மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.137.1
एषा मधुविला नाम समङ्गा संप्रकाशते ।
एतत्कर्दमिलं नाम भरतस्याभिषेचनम् ॥ ३.१३७.१ ॥
இது மதுவிலா என்னும் சமங்கா தெளிவாகத் தோன்றுகிறது. இது கர்தமில எனப்படும் பரதனின் அபிஷேக இடம்.
3.137.2
अलक्ष्म्या किल संयुक्तो वृत्रं हत्वा शचीपतिः ।
आप्लुतः सर्वपापेभ्यः समङ्गायां व्यमुच्यत ॥ ३.१३७.२ ॥
விருத்திரனைக் கொன்ற பின் துர்லட்சுமியால் பற்றப்பட்ட சசியின் கணவன் இந்திரன் சமங்காவில் நீராடி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டான்.
3.137.3
एतद्विनशनं कुक्षौ मैनाकस्य नरर्षभ ।
अदितिर्यत्रपुत्रार्थं तदन्नमपचत्पुरा ॥ ३.१३७.३ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, இது மைநாகத்தின் வயிற்றில் உள்ள விநசனம்; முன்பு அதிதி மகனுக்காக அந்த உணவைச் சமைத்த இடம்.
3.137.4
एनं पर्वतराजानमारुह्य भरतर्षभाः ।
अयशस्यामसंशब्द्यामलक्ष्मीं व्यपनोत्स्यथ ॥ ३.१३७.४ ॥
பரதர்களின் காளைகளே, இந்த மலைகளின் அரசன் மீது ஏறி, புகழைக் கெடுக்கும், பேசப்படாத துர்லட்சுமியை நீக்குவீர்கள்.
3.137.5
एते कनखला राजन्नृषीणां दयिता नगाः ।
एषा प्रकाशते गङ्गा युधिष्ठिर यशस्विनी ॥ ३.१३७.५ ॥
அரசே, இவை ரிஷிகளுக்கு உகந்த கனகலம் மலைகள்; யுதிஷ்டிரா, இதோ புகழ்பெற்ற கங்கை தோன்றுகிறது.
3.137.6
सनत्कुमारो भगवानत्र सिद्धिमगात्पुरा ।
आजमीढावगाह्यैनां सर्वपापैः प्रमोक्ष्यसे ॥ ३.१३७.६ ॥
முன்பு பகவான் சனத்குமாரர் இங்கேயே சித்தியை அடைந்தார்; அஜமீடனின் வழிவந்தவனே, இதில் நீராடி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவாய்.
3.137.7
अपां ह्रदं च पुण्याख्यं भृगुतुन्दं च पर्वतम् ।
तूष्णीं गङ्गां च कौन्तेय सानुजः समुपस्पृश ॥ ३.१३७.७ ॥
குந்தியின் மகனே, உன் தம்பிகளுடன் சேர்ந்து புண்ணியம் எனப் பெயர்பெற்ற நீர்நிலையிலும், பிருகுதுண்ட மலையிலும், கங்கையிலும் மௌனமாக நீராடி நீரைத் தொடு.
3.137.8
आश्रमः स्थूलशिरसो रमणीयः प्रकाशते ।
अत्र मानं च कौन्तेय क्रोधं चैव विवर्जय ॥ ३.१३७.८ ॥
ஸ்தூலசிரஸின் ஆசிரமம் இங்கு அழகாகத் திகழ்கிறது. குந்தியின் மகனே, இங்கே பெருமையையும் கோபத்தையும் விட்டுவிடு.
3.137.9
एष रैभ्याश्रमः श्रीमान्पाण्डवेय प्रकाशते ।
भारद्वाजो यत्रकविर्यवक्रीतो व्यनश्यत ॥ ३.१३७.९ ॥
பாண்டுவின் மகனே, இது ஐஸ்வரியம் நிறைந்த ரைப்யரின் ஆசிரமம். இங்குதான் கவி பரத்வாஜரின் மகன் யவக்ரீதன் அழிந்தான்.
