Weiser unter den Brahmanen! Dies ist der falsche Weg, auf dem du gehen willst. O Brahmane! Welchen Gewinn hast du von diesem Hindernis? Geh, lerne aus dem Mund deines Lehrers.
3.137.23
एवमुक्त्वा गतः शक्रो यवक्रीरपि भारत ।
भूय एवाकरोद्यत्नं तपस्यमितविक्रमः ॥ ३.१३७.२३ ॥
Nach diesen Worten ging Indra fort. O Bharata, auch Yavakrīta richtete seine Anstrengung wieder auf die Askese, er von unermesslicher Tapferkeit.
3.137.24
घोरेण तपसा राजंस्तप्यमानो महत्तपः ।
संतापयामास भृशं देवेन्द्रमिति नः श्रुतम् ॥ ३.१३७.२४ ॥
O König! Durch schreckliche Buße eine große Askese übend, quälte er den Herrn der Götter sehr, so haben wir gehört.
3.137.25
तं तथा तप्यमानं तु तपस्तीव्रं महामुनिम् ।
उपेत्य बलभिद्देवो वारयामास वै पुनः ॥ ३.१३७.२५ ॥
Der Gott, der Bala-Töter, trat zu jenem großen Weisen, der so strenge Askese übte, und hielt ihn abermals zurück.
3.137.26
अशक्योऽर्थः समारब्धो नैतद्बुद्धिकृतं तव ।
प्रतिभास्यन्ति वै वेदास्तव चैव पितुश्च ते ॥ ३.१३७.२६ ॥
Das Ziel, das du dir gesetzt hast, ist unmöglich; dies ist nicht durch deine Einsicht geschehen. Die Veden werden dir und deinem Vater gewiss offenbar werden.
3.137.27
न चैतदेवं क्रियते देवराजसमीप्सितम् ।
महता नियमेनाहं तप्स्ये घोरतरं तपः ॥ ३.१३७.२७ ॥
Und dies geschieht nicht so, wie der König der Götter es wünscht. Mit einem großen Gelübde werde ich die schrecklichste Askese üben.
3.137.28
समिद्धेऽग्नावुपकृत्याङ्गमङ्गं ।
होष्यामि वा मघवंस्तन्निबोध।
यद्येतदेवं न करोषि कामं ।
ममेप्सितं देवराजेह सर्वम् ॥ ३.१३७.२८ ॥
In das entzündete Feuer werde ich meine Glieder einzeln abschneiden und opfern; o Maghavan, begreife dies. Wenn du meinen Wunsch nicht so erfüllst, o König der Götter, dann wird all mein Verlangen hier vergeblich sein.
3.137.29
निश्चयं तमभिज्ञाय मुनेस्तस्य महात्मनः ।
प्रतिवारणहेत्वर्थं बुद्ध्या संचिन्त्य बुद्धिमान् ॥ ३.१३७.२९ ॥
Als der weise Indra den festen Entschluss jenes großherzigen Weisen erkannte, überlegte er mit seiner Klugheit, wie er ihn zurückhalten könne.
3.137.30
तत इन्द्रोऽकरोद्रूपं ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अनेकशतवर्षस्य दुर्बलस्य सयक्ष्मणः ॥ ३.१३७.३० ॥
Da nahm Indra die Gestalt eines asketischen Brahmanen an, schwach und von Schwindsucht geplagt, viele hundert Jahre alt.
3.137.31
यवक्रीतस्य यत्तीर्थमुचितं शैचकर्मणि ।
भागीरथ्यां तत्र सेतुं वालुकाभिश्चकार सः ॥ ३.१३७.३१ ॥
An der heiligen Furt des Yavakrīta, geeignet für die Reinigungsriten, errichtete er dort aus Sand eine Brücke über die Bhāgīrathī.
3.137.32
यदाऽस्य वदतो वाक्यं न स चक्रे द्विजोत्तमः ।
वालुकाभिस्ततः शक्रो गङ्गां समभिपूरयन् ॥ ३.१३७.३२ ॥
Als jener Beste der Zweimalgeborenen seine Worte nicht beachtete, begann Indra, die Gaṅgā vollständig mit Sand zu füllen.
3.137.33
वालुकामुष्टिमनिशं भागीरथ्यां व्यसर्जयत् ।
स्नातुमभ्यागतं शक्रो यवक्रीतमदर्शयत् ॥ ३.१३७.३३ ॥
Indra warf unablässig Hände voll Sand in die Bhāgīrathī und zeigte es Yavakrīta, der zum Baden gekommen war.
3.137.34
तं ददर्श यवक्रीतो यत्नवन्तं निबन्धने ।
प्रहसंश्चाब्रवीद्वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ ३.१३७.३४ ॥
Yavakrīta sah ihn eifrig mit dem Bau des Damms beschäftigt, und lachend sprach dieser Beste der Weisen diese Worte.
