महाभारत · अध्याय 3.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.144.1
द्रष्टारः पर्वताः सर्वे नद्यः सपुरकाननाः ।
तीर्थानि चैव श्रीमन्ति स्पृष्टं च सलिलं करैः ॥ ३.१४४.१ ॥
सर्व पर्वत, नगरे व अरण्यांसह नद्या, आणि तेजस्वी तीर्थे दर्शनीय आहेत; हातांनी जलाला स्पर्श केला जातो.
3.144.2
पर्वतं मन्दरं दिव्यमेष पन्थाः प्रयास्यति ।
समाहीता निरुद्विग्नाः सर्वे भवत पाण्डवाः ॥ ३.१४४.२ ॥
हा मार्ग दिव्य मंदर पर्वताकडे जाईल. हे पांडवांनो, तुम्ही सर्वजण एकाग्र व निर्भय राहा.
3.144.3
अयं देवनिवासो वै गन्तव्यो वो भविष्यति ।
ऋषीणां चैव दिव्यानां निवासः पुण्यकर्मणां ॥ ३.१४४.३ ॥
हे देवांचे निवासस्थान आहे; तुम्हाला येथेच जावे लागेल. हे दिव्य व पुण्यकर्मी ऋषींचेही निवासस्थान आहे.
3.144.4
एषा शिवजला पुण्या याति सौम्य महानदी ।
बदरीप्रभवा राजन्देवर्षिगणसेविता ॥ ३.१४४.४ ॥
शिवसमान जलाने युक्त ही पवित्र महानदी वाहत आहे, हे सौम्या. हे राजा, ही बदरीपासून उगम पावते आणि देवर्षींच्या समूहांनी सेवित आहे.
3.144.5
एषा वैहायसैर्नित्यं वालखिल्यैर्महात्मभिः ।
अर्चिता चोपयाता च गन्धर्वैश्च महात्मभिः ॥ ३.१४४.५ ॥
आकाशचारी व महात्मे वालखिल्य सदैव हिची पूजा करतात; महात्मे गंधर्वही हिची पूजा करून येथे येतात.
3.144.6
अत्रसाम स्म गायन्ति सामगाः पुण्यनिःस्वनाः ।
मरीचिः पुलहश्चैव भृगुश्चैवाङ्गिरास्तथा ॥ ३.१४४.६ ॥
येथे सामगायक पुण्य स्वराने साम गातात; मरीची, पुलह, भृगू आणि अंगिरसही येथे गातात.
3.144.7
अत्राह्निकं सुरश्रेष्ठो जपते समरुद्गणः ।
साध्याश्चैवाश्विनौ चैव परिधावन्ति तं तदा ॥ ३.१४४.७ ॥
येथे देवश्रेष्ठ मरुद्गणांसह दैनिक जप करतात; तेव्हा साध्य आणि दोन्ही अश्विनी त्यांच्याभोवती धावतात.
3.144.8
चन्द्रमाः सह सूर्येण ज्योतीषि च ग्रहैः सह ।
अहोरात्रविभागेन नदीमेनामनुव्रजन् ॥ ३.१४४.८ ॥
चंद्र सूर्यासह, ग्रहांसह तेजस्वी पिंड, दिवस-रात्रीच्या विभागानुसार या नदीमागे फिरत जातात.
3.144.9
एतस्याः सलिलं मूर्ध्नि वृषाङ्कः पर्यधारयत् ।
गङ्गाद्वारे महाभाग येन लोकस्थितिर्भवेत् ॥ ३.१४४.९ ॥
या नदीचे जल वृषांकाने (शिवाने) आपल्या मस्तकावर धारण केले; गंगाद्वारी, हे महाभागा, ज्यामुळे लोकांची स्थिती राहते.
3.144.10
एतां भगवतीं देवीं भवन्तः सर्व एव हि ।
प्रयतेनात्मना तात प्रतिगम्याभिवादत ॥ ३.१४४.१० ॥
तुम्ही सर्वजण या पूज्य देवीजवळ जाऊन, हे वत्सा, संयमित मनाने नमस्कार करा.
3.144.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लोमशस्य महात्मनः ।
आकाशगङ्गां प्रयताः पाण्डवास्तेऽभ्यवादयन् ॥ ३.१४४.११ ॥
महात्मा लोमशाचे ते वचन ऐकून संयमी पांडवांनी आकाशगंगेला नमस्कार केला.
3.144.12
अभिवाद्य च ते सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः ।
पुनः प्रयाताः संहृष्टाः सर्वैर्ऋषिगणैः सह ॥ ३.१४४.१२ ॥
धर्माचरण करणारे ते सर्व पांडव नमस्कार करून, आनंदाने सर्व ऋषिगणांसह पुन्हा निघाले.