3.137.10
कथं युक्तोऽभवदृषिर्भरद्वाजः प्रतापवान् ।
किमर्थं च यवक्रीतः पुत्रोऽनश्यत वै मुनेः ॥ ३.१३७.१० ॥
வலிமைமிக்க முனிவர் பரத்வாஜர் எவ்வாறு அதனுடன் கூடியவரானார்? முனிவரின் மகன் யவக்ரீதன் எதற்காக அழிந்தான்?
3.137.11
एतत्सर्वं यथावृत्तं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
कर्मभिर्देवकल्पानां कीर्त्यमानैर्भृशं रमे ॥ ३.१३७.११ ॥
இவையனைத்தையும் நடந்தபடியே உண்மையாக கேட்க விரும்புகிறேன். தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்களின் செயல்கள் புகழப்படுவதைக் கேட்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்கிறேன்.
3.137.12
भरद्वाजश्च रैभ्यश्च सखायौ संबभूवतुः ।
तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणौ वनान्तरे ॥ ३.१३७.१२ ॥
பரத்வாஜரும் ரைப்யரும் நண்பர்களாயினர். அவ்விருவரும் இங்கே காட்டின் உள்ளே மிகுந்த அன்புடன் ஒருவரையொருவர் மகிழ்வித்து வசித்தனர்.
3.137.13
रैभ्यस्य तु सुतावास्तामर्वावसुपरावसू ।
आसीद्यवक्रीः पुत्रस्तु भरद्वाजस्य भारत ॥ ३.१३७.१३ ॥
ரைப்யருக்கு அர்வாவசு, பராவசு என்ற இரு மகன்கள் இருந்தனர். ஓ பாரதா, பரத்வாஜருக்கோ யவக்ரீதன் என்ற மகன் இருந்தான்.
3.137.14
रैभ्यो विद्वान्सहापत्यस्तपस्वी चेतरोऽभवत् ।
तयोश्चाप्यतुला प्रीतिरभवद्भरतर्षभ ॥ ३.१३७.१४ ॥
ரைப்யர் கற்றறிந்தவராகவும், தம் மக்களுடன் தவசியாகவும் ஆனார்; மற்றவரும் அவ்வாறே ஆனார். ஓ பரதர்களில் காளையே, அவர்கள் இருவருக்கும் ஒப்பற்ற நட்பு இருந்தது.
3.137.15
यवक्रीः पितरं दृष्ट्वा तपस्विनमसत्कृतम् ।
दृष्ट्वा च सत्कृतं विप्रै रैभ्यं पुत्रैः सहानघः ॥ ३.१३७.१५ ॥
யவக்ரீதன் தன் தந்தையான தவசியை அவமதிக்கப்பட்டவராகக் கண்டான்; ஓ பாவமற்றவனே, பிராமணர்களால் ரைப்யர் மகன்களுடன் சேர்ந்து மதிக்கப்படுவதையும் கண்டான்.
3.137.16
पर्यतप्यत तेजस्वी मन्युनाऽभिपरिप्लुतः ।
तपस्तेपे ततो घोरं वेदज्ञानाय पाण्डव ॥ ३.१३७.१६ ॥
ஒளிமிக்க யவக்ரீதன் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு வருந்தினான்; ஓ பாண்டவா, பின்னர் வேத ஞானத்திற்காக கடுமையான தவம் செய்தான்.
3.137.17
सुसमिद्धे महत्यग्नौ शरीरमुपतापयन् ।
जनयामास संतापमिन्द्रस्य सुमहातपाः ॥ ३.१३७.१७ ॥
நன்கு கொளுத்தப்பட்ட பெரிய தீயில் தன் உடலை வருத்திக்கொண்டு, அந்த மிகு தவசி இந்திரனுக்கு வேதனை உண்டாக்கினான்.
