மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.144.1
द्रष्टारः पर्वताः सर्वे नद्यः सपुरकाननाः ।
तीर्थानि चैव श्रीमन्ति स्पृष्टं च सलिलं करैः ॥ ३.१४४.१ ॥
அனைத்து மலைகளும், நகரங்கள் மற்றும் காடுகளுடன் கூடிய ஆறுகளும், மேன்மையான புனித தீர்த்தங்களும் காணத்தக்கவை; கைகளால் நீர் தொடப்படுகிறது.
3.144.2
पर्वतं मन्दरं दिव्यमेष पन्थाः प्रयास्यति ।
समाहीता निरुद्विग्नाः सर्वे भवत पाण्डवाः ॥ ३.१४४.२ ॥
இந்தப் பாதை தெய்வீக மந்தர மலையை நோக்கிச் செல்லும். பாண்டவர்களே, அனைவரும் ஒருமுகப்பட்டு அச்சமின்றி இருங்கள்.
3.144.3
अयं देवनिवासो वै गन्तव्यो वो भविष्यति ।
ऋषीणां चैव दिव्यानां निवासः पुण्यकर्मणां ॥ ३.१४४.३ ॥
இது தேவர்களின் இருப்பிடம்; நீங்கள் செல்ல வேண்டிய இடம் இதுவே. இது தெய்வீகமான, புண்ணியச் செயல் புரிந்த முனிவர்களின் வாசஸ்தலமும் ஆகும்.
3.144.4
एषा शिवजला पुण्या याति सौम्य महानदी ।
बदरीप्रभवा राजन्देवर्षिगणसेविता ॥ ३.१४४.४ ॥
சிவனைப் போன்ற தூய நீருடன் இந்தப் புனித மாபெரும் ஆறு பாய்கிறது, சௌம்யனே. அரசனே, இது பதரியில் பிறந்தது; தேவரிஷிக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுகிறது.
3.144.5
एषा वैहायसैर्नित्यं वालखिल्यैर्महात्मभिः ।
अर्चिता चोपयाता च गन्धर्वैश्च महात्मभिः ॥ ३.१४४.५ ॥
இது வானத்தில் சஞ்சரிக்கும், மகாத்மாக்களான வாலகில்யர்களால் எப்போதும் வழிபடப்படுகிறது; மகாத்மாக்களான கந்தர்வர்களாலும் வழிபட்டு அணுகப்படுகிறது.
3.144.6
अत्रसाम स्म गायन्ति सामगाः पुण्यनिःस्वनाः ।
मरीचिः पुलहश्चैव भृगुश्चैवाङ्गिरास्तथा ॥ ३.१४४.६ ॥
இங்கே சாமகானம் பாடுபவர்கள் புனித ஒலியுடன் சாமங்களைப் பாடுகிறார்கள்; மரீசி, புலஹர், பிருகு, அங்கிரஸ் ஆகியோரும் இங்கு பாடுகின்றனர்.
3.144.7
अत्राह्निकं सुरश्रेष्ठो जपते समरुद्गणः ।
साध्याश्चैवाश्विनौ चैव परिधावन्ति तं तदा ॥ ३.१४४.७ ॥
இங்கே தேவர்களில் சிறந்தவர் மருத்கணங்களுடன் தினசரி ஜபம் செய்கிறார்; அப்போது சாத்தியர்களும் இரு அஸ்வினிகளும் அவரைச் சுற்றி ஓடுகின்றனர்.
3.144.8
चन्द्रमाः सह सूर्येण ज्योतीषि च ग्रहैः सह ।
अहोरात्रविभागेन नदीमेनामनुव्रजन् ॥ ३.१४४.८ ॥
சந்திரனும் சூரியனுடன், கிரகங்களுடன் கூடிய ஒளிகளும், பகல் இரவு பிரிவால் இந்த நதியைச் சுற்றிச் செல்கின்றன.
3.144.9
एतस्याः सलिलं मूर्ध्नि वृषाङ्कः पर्यधारयत् ।
गङ्गाद्वारे महाभाग येन लोकस्थितिर्भवेत् ॥ ३.१४४.९ ॥
இந்த நதியின் நீரை விருஷாங்கன் (சிவன்) தன் தலையில் தாங்கினான்; கங்கா வாயிலில், ஓ மகாபாக்கியவானே, அதனால் உலகங்களின் நிலைப்பு இருக்கும்.
3.144.10
एतां भगवतीं देवीं भवन्तः सर्व एव हि ।
प्रयतेनात्मना तात प्रतिगम्याभिवादत ॥ ३.१४४.१० ॥
நீங்கள் அனைவரும் இந்த பகவதி தேவியிடம் சென்று, ஓ அன்பனே, அடக்கிய மனத்துடன் வணங்குங்கள்.