3.144.13
ततो दूरात्प्रकाशन्तं पाण्डुरं मेरुसंनिभम् ।
ददृशुस्ते नरश्रेष्ठा विकीर्णं सर्वतोदिशम् ॥ ३.१४४.१३ ॥
तेव्हा त्या नरश्रेष्ठांनी दुरून प्रकाशणारे, पांढरे, मेरूसारखे, सर्व दिशांना विखुरलेले (दृश्य) पाहिले.
3.144.14
तान्प्रष्टुकामान्विज्ञाय पाण्डवान्स तु लोमशः ।
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः शृणुध्वं पाण्डुनन्दनाः ॥ ३.१४४.१४ ॥
पांडव विचारू इच्छितात हे जाणून, वाणी जाणणारा तो लोमश म्हणाला — 'हे पांडुपुत्रांनो, ऐका.'
3.144.15
एतद्विकीर्णं सुश्रीमत्कैलासशिखरोपमम् ।
यत्पश्यसि नरश्रेष्ठ पर्वतप्रतिमं स्थितम् ॥ ३.१४४.१५ ॥
हे नरश्रेष्ठा, विखुरलेले हे अत्यंत शोभिवंत कैलासशिखरासारखे आहे; तू पाहत असलेले पर्वतासारखे उभे आहे.
3.144.16
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मनः ।
पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम् ॥ ३.१४४.१६ ॥
ही महात्मा नरक नावाच्या दैत्याची हाडे आहेत; पर्वतशिलांवर अवलंबून असलेले हे पर्वतासारखे दिसते.
3.144.17
पुरातनेन देवेन विष्णुना परमात्मना ।
रदैत्यो विनिहतस्तेन सुरराजहितैषिणा ॥ ३.१४४.१७ ॥
प्राचीन परमात्मा देव विष्णूने, देवराजाचे हित इच्छिणाऱ्या त्याने, रद दैत्य मारला गेला.
3.144.18
दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्यन्महामनाः ।
ऐनद्रं प्रार्थयते स्थानं तपःस्वाध्यायविक्रमात् ॥ ३.१४४.१८ ॥
दहा हजार वर्षे तप करणारा तो महामना, तप आणि स्वाध्यायाच्या बळाने इंद्रपद मागतो.
3.144.19
तपोबलेन महता बाहुवेगबलेन च ।
नित्यमेव दुराधर्षो धर्षयन्स दितेः सुतः ॥ ३.१४४.१९ ॥
महान तपोबलाने आणि बाहूंच्या वेग-बलाने दितीचा तो पुत्र सदैव अजिंक्य होता आणि देवांना पीडा देत होता.
3.144.20
स तु तस्य बलं ज्ञात्वा धर्मे च चरितव्रतम् ।
भयाभिभूतः संविग्नः शक्र आसीत्तदाऽनघ ॥ ३.१४४.२० ॥
हे निष्पाप! त्याचे बल आणि धर्मातील त्याचे व्रतपालन जाणून तेव्हा शक्र भयाने व्याकूळ झाला.
3.144.21
तेन संचिन्तितो देवो मनसा विष्णुरव्ययः ।
सर्वत्रगः प्रभुः श्रीमानागतश्च स्थितो बभौ ॥ ३.१४४.२१ ॥
त्याने मनात स्मरण केलेले अविनाशी देव विष्णू, सर्वव्यापी प्रभू, श्रीमान, येऊन उभे राहून शोभू लागले.
3.144.22
ऋषयश्चापि तं सर्वे तुष्टुवुश्च दिवौकसः ॥ ३.१४४.२२ ॥
सर्व ऋषी आणि स्वर्गवासी देवांनीही त्यांची स्तुती केली.
3.144.23
तं दृष्ट्वा ज्वलमानश्रीर्भगवान्हव्यवाहनः ।
नष्टतेजाः समभवत्तस्य तेजोभिभर्त्सितः ॥ ३.१४४.२३ ॥
त्याला पाहून, ज्याची शोभा प्रज्वलित होती ते भगवान हव्यवाहन (अग्नी) तेज गमावून बसले; त्याच्या तेजाने दबून ते निस्तेज झाले.
3.144.24
तं दृष्ट्वा वरदं देवं विष्णुं देवगणेश्वरम् ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य च वज्रभृत्।
प्राह वाक्यं ततस्तत्त्वं यतस्तस्य भयं भवेत् ॥ ३.१४४.२४ ॥
वरदाता देव, देवगणांचे ईश्वर विष्णू यांना पाहून, वज्रधारी (इंद्र) हात जोडून, नमून, प्रणाम करून, मग ज्यापासून त्याचे भय निर्माण झाले असेल ते तत्त्वाचे शब्द बोलला.