3.137.18
तत इन्द्रो यवक्रीतमुपगम्य युधिष्ठिर ।
अब्रवीत्कस्य हेतोस्त्वमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ ३.१३७.१८ ॥
பின்னர், ஓ யுதிஷ்டிரா, இந்திரன் யவக்ரீதனை அணுகி கூறினான்: 'எந்தக் காரணத்திற்காக நீ இந்த உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டாய்?'
3.137.19
द्विजानामनधीता वै वेदाः सुरगणार्चित ।
प्रतिभान्त्विति तप्येहमिदं परमकं तपः ॥ ३.१३७.१९ ॥
தேவர்களால் வணங்கப்பட்டவரே! அந்தணர்களுக்கு வேதங்கள் ஓதப்படாமலேயே உள்ளன. 'அவை வெளிப்படட்டும்' என்று இந்த உயர்ந்த தவத்தை நான் செய்கிறேன்.
3.137.20
स्वाध्यायार्थं समारम्भो ममायं पाकशासन ।
तपसा ज्ञातुमिच्छामि सर्वज्ञानानि कौशिक ॥ ३.१३७.२० ॥
பாகசாசனரே! வேத ஓதலுக்காக என் இந்த முயற்சி தொடங்கப்பட்டது. கௌசிகரே! தவத்தினால் எல்லா ஞானங்களையும் அறிய விரும்புகிறேன்.
3.137.21
कालेन महता वेदाः शक्या गुरुमुखाद्विभो ।
प्राप्तुं तस्मादयं यत्नः परमो मे समास्थितः ॥ ३.१३७.२१ ॥
விபுவே! வேதங்கள் குருவின் வாயிலிருந்து நீண்ட காலத்தில்தான் பெறக்கூடியவை. அதனால்தான் என் இந்த உயர்ந்த முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது.
3.137.22
अमार्ग एष विप्रर्षे येन त्वं यातुमिच्छसि ।
किं विघातेन ते विप्र गच्छाधीहि गुरोर्मुखात् ॥ ३.१३७.२२ ॥
பிராமண முனிவரே! நீ செல்ல விரும்பும் இந்த வழி தவறானது. அந்தணரே! இந்தத் தடையால் உனக்கு என்ன பயன்? செல், குருவின் வாயிலிருந்து ஓது.
3.137.23
एवमुक्त्वा गतः शक्रो यवक्रीरपि भारत ।
भूय एवाकरोद्यत्नं तपस्यमितविक्रमः ॥ ३.१३७.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி இந்திரன் சென்றான். பாரதா! யவக்ரீதனும் மீண்டும் தவத்திலேயே முயற்சி செய்தான்; அவன் அளவற்ற வீரியமுடையவன்.
3.137.24
घोरेण तपसा राजंस्तप्यमानो महत्तपः ।
संतापयामास भृशं देवेन्द्रमिति नः श्रुतम् ॥ ३.१३७.२४ ॥
அரசே! கொடிய தவத்தால், பெரிய தவம் செய்து கொண்டிருந்த அவன் தேவேந்திரனை மிகவும் வருத்தினான் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்.
3.137.25
तं तथा तप्यमानं तु तपस्तीव्रं महामुनिम् ।
उपेत्य बलभिद्देवो वारयामास वै पुनः ॥ ३.१३७.२५ ॥
கடுமையான தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த மகாமுனியை, பலனை அழித்த தேவன் இந்திரன் அருகில் வந்து மீண்டும் தடுத்தான்.
3.137.26
अशक्योऽर्थः समारब्धो नैतद्बुद्धिकृतं तव ।
प्रतिभास्यन्ति वै वेदास्तव चैव पितुश्च ते ॥ ३.१३७.२६ ॥
நீ தொடங்கிய இந்தச் செயல் சாத்தியமற்றது; இது உன் அறிவால் செய்யப்பட்டதல்ல. உனக்கும் உன் தந்தைக்கும் வேதங்கள் தாமாகவே விளங்கும்.