3.137.35
किमिदं वर्तते ब्रह्मन्किंच ते ह चिकीर्षितम् ।
अतीव हि महान्यत्नः क्रियतेऽयं निरर्थकः ॥ ३.१३७.३५ ॥
Brahmane, was geschieht hier, und was beabsichtigst du? Es wird eine ungeheure Anstrengung unternommen, und sie ist nutzlos.
3.137.36
बन्धिष्ये सेतुना गङ्गां सुखः पन्था भविष्यति ।
क्लिश्यते हि जनस्तात तरमाणः पुनःपुनः ॥ ३.१३७.३६ ॥
Ich werde die Gaṅgā mit einer Brücke bändigen, und der Weg wird leicht sein. Lieber, die Menschen leiden immer wieder beim Überqueren.
3.137.37
नायं शक्यस्त्वया बद्धुं महानोघस्तपोधन ।
अशक्याद्विनिवर्तस्व शक्यमर्थं समारभ ॥ ३.१३७.३७ ॥
O Schatz der Askese, diese große Flut kann von dir nicht gebunden werden. Kehre vom Unmöglichen zurück und beginne das Mögliche.
3.137.38
यथैव भवता चेद तपो वेदार्थमुद्यतम् ।
अशक्यं तद्वदस्माभिरयं भारः समाहितः ॥ ३.१३७.३८ ॥
So wie du die Askese um der Bedeutung der Veden willen begonnen hast, so haben auch wir diese Last übernommen; auch das ist für uns unmöglich.
3.137.39
यथा तव निरर्थोऽयमारम्भस्त्रिदशेश्वर ।
तथा यदि ममापीदं मन्यसे पाकशासन ॥ ३.१३७.३९ ॥
So wie dir dieses dein Unternehmen nutzlos erscheint, o Herr der dreißig Götter, so auch, wenn du meines für ebenso nutzlos hältst, o Pākaśāsana!
3.137.40
क्रियतां यद्भवेच्छक्यं त्वया सुरगणेश्वर ।
वरांश्च मे प्रयच्छान्यासन्यैर्विद्वान्भवितास्म्यहम् ॥ ३.१३७.४० ॥
Tue, was dir möglich ist, o Herr der Scharen der Götter, und gewähre mir Gaben; ich werde gelehrter sein als die anderen.
3.137.41
तस्मै प्रादाद्वरानिन्द्र उक्तवान्यान्महातपाः ।
प्रतिभास्यन्ति ते वेदाः पित्रा सह यथेप्सिताः ॥ ३.१३७.४१ ॥
Indra, groß an Askese, gewährte ihm Gaben und sprach: "Die Veden werden dir zusammen mit deinem Vater erstrahlen, wie du es wünschst."
3.137.42
यच्चान्यत्काङ्क्षसे कामं यवक्रीर्गम्यतामिति ।
स लब्धकाम पितरं समेत्याथेदमब्रवीत् ॥ ३.१३७.४२ ॥
"Was du sonst noch begehrst, Yavakrīta, nimm es und geh." Nachdem er seinen Wunsch erlangt hatte, trat er vor seinen Vater und sprach so.
3.137.43
प्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोः ।
अपि चान्यान्भविष्यावो वरा लब्धास्तथा मया ॥ ३.१३७.४३ ॥
Die Veden werden sowohl mir als auch meinem Vater aufleuchten, und wir werden auch andere besitzen; so habe ich die Gaben erlangt.
3.137.44
दर्पस्ते भविता तात वराँल्लब्ध्वा यथेप्सितान् ।
स दर्पपर्णः कृपणः क्षिप्रमेव विनङ्क्ष्यसि ॥ ३.१३७.४४ ॥
Mein Lieber, nachdem du die Gaben nach Wunsch erlangt hast, wird Stolz in dir sein; voll dieses Stolzes, Armer, wirst du bald zugrunde gehen.
3.137.45
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैरुदाहृताः ।
मुनिरासीत्पुरा पुत्र बालधिर्नाम विश्रुतः ॥ ३.१३७.४५ ॥
Hierzu erzählt man auch diese von den Göttern verkündeten Verse. Sohn, vor langer Zeit lebte ein berühmter Weiser namens Bāladhi.
3.137.46
स पुत्रशोकादुद्विग्रस्तपस्तेपे सुदुष्करम् ।
भवेन्मम सुतोऽमर्त्य इतितं लब्धवांश्च सः ॥ ३.१३७.४६ ॥
Von Kummer um seinen Sohn bedrückt, übte er eine sehr schwere Askese, in dem Gedanken: „Möge mein Sohn unsterblich sein“; und er erlangte diese Gabe.
3.137.47
तस्य प्रसादो वै देवैः कृतो न त्वमरैः समः ।
नामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर्भविष्यति ॥ ३.१३७.४७ ॥
Zwar gewährten ihm die Götter ihre Gunst, doch wurde er nicht den Unsterblichen gleich; ein Sterblicher ist nicht unsterblich, seine Lebenszeit wird durch einen Anlass bestimmt.