3.144.25
जानामि ते भयं शक्र दैत्येन्द्रान्नरकात्ततः ।
ऐन्द्रं रप्रार्थयते स्थानं तपःसिद्धेन कर्मणा ॥ ३.१४४.२५ ॥
हे शक्रा, दैत्येंद्रापासून आणि त्या नरकापासून तुझे भय मला ठाऊक आहे. तपःसिद्ध कर्माने तो इंद्रपद इच्छितो.
3.144.26
सोहमेनं तव प्रीत्या तपःसिद्धमपि ध्रुवम् ।
वियुनज्मि देहाद्देवेनद्र मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ ३.१४४.२६ ॥
तुझ्या प्रीतीमुळे, तपःसिद्ध असला तरीही, मी त्याला निश्चितच देहापासून वेगळे करीन. हे देवेंद्रा, एक क्षण थांब.
3.144.27
तस्य विष्णुर्महातेजाः पाणिना चेतनां हरत् ।
स पपात ततो भूमौ गिरिराज इवाहतः।
तस्यैतदस्थिसंघातं मायाविनिहतस्य वै ॥ ३.१४४.२७ ॥
महातेजस्वी विष्णूने हाताने त्याची चेतना हरण केली. मग तो पर्वतराजाप्रमाणे आघात होऊन भूमीवर पडला. मायावीने मारलेल्या त्याचाच हा अस्थिसमूह आहे.
3.144.28
इदं द्वितीयमपरं विष्णो कर्म प्रकाशते ॥ ३.१४४.२८ ॥
हे विष्णो, हे दुसरे आणि आणखी एक कर्म प्रकट होत आहे.
3.144.29
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता ।
पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृङ्गिणा ॥ ३.१४४.२९ ॥
सारी पृथ्वी नष्ट होऊन पाताळात बुडाली होती. त्या एकशृंगी वराहाने तिला पुन्हा वर उचलले.
3.144.30
मगवन्विस्तरेणेमां कथां कथय तत्त्वतः ॥ ३.१४४.३० ॥
हे भगवन्, ही कथा विस्ताराने आणि यथार्थपणे सांगा.
3.144.31
कथं तेन सुरेशेन नष्टा वसुमती तदा ।
योजनानां शतं ब्रह्मन्पुनरुद्धरिता तदा ॥ ३.१४४.३१ ॥
त्या देवराजाने तेव्हा पृथ्वीचा नाश कसा केला? हे ब्रह्मन्, ती शंभर योजने पुन्हा कशी उद्धृत झाली?
3.144.32
केन चैव प्रकारेण जगतो धरणी ध्रुवा ।
शिवा देवी महाभागा सर्वसस्यप्ररोहिणी।
कस्य चैव प्रभावाद्धि योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३२ ॥
कोणत्या प्रकाराने जगाची स्थिर धरणी, कल्याणकारी महादेवी, जी सर्व पिकांना अंकुर देते, आणि कोणाच्या प्रभावाने ती शंभर योजने दूर गेली?
3.144.33
श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः ॥ ३.१४४.३३ ॥
हे सर्व विस्ताराने ऐकण्यास, कारण आपणच त्याचे आश्रयस्थान आहात.
3.144.34
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर ।
तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः ॥ ३.१४४.३४ ॥
युधिष्ठिरा, या कथेविषयी तू मला जे विचारलेस ते सर्व मी सांगतो ते येथे पूर्णपणे ऐक.
3.144.35
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे ।
यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः ॥ ३.१४४.३५ ॥
हे तात, पूर्वी कृतयुगात, भयंकर काळात, आदिदेव, पुरातन देवाने यमत्व करवून घेतले.
3.144.36
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः ।
न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत ॥ ३.१४४.३६ ॥
यमत्व करणाऱ्या त्या बुद्धिमान देवदेवाच्या काळात तेथे कोणी मरत नसे, किंवा जन्मत नसे, हे अच्युता.
3.144.37
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम् ।
गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः ॥ ३.१४४.३७ ॥
पक्ष्यांचे थवे, पशू, गायी, मेंढ्या, गायी व घोडे, हरणे — ते सर्व मांसभक्षक — वाढत आहेत.
3.144.38
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप ।
सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा ॥ ३.१४४.३८ ॥
तसेच, हे पुरुषव्याघ्रा, हे शत्रुतापना, माणसेही हजारोहजार, दशसहस्रांनी पाण्याप्रमाणे वाढत आहेत.