3.137.27
न चैतदेवं क्रियते देवराजसमीप्सितम् ।
महता नियमेनाहं तप्स्ये घोरतरं तपः ॥ ३.१३७.२७ ॥
தேவராஜனின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப இவ்வாறு இது செய்யப்படவில்லை. பெரும் சங்கல்பத்துடன் நான் மிகக் கொடிய தவம் செய்வேன்.
3.137.28
समिद्धेऽग्नावुपकृत्याङ्गमङ्गं ।
होष्यामि वा मघवंस्तन्निबोध।
यद्येतदेवं न करोषि कामं ।
ममेप्सितं देवराजेह सर्वम् ॥ ३.१३७.२८ ॥
எரியும் நெருப்பில் என் ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் துண்டித்து நான் ஆகுதி செய்வேன்; ஓ மகவன், இதை அறிந்துகொள். நீ இவ்வாறு என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றாவிட்டால், தேவராஜனே, இங்கே என் விருப்பம் முழுவதும் வீணாகும்.
3.137.29
निश्चयं तमभिज्ञाय मुनेस्तस्य महात्मनः ।
प्रतिवारणहेत्वर्थं बुद्ध्या संचिन्त्य बुद्धिमान् ॥ ३.१३७.२९ ॥
அந்த மகாத்மா முனியின் உறுதியான சங்கல்பத்தை அறிந்து, அறிவாளியான இந்திரன் அவரைத் தடுக்கும் நோக்கில் புத்தியால் சிந்தித்தான்.
3.137.30
तत इन्द्रोऽकरोद्रूपं ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
अनेकशतवर्षस्य दुर्बलस्य सयक्ष्मणः ॥ ३.१३७.३० ॥
பின்னர் இந்திரன் பல நூறு ஆண்டுகள் வயதான, பலவீனமான, சுருக்கு நோயால் பீடிக்கப்பட்ட ஒரு தவசி பிராமணனின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
3.137.31
यवक्रीतस्य यत्तीर्थमुचितं शैचकर्मणि ।
भागीरथ्यां तत्र सेतुं वालुकाभिश्चकार सः ॥ ३.१३७.३१ ॥
யவக்ரீதருக்குரிய, சௌசச் செயல்களுக்கு ஏற்ற அந்தத் தீர்த்தத்தில், பாகீரதியின் மேல் அவர் மணலால் ஒரு அணையைக் கட்டினார்.
3.137.32
यदाऽस्य वदतो वाक्यं न स चक्रे द्विजोत्तमः ।
वालुकाभिस्ततः शक्रो गङ्गां समभिपूरयन् ॥ ३.१३७.३२ ॥
அந்த உயர்ந்த பிராமணர் அவனுடைய சொல்லைக் கேட்காதபோது, இந்திரன் மணலால் கங்கையை முழுவதுமாக நிரப்பத் தொடங்கினான்.
3.137.33
वालुकामुष्टिमनिशं भागीरथ्यां व्यसर्जयत् ।
स्नातुमभ्यागतं शक्रो यवक्रीतमदर्शयत् ॥ ३.१३७.३३ ॥
இந்திரன் இடைவிடாமல் பாகீரதியில் மணல் பிடிகளைப் போட்டுக்கொண்டே இருந்தான்; குளிக்க வந்த யவக்ரீதரிடம் அதைக் காட்டினான்.
3.137.34
तं ददर्श यवक्रीतो यत्नवन्तं निबन्धने ।
प्रहसंश्चाब्रवीद्वाक्यमिदं स मुनिपुङ्गवः ॥ ३.१३७.३४ ॥
யவக்ரீதர் அவனை அணை கட்டுவதில் முயற்சியுடன் ஈடுபட்டிருக்கக் கண்டார்; சிரித்துக்கொண்டே அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
3.137.35
किमिदं वर्तते ब्रह्मन्किंच ते ह चिकीर्षितम् ।
अतीव हि महान्यत्नः क्रियतेऽयं निरर्थकः ॥ ३.१३७.३५ ॥
பிராமணரே, இது என்ன நடக்கிறது? நீர் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்? இவ்வளவு பெரிய முயற்சி செய்யப்படுகிறது, ஆனால் இது பயனற்றது.