3.137.48
यथेमे पर्वताः शश्वत्तिष्ठन्ति सुरसत्तमाः ।
तावज्जीवेन्मम् सुतो निर्वाणमुत मे मतः ॥ ३.१३७.४८ ॥
Ihr Besten der Götter, wie diese Berge ewig stehen, so möge mein Sohn so lange leben; oder, nach meiner Ansicht, wäre das die Erlösung.
3.137.49
तस्य पुत्रस्तदा जत्रे मेधावी क्रोधनस्तदा ।
स तु लब्धवरो दर्पादृषींश्चैवावमन्यत ॥ ३.१३७.४९ ॥
Sein Sohn war damals von Geburt an klug und jähzornig. Durch einen erlangten Segen verachtete er aus Stolz sogar die Weisen.
3.137.50
विकुर्वाणो मुनीनां च व्यचरत्स महीमिमाम् ।
आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम् ॥ ३.१३७.५० ॥
Sich gegen die Weisen ungebührlich verhaltend, durchstreifte er diese Erde. Dann kam er zu Dhanuṣākṣa, dem Weisen von großer Macht.
3.137.51
तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान् ।
भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत ॥ ३.१३७.५१ ॥
Er beleidigte jenen Weisen. Der mächtige Weise verfluchte ihn: "Werde zu Asche!" Doch er wurde nicht zu Asche.
3.137.52
धनुषाक्षस्तु तं दृष्ट्वा मेधाविनमनामयम् ।
मुनिस्तत्कारणं ज्ञात्वा स्वयं महिषरूपधृत्।
शृङ्गेणाद्रीनचलयत्ततोऽयंभस्मसादभूत् ॥ ३.१३७.५२ ॥
Als er jenen Weisen unversehrt sah und den Grund erkannte, nahm Dhanuṣākṣa selbst die Gestalt eines Büffels an. Mit seinen Hörnern erschütterte er die Berge, und dann wurde dieser zu Asche.
3.137.53
निमित्तमस्य महर्षिर्भेदयामास पर्वतान् ।
स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुः ॥ ३.१३७.५३ ॥
Der große Weise spaltete die Berge wegen dieser Ursache, und als diese Ursache vernichtet war, starb das Kind plötzlich.
3.137.54
तं मृतं पुत्रमादाय विललाप ततः पिता ॥ ३.१३७.५४ ॥
Da hob der Vater seinen toten Sohn auf und klagte.
3.137.55
लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः परमार्तवत् ।
ऊचुर्वेदविदः सर्वै गाथां यां तां निबोध मे ॥ ३.१३७.५५ ॥
Als die Weisen, die die Veden kennen, ihn so klagen sahen, sprachen sie in tiefem Schmerz: Höre jene Gāthā, die ich dir erzähle.
3.137.56
न दिष्टमर्थमत्येतुमीशोऽमर्त्यः कथंचन ।
महर्षिर्भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान् ॥ ३.१३७.५६ ॥
Kein Sterblicher vermag das Bestimmte auf keine Weise zu überschreiten; der große Weise spaltete die Berge mit einem Pfeil seines Bogens.
3.137.57
एवं लब्ध्वा वरान्बाला दर्पपूर्णास्तपस्विनः ।
क्षिप्रमेव विनश्यन्ति यथा न स्यात्तथा भवान् ॥ ३.१३७.५७ ॥
So vergehen die törichten, stolzen Asketen, die Gnaden erlangt haben, rasch; möge es dir nicht so ergehen.
3.137.58
एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौ ।
तं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास्त्वतन्द्रितः ॥ ३.१३७.५८ ॥
Dies ist Raibhya, von großer Kraft, und seine beiden Söhne sind ebenso; mein Sohn, sorge unermüdlich dafür, dass du nicht zu ihm gehst.
3.137.59
स हि क्रुद्धः समर्थस्त्वां पुत्र पीडयितुं रुषा ।
रैभ्यश्चापि तपस्वी च कोपनश्च महानृषिः ॥ ३.१३७.५९ ॥
Denn er, zornig und fähig, könnte dich im Groll verletzen, mein Sohn; Raibhya ist ein Asket, jähzornig und auch ein großer Weiser.
3.137.60
एव करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचन ।
यथा हि मे भवान्मान्यस्तथा रैभ्यः पिता मम ॥ ३.१३७.६० ॥
So will ich es tun; Vater, betrübe dich auf keine Weise; wie du mir ehrwürdig bist, so ist Raibhya mein Vater.
3.137.61
उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्ण यवक्रीरकुतोभयः ।
विप्रकुर्वन्नृषीनन्यानतुष्यत्परया मुदा ॥ ३.१३७.६१ ॥
So sprach Yavakrīta sanft zu seinem Vater; furchtlos von allen Seiten, die anderen Weisen schmähend, freute er sich mit höchster Freude.