3.144.39
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे ।
अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३९ ॥
हे तात, या भयंकर गर्दीत, अतिभाराने वसुंधरा शंभर योजने खाली गेली.
3.144.40
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना ।
नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता ॥ ३.१४४.४० ॥
सर्व अंग व्यथित, भाराने चेतना आक्रांत झालेली ती श्रेष्ठ देव नारायणाला शरण गेली.
3.144.41
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह ।
भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम् ॥ ३.१४४.४१ ॥
हे भगवन्, तुमच्या कृपेने मी येथे फार काळ राहू शकले असते — पण भाराने दबलेली मी टिकू शकत नाही.
3.144.42
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि ।
शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो ॥ ३.१४४.४२ ॥
हे भगवन्, माझा हा भार दूर करणे तुमचे कर्तव्य आहे. हे देवा, मी तुला शरण आले आहे; हे विभो, माझ्यावर कृपा करा.
3.144.43
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवानक्षरः प्रभुः ।
प्रोवाच वचनं हृष्टः श्राव्यारसमीरितम् ॥ ३.१४४.४३ ॥
तिचे ते बोलणे ऐकून अक्षर, समर्थ भगवान आनंदित होऊन ऐकण्यास गोड वचन बोलले.
3.144.44
न ते महि भयं कार्यं भारार्ते वसुधारिणि ।
अयमेवं तथा कुर्मि यथा लध्वी भविष्यसि ॥ ३.१४४.४४ ॥
भाराने पीडित, पृथ्वीला धारण करणारी, तुला भय वाटू नये. तू हलकी होशील असेच मी करतो.
3.144.45
स तां विसर्जयित्वा तु वसुधां शैलकुण्डलाम् ।
ततो वराहः संवृत्त एकशृङ्गो महाद्युतिः ॥ ३.१४४.४५ ॥
तिला निरोप देऊन, पर्वतांची कुंडले असलेल्या पृथ्वीला सोडून, मग तो महातेजस्वी वराह एकशृंगी झाला.
3.144.46
रक्ताभ्यां नयनाभ्यां तु भयमुत्पादयन्निव ।
धूमं च ज्वलयँल्लक्ष्म्या तत्र देशे व्यवर्धत ॥ ३.१४४.४६ ॥
लाल डोळ्यांनी जणू भय उत्पन्न करत, आपल्या तेजाने धूर पेटवत तो तेथे वाढला.
3.144.47
स गृहीत्वा वसुमतीं शृङ्गेणैकेन भास्वता ।
योजनानां शतं वीर समुद्धरति सोऽक्षरः ॥ ३.१४४.४७ ॥
हे वीरा, त्या अक्षराने एका तेजस्वी शृंगाने पृथ्वीला धरून शंभर योजने वर उचलले.
3.144.48
तस्यां चोद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
देवाः संक्षुभिताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः ॥ ३.१४४.४८ ॥
तिला उचलले जात असताना क्षोभ निर्माण झाला. सर्व देव क्षुब्ध झाले, आणि तपोधन ऋषीही.
3.144.49
हाहाभूतमभूत्सर्वं त्रिदिवं व्योम भूस्तथा ।
न पर्यवस्थितः कश्चिद्देवो वा मानुषोपि वा ॥ ३.१४४.४९ ॥
स्वर्ग, आकाश आणि पृथ्वी सर्व हाहाकाराने भरून गेले. देव असो वा मानव, कोणीही स्थिर राहू शकला नाही.
3.144.50
ततो ब्रह्माणमासीनं ज्वलमानमिव श्रिया ।
देवाः सर्षिगणाश्चैव उपतस्थुरनेकशः ॥ ३.१४४.५० ॥
तेव्हा तेजाने तळपत बसलेल्या ब्रह्मदेवाजवळ देव आणि ऋषिगण अनेक समूहांनी आले.
3.144.51
उपसर्प्य च देवेशं ब्रह्माणं लोकसाक्षिकम् ।
भूत्वा प्राञ्जलयः सर्वे वाक्यमुच्चारयंस्तदा ॥ ३.१४४.५१ ॥
देवांचा स्वामी आणि लोकसाक्षी ब्रह्मदेवाजवळ जाऊन सर्वांनी हात जोडून तेव्हा ही वचने उच्चारली.
3.144.52
लोकाः संक्षुभिताः सर्वे व्याकुलं च चराचरम् ।
समुद्राणां च संक्षोभस्त्रिदशेश प्रकाशते ॥ ३.१४४.५२ ॥
सर्व लोक क्षुब्ध झाले आहेत, चराचर व्याकुळ आहे; हे त्रिदशेशा, समुद्रांतही क्षोभ स्पष्ट दिसत आहे.