3.137.36
बन्धिष्ये सेतुना गङ्गां सुखः पन्था भविष्यति ।
क्लिश्यते हि जनस्तात तरमाणः पुनःपुनः ॥ ३.१३७.३६ ॥
கங்கையை ஒரு அணையால் கட்டுவேன்; வழி எளிதாகும். அன்பனே, மக்கள் கடக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் துன்பப்படுகிறார்கள்.
3.137.37
नायं शक्यस्त्वया बद्धुं महानोघस्तपोधन ।
अशक्याद्विनिवर्तस्व शक्यमर्थं समारभ ॥ ३.१३७.३७ ॥
தவதனா, இந்த பெரிய வெள்ளத்தை நீ கட்ட இயலாது. இயலாததிலிருந்து திரும்பி, இயலும் நோக்கத்தை மேற்கொள்.
3.137.38
यथैव भवता चेद तपो वेदार्थमुद्यतम् ।
अशक्यं तद्वदस्माभिरयं भारः समाहितः ॥ ३.१३७.३८ ॥
நீ வேதப் பொருளுக்காக தவத்தைத் தொடங்கியது போலவே, நாங்களும் இந்தச் சுமையை ஏற்றுள்ளோம்; அது எங்களுக்கும் இயலாததே.
3.137.39
यथा तव निरर्थोऽयमारम्भस्त्रिदशेश्वर ।
तथा यदि ममापीदं मन्यसे पाकशासन ॥ ३.१३७.३९ ॥
தேவர்களின் தலைவா, உனக்கு இந்த முயற்சி பயனற்றது போலவே, என்னுடைய இந்த முயற்சியும் பயனற்றது என்று நீ கருதினால், ஓ பாகசாசனா!
3.137.40
क्रियतां यद्भवेच्छक्यं त्वया सुरगणेश्वर ।
वरांश्च मे प्रयच्छान्यासन्यैर्विद्वान्भवितास्म्यहम् ॥ ३.१३७.४० ॥
தேவர்களின் தலைவா, உனக்கு இயன்றதைச் செய்; எனக்கு வரங்களைத் தா; பிறரைவிட நான் அறிஞனாவேன்.
3.137.41
तस्मै प्रादाद्वरानिन्द्र उक्तवान्यान्महातपाः ।
प्रतिभास्यन्ति ते वेदाः पित्रा सह यथेप्सिताः ॥ ३.१३७.४१ ॥
பெரும் தவம் செய்த இந்திரன் அவனுக்கு வரங்களை அளித்து, "நீ விரும்பியபடியே உன் தந்தையுடன் வேதங்கள் உனக்குத் தோன்றும்" என்றார்.
3.137.42
यच्चान्यत्काङ्क्षसे कामं यवक्रीर्गम्यतामिति ।
स लब्धकाम पितरं समेत्याथेदमब्रवीत् ॥ ३.१३७.४२ ॥
"நீ விரும்பும் வேறு எதையும் எடுத்துக்கொள், யவக்ரீதா, செல்" என்று சொல்லப்பட்டான். விருப்பம் நிறைவேறிய அவன் தந்தையிடம் சென்று இதைச் சொன்னான்.
3.137.43
प्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोः ।
अपि चान्यान्भविष्यावो वरा लब्धास्तथा मया ॥ ३.१३७.४३ ॥
என் தந்தைக்கும் எனக்கும் வேதங்கள் தோன்றும்; நாங்கள் இருவரும் மற்றவையும் பெறுவோம்; இவ்வாறு நான் வரங்களைப் பெற்றுவிட்டேன்.