3.144.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लोमशस्य महात्मनः ।
आकाशगङ्गां प्रयताः पाण्डवास्तेऽभ्यवादयन् ॥ ३.१४४.११ ॥
மகாத்துமா லோமசரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அடக்கமுள்ள பாண்டவர்கள் ஆகாச கங்கைக்கு வணக்கம் செலுத்தினர்.
3.144.12
अभिवाद्य च ते सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः ।
पुनः प्रयाताः संहृष्टाः सर्वैर्ऋषिगणैः सह ॥ ३.१४४.१२ ॥
தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அந்த பாண்டவர்கள் அனைவரும் வணங்கிய பின், மகிழ்ச்சியுடன் அனைத்து ரிஷிகணங்களுடன் மீண்டும் புறப்பட்டனர்.
3.144.13
ततो दूरात्प्रकाशन्तं पाण्डुरं मेरुसंनिभम् ।
ददृशुस्ते नरश्रेष्ठा विकीर्णं सर्वतोदिशम् ॥ ३.१४४.१३ ॥
பின்னர் அந்த நரசிரேஷ்டர்கள் தொலைவிலிருந்து ஒளிரும், வெண்மையான, மேருவைப் போன்ற, எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறிக்கிடந்ததைக் கண்டனர்.
3.144.14
तान्प्रष्टुकामान्विज्ञाय पाण्डवान्स तु लोमशः ।
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः शृणुध्वं पाण्डुनन्दनाः ॥ ३.१४४.१४ ॥
பாண்டவர்கள் கேட்க விரும்புகிறார்கள் என்பதை அறிந்து, பேச்சறிந்தவரான அந்த லோமசர் கூறினார்: 'பாண்டுவின் மக்களே, கேளுங்கள்.'
3.144.15
एतद्विकीर्णं सुश्रीमत्कैलासशिखरोपमम् ।
यत्पश्यसि नरश्रेष्ठ पर्वतप्रतिमं स्थितम् ॥ ३.१४४.१५ ॥
நரசிரேஷ்டரே, சிதறிக்கிடக்கும் மிக்க அழகுடைய கைலாச சிகரத்தைப் போன்ற இது, நீர் காணும் மலை போல நிற்கிறது.
3.144.16
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मनः ।
पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम् ॥ ३.१४४.१६ ॥
இவை மகாத்மாவான நரகன் என்ற அசுரனின் எலும்புகள்; மலைப்பாறைகளின் மேல் இருக்கும் இது மலை போலத் தோன்றுகிறது.
3.144.17
पुरातनेन देवेन विष्णुना परमात्मना ।
रदैत्यो विनिहतस्तेन सुरराजहितैषिणा ॥ ३.१४४.१७ ॥
பழங்கால பரமாத்மாவான தேவன் விஷ்ணுவால், தேவர்களின் அரசனுக்கு நன்மை விரும்பியவரால், ரதன் என்ற அசுரன் கொல்லப்பட்டான்.
3.144.18
दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्यन्महामनाः ।
ऐनद्रं प्रार्थयते स्थानं तपःस्वाध्यायविक्रमात् ॥ ३.१४४.१८ ॥
பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்யும் அந்த மகாமனமுடையவன், தவத்தாலும் வேத ஓதலாலும் கிடைத்த வலிமையால் இந்திரனின் பதவியை விரும்புகிறான்.
3.144.19
तपोबलेन महता बाहुवेगबलेन च ।
नित्यमेव दुराधर्षो धर्षयन्स दितेः सुतः ॥ ३.१४४.१९ ॥
பெரிய தவ வலிமையாலும், கைகளின் வேகத்தாலும் bala-வாலும் அவன், திதியின் மகன், எப்போதும் வெல்ல முடியாதவனாக இருந்து தேவர்களைத் துன்புறுத்தினான்.
3.144.20
स तु तस्य बलं ज्ञात्वा धर्मे च चरितव्रतम् ।
भयाभिभूतः संविग्नः शक्र आसीत्तदाऽनघ ॥ ३.१४४.२० ॥
குற்றமற்றவனே! அவனுடைய வலிமையையும், தர்மத்தில் அவன் கடைப்பிடித்த விரதத்தையும் அறிந்து, அப்போது சக்ரன் பயத்தால் வென்றிடப்பட்டு கலக்கமடைந்தான்.