3.144.53
सैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
किमेतत्किंप्रभावेण येनेदं रव्याकुलं जगत्। ॥ ३.१४४.५३ ॥
ही संपूर्ण पृथ्वी शंभर योजने पसरली आहे. हे काय आहे? कोणत्या प्रभावामुळे हे जग गोंधळाने व्याकुळ झाले आहे?
3.144.54
आख्यातु नो भवाञ्शीघ्रं विसंज्ञाः स्मेह सर्वशः ।
असुरेभ्यो भयं नास्ति युष्माकं कुत्रचित्क्वचित्।
श्रूयतां यत्कृते त्वेष संक्षोभो जायतेऽमराः ॥ ३.१४४.५४ ॥
कृपया लवकर सांगा; आम्ही येथे सर्वत्र गोंधळलो आहोत. असुरांपासून तुम्हाला कुठेही कधीही भय नाही. ऐका, कोणामुळे हा क्षोभ उत्पन्न होत आहे, हे अमरांनो!
3.144.55
योसौ सर्वत्रगः श्रीमानक्षरात्मा व्यवस्थितः ।
तस्य प्रभावात्संक्षोभस्त्रिदिवस्य प्रकाशते ॥ ३.१४४.५५ ॥
जो हा सर्वत्र संचार करणारा, श्रीमान, अक्षरस्वरूप असा स्थित आहे, त्याच्याच प्रभावाने त्रिदिवात हा संक्षोभ प्रकट होत आहे.
3.144.56
यैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
समुद्धृता पुनस्तेन विष्णुना परमात्मना ॥ ३.१४४.५६ ॥
शंभर योजने खाली गेलेल्या या संपूर्ण वसुमतीला परमात्मा विष्णूने पुन्हा वर उचलले.
3.144.57
तस्यामुद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
एवं भवन्तो जानन्तु च्छिद्यतां संशयश्च वः ॥ ३.१४४.५७ ॥
तिला वर उचलले जात असताना संक्षोभ निर्माण झाला. अशा प्रकारे तुम्ही जाणून घ्या, आणि तुमचा संशय दूर होवो.
3.144.58
क्व तद्भूतं वसुमतीं समुद्धरति हृष्टवत् ।
तं देशं भगवन्ब्रूहि तत्र यास्यामहे वयम् ॥ ३.१४४.५८ ॥
आनंदाने वसुमतीला वर उचलणारा तो भूत कुठे आहे? हे भगवन्, ते स्थान सांगा; आम्ही तिकडे जाऊ.
3.144.59
हन्त गच्छत भद्रं वो नन्दने पशय्त स्थितम् ।
एषोत्र भगवाञ्श्रीमान्मुपर्णः संप्रकाशते ॥ ३.१४४.५९ ॥
ठीक आहे, तुमचे कल्याण असो; जा आणि नंदनात उभे असलेले यांना पाहा. इथे श्रीमान भगवान सुपर्ण प्रकाशमान होत आहेत.
3.144.60
वारादेणैव रूपेण भगवाँल्लोकभावनः ।
कालानल इवाभाति पृथिवीतलमुद्धरन् ॥ ३.१४४.६० ॥
वराह रूपातच लोकपालक भगवान पृथ्वीतल वर उचलत कालाग्नीप्रमाणे तळपत आहेत.
3.144.61
एतस्योरसि सुव्यक्तं श्रीवत्समभिराजते ।
पश्यध्वं विबुधाः सर्वे भूतमेतदनामयम् ॥ ३.१४४.६१ ॥
यांच्या छातीवर श्रीवत्स चिन्ह स्पष्टपणे झळकत आहे. हे देवांनो, तुम्ही सर्वजण पाहा; हा प्राणी निर्दोष आहे.
3.144.62
ततो दृष्ट्वा महात्मानं श्रुत्वा चामन्त्र्य चामराः ।
पितामहं पुरस्कृत्य जग्मुर्देवा यथागतम् ॥ ३.१४४.६२ ॥
नंतर महात्म्याचे दर्शन घेऊन, त्यांचे बोल ऐकून, निरोप घेऊन, देव पितामहांना पुढे ठेवून जसे आले होते तसेच परत गेले.
3.144.63
श्रुत्वा तु तां कथां सर्वे पाण्डवा जनमेजय ।
लोमशादेशितेनाशु यथा जग्मुः प्रहृष्टवत् ॥ ३.१४४.६३ ॥
जनमेजया, ती कथा ऐकून लोमशांच्या आदेशानुसार सर्व पांडव तत्काळ आनंदाने निघाले.