3.137.44
दर्पस्ते भविता तात वराँल्लब्ध्वा यथेप्सितान् ।
स दर्पपर्णः कृपणः क्षिप्रमेव विनङ्क्ष्यसि ॥ ३.१३७.४४ ॥
அன்பு மகனே, விரும்பிய வரங்களைப் பெற்று உனக்குப் பெருமிதம் உண்டாகும்; அந்தப் பெருமையால் நிறைந்த இழிந்தவன் விரைவில் அழிவான்.
3.137.45
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैरुदाहृताः ।
मुनिरासीत्पुरा पुत्र बालधिर्नाम विश्रुतः ॥ ३.१३७.४५ ॥
இது பற்றி தேவர்களால் சொல்லப்பட்ட இந்தப் பாடல்களையும் சொல்கிறார்கள். மகனே, முன்பு பாலதி என்ற பெயருடைய பிரபலமான முனிவர் இருந்தார்.
3.137.46
स पुत्रशोकादुद्विग्रस्तपस्तेपे सुदुष्करम् ।
भवेन्मम सुतोऽमर्त्य इतितं लब्धवांश्च सः ॥ ३.१३७.४६ ॥
அவன் மகன் துக்கத்தால் கலங்கி, 'என் மகன் அமரனாக இருக்கட்டும்' என்று மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்தான்; அவன் அதைப் பெற்றான்.
3.137.47
तस्य प्रसादो वै देवैः कृतो न त्वमरैः समः ।
नामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर्भविष्यति ॥ ३.१३७.४७ ॥
தேவர்கள் அவன்மேல் அருள் புரிந்தனர்; ஆனால் அவன் அமரர்களுக்கு நிகராகவில்லை; மரணமுள்ளவன் அமரனாக இருப்பதில்லை, அவன் ஆயுள் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நிர்ணயிக்கப்படும்.
3.137.48
यथेमे पर्वताः शश्वत्तिष्ठन्ति सुरसत्तमाः ।
तावज्जीवेन्मम् सुतो निर्वाणमुत मे मतः ॥ ३.१३७.४८ ॥
தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, இந்த மலைகள் எப்போதும் நிலைத்திருப்பது போல, என் மகனும் அத்தனை காலம் வாழட்டும்; அல்லது அதுவே எனக்கு நிர்வாணம் என்று கருதுகிறேன்.
3.137.49
तस्य पुत्रस्तदा जत्रे मेधावी क्रोधनस्तदा ।
स तु लब्धवरो दर्पादृषींश्चैवावमन्यत ॥ ३.१३७.४९ ॥
அப்போது அவனுடைய மகன் பிறந்தவுடனே அறிவுள்ளவனும் கோபக்காரனுமாக இருந்தான். வரம் பெற்ற அவன் செருக்கினால் முனிவர்களையும் அவமதித்தான்.
3.137.50
विकुर्वाणो मुनीनां च व्यचरत्स महीमिमाम् ।
आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम् ॥ ३.१३७.५० ॥
முனிவர்களைத் துன்புறுத்திக்கொண்டு அவன் இந்தப் பூமியில் சுற்றித் திரிந்தான். பின்பு மகாவீரனும் அறிவாளியுமான தனுஷாக்ஷனை அவன் அணுகினான்.
3.137.51
तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान् ।
भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत ॥ ३.१३७.५१ ॥
அவன் அறிவாளியிடம் தவறாக நடந்துகொண்டான். வலிமையுள்ள அவர் அவனைச் சபித்தார்: 'சாம்பலாகு!' ஆனால் அவன் சாம்பலாகவில்லை.
3.137.52
धनुषाक्षस्तु तं दृष्ट्वा मेधाविनमनामयम् ।
मुनिस्तत्कारणं ज्ञात्वा स्वयं महिषरूपधृत्।
शृङ्गेणाद्रीनचलयत्ततोऽयंभस्मसादभूत् ॥ ३.१३७.५२ ॥
தனுஷாக்ஷன் அறிவாளி பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டு, அதன் காரணத்தை அறிந்து, தானே எருமை வடிவம் எடுத்தார். கொம்பால் மலைகளை அசைத்தார். அதனால் அவன் சாம்பலானான்.