3.144.21
तेन संचिन्तितो देवो मनसा विष्णुरव्ययः ।
सर्वत्रगः प्रभुः श्रीमानागतश्च स्थितो बभौ ॥ ३.१४४.२१ ॥
அவனால் மனதில் நினைக்கப்பட்ட அழியாத தேவன் விஷ்ணு, எங்கும் வியாபித்த தலைவரும் ஸ்ரீமானுமாகியவர், வந்து நின்று ஒளிவீசினார்.
3.144.22
ऋषयश्चापि तं सर्वे तुष्टुवुश्च दिवौकसः ॥ ३.१४४.२२ ॥
எல்லா ரிஷிகளும், விண்ணுலகில் வாழும் தேவர்களும் அவரைத் துதித்தனர்.
3.144.23
तं दृष्ट्वा ज्वलमानश्रीर्भगवान्हव्यवाहनः ।
नष्टतेजाः समभवत्तस्य तेजोभिभर्त्सितः ॥ ३.१४४.२३ ॥
அவரைக் கண்டதும், ஒளிரும் ஸ்ரீ கொண்ட பகவான் ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) தன் தேஜஸை இழந்தான்; அவருடைய தேஜஸால் அவமதிக்கப்பட்டு ஒளி மங்கினான்.
3.144.24
तं दृष्ट्वा वरदं देवं विष्णुं देवगणेश्वरम् ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य च वज्रभृत्।
प्राह वाक्यं ततस्तत्त्वं यतस्तस्य भयं भवेत् ॥ ३.१४४.२४ ॥
வரம் அளிக்கும் தேவன், தேவர்களின் தலைவன் விஷ்ணுவைக் கண்டு, வஜ்ரதாரி (இந்திரன்) கைகூப்பி, வணங்கி, நமஸ்கரித்து, பின்னர் அவனுடைய பயம் எதனால் நீங்குமோ அந்த உண்மையான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.144.25
जानामि ते भयं शक्र दैत्येन्द्रान्नरकात्ततः ।
ऐन्द्रं रप्रार्थयते स्थानं तपःसिद्धेन कर्मणा ॥ ३.१४४.२५ ॥
ஓ சக்ரா, உன் அச்சத்தை நான் அறிவேன் — தைத்தியர் தலைவனாலும் நரகனாலும். தவ வல்லமையால் அடைந்த செயலால் அவன் இந்திர பதவியை விரும்புகிறான்.
3.144.26
सोहमेनं तव प्रीत्या तपःसिद्धमपि ध्रुवम् ।
वियुनज्मि देहाद्देवेनद्र मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ ३.१४४.२६ ॥
உன் மீதுள்ள அன்பின் பொருட்டு, தவத்தால் சித்தியடைந்தவனாயினும், நிச்சயமாக அவனை உடலிலிருந்து பிரித்து விடுவேன். ஓ தேவேந்திரா, ஒரு கணம் காத்திரு.
3.144.27
तस्य विष्णुर्महातेजाः पाणिना चेतनां हरत् ।
स पपात ततो भूमौ गिरिराज इवाहतः।
तस्यैतदस्थिसंघातं मायाविनिहतस्य वै ॥ ३.१४४.२७ ॥
மகாதேஜஸ்வியான விஷ்ணு கையால் அவனது உணர்வைப் பறித்தார். அவன் மலையரசனைப் போல தாக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தான். மாயாவியால் கொல்லப்பட்ட அவனுடைய எலும்புக் குவியல் இதுவே.
3.144.28
इदं द्वितीयमपरं विष्णो कर्म प्रकाशते ॥ ३.१४४.२८ ॥
ஓ விஷ்ணோ, இது இரண்டாவதும் வேறுமான ஒரு செயல் வெளிப்படுகிறது.
3.144.29
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता ।
पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृङ्गिणा ॥ ३.१४४.२९ ॥
முழு பூமியும் அழிந்து பாதாளத்தில் மூழ்கியது. அந்த ஒற்றைக் கொம்புடைய வராகத்தால் அது மீண்டும் உயர்த்தப்பட்டது.
3.144.30
मगवन्विस्तरेणेमां कथां कथय तत्त्वतः ॥ ३.१४४.३० ॥
ஓ பகவானே, இந்தக் கதையை விரிவாகவும் உண்மையாகவும் சொல்லுங்கள்.
3.144.31
कथं तेन सुरेशेन नष्टा वसुमती तदा ।
योजनानां शतं ब्रह्मन्पुनरुद्धरिता तदा ॥ ३.१४४.३१ ॥
அந்தத் தேவர்களின் தலைவனால் அப்போது பூமி எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டது? ஓ பிராமணரே, அது நூறு யோஜனை அளவுக்கு எவ்வாறு மீண்டும் உயர்த்தப்பட்டது?
3.144.32
केन चैव प्रकारेण जगतो धरणी ध्रुवा ।
शिवा देवी महाभागा सर्वसस्यप्ररोहिणी।
कस्य चैव प्रभावाद्धि योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३२ ॥
எந்த வழியில் உலகின் நிலையான பூமி, மங்கலமான மகாதேவி, எல்லா பயிர்களையும் முளைக்கச் செய்பவள், யாருடைய வல்லமையால் நூறு யோஜனை தூரம் சென்றாள்?
3.144.33
श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः ॥ ३.१४४.३३ ॥
அதையெல்லாம் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன், ஏனெனில் நீரே அதற்குப் புகலிடம்.
3.144.34
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर ।
तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः ॥ ३.१४४.३४ ॥
யுதிஷ்டிரா, நீ இந்தக் கதையைப் பற்றி என்னிடம் கேட்டதெல்லாம், இங்கே நான் சொல்வதிலிருந்து முழுமையாகக் கேள்.
3.144.35
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे ।
यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः ॥ ३.१४४.३५ ॥
அன்பனே, பண்டைய காலத்தில், கிருத யுகம் நடந்துகொண்டிருந்த பயங்கரமான நேரத்தில், ஆதிதேவன், பழமையானவன் யமத்துவத்தை நிகழ்த்தச் செய்தான்.
3.144.36
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः ।
न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत ॥ ३.१४४.३६ ॥
யமத்துவத்தைச் செய்துகொண்டிருந்த அந்த ஞானமுள்ள தேவர்களின் தேவனின் காலத்தில், அங்கு யாரும் இறக்கவில்லை, அல்லது பிறக்கவுமில்லை, ஓ அச்யுதா.
3.144.37
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम् ।
गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः ॥ ३.१४४.३७ ॥
பறவைக் கூட்டங்களும், கால்நடைகளும், பசுக்களும், செம்மறியாடுகளும், பசுக்களும் குதிரைகளும், மான்களும் — அவை அனைத்தும் ஊனுண்ணிகள் — பெருகுகின்றன.
3.144.38
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप ।
सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा ॥ ३.१४४.३८ ॥
அதுபோல், புருஷசிம்மரே, பகைவரை வாட்டுபவரே, மனிதர்களும் ஆயிரக்கணக்கிலும் பதினாயிரக்கணக்கிலும் நீர்போல் பெருகுகின்றனர்.
3.144.39
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे ।
अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३९ ॥
அன்பே, இந்த பயங்கரமான நெருக்கடி நிகழ்ந்தபோது, மிகுந்த பாரத்தால் பூமி நூறு யோசனை ஆழத்திற்குச் சென்றது.
3.144.40
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना ।
नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता ॥ ३.१४४.४० ॥
அவள் — அனைத்து அங்கங்களும் வருந்தி, பாரத்தால் நினைவு நசுங்கியவள் — சிறந்த தேவன் நாராயணனிடம் சரணடைந்தாள்.
3.144.41
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह ।
भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम् ॥ ३.१४४.४१ ॥
பகவானே, உங்கள் அருளால் நான் இங்கு நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கக்கூடும் — ஆனால் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டவளாய், என்னால் நிலைத்திருக்க முடியவில்லை.
3.144.42
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि ।
शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो ॥ ३.१४४.४२ ॥
பகவானே, என் இந்தப் பாரத்தை நீக்குவது உங்கள் கடமை. தேவே, நான் உங்கள் சரணடைந்தவள்; விபுவே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.
3.144.43
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवानक्षरः प्रभुः ।
प्रोवाच वचनं हृष्टः श्राव्यारसमीरितम् ॥ ३.१४४.४३ ॥
அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அழிவற்ற பகவான் ஆகிய பிரபு மகிழ்ச்சியுடன் கேட்பதற்கு இனிய வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
3.144.44
न ते महि भयं कार्यं भारार्ते वसुधारिणि ।
अयमेवं तथा कुर्मि यथा लध्वी भविष्यसि ॥ ३.१४४.४४ ॥
பாரத்தால் வருந்திய, பூமியைத் தாங்குபவளே, உனக்கு அச்சம் கொள்ளத் தேவையில்லை. நீ இலகுவாகும்படி நான் இவ்வாறே செய்வேன்.
3.144.45
स तां विसर्जयित्वा तु वसुधां शैलकुण्डलाम् ।
ततो वराहः संवृत्त एकशृङ्गो महाद्युतिः ॥ ३.१४४.४५ ॥
அவளை அனுப்பிவிட்டு, மலைகளை குண்டலங்களாகக் கொண்ட பூமியை விட்டு, பின்னர் அந்த மகாபிரகாசமுள்ள வராகம் ஒரு கொம்புடையதாக ஆனது.