3.137.53
निमित्तमस्य महर्षिर्भेदयामास पर्वतान् ।
स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुः ॥ ३.१३७.५३ ॥
இதற்குக் காரணமாகிய மகரிஷி மலைகளைப் பிளந்தார். அந்தக் காரணம் அழிந்ததும், அந்தச் சிறுவன் திடீரென இறந்தான்.
3.137.54
तं मृतं पुत्रमादाय विललाप ततः पिता ॥ ३.१३७.५४ ॥
அப்போது தந்தை அந்த இறந்த மகனை எடுத்துக்கொண்டு புலம்பினார்.
3.137.55
लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः परमार्तवत् ।
ऊचुर्वेदविदः सर्वै गाथां यां तां निबोध मे ॥ ३.१३७.५५ ॥
புலம்பிக்கொண்டிருந்த அவரைக் கண்டு, வேதம் அறிந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பெரிதும் வருந்தி கூறினர்; நான் சொல்லும் அந்தக் கதையைக் கேளுங்கள்.
3.137.56
न दिष्टमर्थमत्येतुमीशोऽमर्त्यः कथंचन ।
महर्षिर्भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान् ॥ ३.१३७.५६ ॥
விதிக்கப்பட்ட விதியை எந்த வகையிலும் மீறும் ஆற்றல் மனிதனுக்கு இல்லை; மகரிஷி வில்லின் அம்பால் மலைகளைப் பிளந்தார்.
3.137.57
एवं लब्ध्वा वरान्बाला दर्पपूर्णास्तपस्विनः ।
क्षिप्रमेव विनश्यन्ति यथा न स्यात्तथा भवान् ॥ ३.१३७.५७ ॥
இவ்வாறு வரங்களைப் பெற்ற அகந்தை நிறைந்த மூடத் தவசிகள் விரைவில் அழிந்துபோவர்; உங்களுக்கும் அப்படி நேராதவாறு பாருங்கள்.
3.137.58
एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौ ।
तं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास्त्वतन्द्रितः ॥ ३.१३७.५८ ॥
இவர் மகாவீரரான ரைப்யர்; அவருடைய இரு மகன்களும் அப்படியே; மகனே, நீ சோம்பலின்றி அவரிடம் போகாதபடி செய்துகொள்.
3.137.59
स हि क्रुद्धः समर्थस्त्वां पुत्र पीडयितुं रुषा ।
रैभ्यश्चापि तपस्वी च कोपनश्च महानृषिः ॥ ३.१३७.५९ ॥
மகனே, அவர் கோபங்கொண்டு ஆத்திரத்தால் உன்னைத் துன்புறுத்த வல்லவர்; ரைப்யர் தவசியும், கோபக்காரரும், பெரிய முனிவருமாவார்.
3.137.60
एव करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचन ।
यथा हि मे भवान्मान्यस्तथा रैभ्यः पिता मम ॥ ३.१३७.६० ॥
அப்படியே செய்வேன்; அப்பா, எந்த வகையிலும் வருந்தாதீர்கள்; நீங்கள் எனக்கு மதிக்கத்தக்கவர் போலவே, ரைப்யரும் என் தந்தை ஆவார்.
3.137.61
उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्ण यवक्रीरकुतोभयः ।
विप्रकुर्वन्नृषीनन्यानतुष्यत्परया मुदा ॥ ३.१३७.६१ ॥
யவக்ரீதன் தந்தையிடம் மென்மையாக இவ்வாறு கூறினான்; அஞ்சாதவனாக, பிற ரிஷிகளை அவமதித்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மகிழ்ந்தான்.