3.144.46
रक्ताभ्यां नयनाभ्यां तु भयमुत्पादयन्निव ।
धूमं च ज्वलयँल्लक्ष्म्या तत्र देशे व्यवर्धत ॥ ३.१४४.४६ ॥
சிவந்த கண்களால் அச்சத்தை உண்டாக்குபவனாகவும், தன் ஒளியால் புகையை எரிப்பவனாகவும், அங்கே அவன் வளர்ந்தான்.
3.144.47
स गृहीत्वा वसुमतीं शृङ्गेणैकेन भास्वता ।
योजनानां शतं वीर समुद्धरति सोऽक्षरः ॥ ३.१४४.४७ ॥
வீரனே, அந்த அழிவற்றவன் ஒளிரும் ஒரே கொம்பால் பூமியைப் பற்றி நூறு யோசனை தூரம் உயர்த்தினான்.
3.144.48
तस्यां चोद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
देवाः संक्षुभिताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः ॥ ३.१४४.४८ ॥
அவள் உயர்த்தப்பட்டபோது கலக்கம் உண்டானது. தேவர்கள் அனைவரும் கலங்கினர், தவச் செல்வர்களான முனிவர்களும் கலங்கினர்.
3.144.49
हाहाभूतमभूत्सर्वं त्रिदिवं व्योम भूस्तथा ।
न पर्यवस्थितः कश्चिद्देवो वा मानुषोपि वा ॥ ३.१४४.४९ ॥
வானுலகம், ஆகாயம், பூமி அனைத்தும் ஹாஹாகாரத்தில் மூழ்கின. தேவனோ மனிதனோ எவரும் நிலைகொள்ளவில்லை.
3.144.50
ततो ब्रह्माणमासीनं ज्वलमानमिव श्रिया ।
देवाः सर्षिगणाश्चैव उपतस्थुरनेकशः ॥ ३.१४४.५० ॥
அப்போது ஒளியால் ஜொலித்தபடி அமர்ந்திருந்த பிரம்மாவை தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களும் பலவாறு அணுகினர்.
3.144.51
उपसर्प्य च देवेशं ब्रह्माणं लोकसाक्षिकम् ।
भूत्वा प्राञ्जलयः सर्वे वाक्यमुच्चारयंस्तदा ॥ ३.१४४.५१ ॥
தேவர்களின் தலைவரும் உலகுக்கு சாட்சியுமான பிரம்மாவை அணுகி, அனைவரும் கைகூப்பி அப்போது இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
3.144.52
लोकाः संक्षुभिताः सर्वे व्याकुलं च चराचरम् ।
समुद्राणां च संक्षोभस्त्रिदशेश प्रकाशते ॥ ३.१४४.५२ ॥
எல்லா உலகங்களும் கலங்கியுள்ளன; நகர்வனவும் நிலையானவும் அனைத்தும் குழம்பியுள்ளன; கடல்களிலும் கொந்தளிப்பு தெரிகிறது, ஓ தேவர்களின் தலைவரே.
3.144.53
सैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
किमेतत्किंप्रभावेण येनेदं रव्याकुलं जगत्। ॥ ३.१४४.५३ ॥
இந்த முழு பூமியும் நூறு யோசனை தூரம் பரவியுள்ளது. இது என்ன? எந்த வல்லமையால் இந்த உலகம் ஒலியால் கலங்கியுள்ளது?
3.144.54
आख्यातु नो भवाञ्शीघ्रं विसंज्ञाः स्मेह सर्वशः ।
असुरेभ्यो भयं नास्ति युष्माकं कुत्रचित्क्वचित्।
श्रूयतां यत्कृते त्वेष संक्षोभो जायतेऽमराः ॥ ३.१४४.५४ ॥
நீங்கள் உடனே சொல்லுங்கள்; நாங்கள் இங்கே எல்லாப் பக்கமும் பதறியிருக்கிறோம். அசுரர்களால் உங்களுக்கு எங்கும் எப்போதும் பயம் இல்லை. கேளுங்கள், இந்தக் கலக்கம் யாரால் உண்டாகிறது, ஓ அமரர்களே!
3.144.55
योसौ सर्वत्रगः श्रीमानक्षरात्मा व्यवस्थितः ।
तस्य प्रभावात्संक्षोभस्त्रिदिवस्य प्रकाशते ॥ ३.१४४.५५ ॥
எங்கும் வியாபித்தவரும், ஸ்ரீமானும், அக்ஷர ஆத்மாவுடன் நிலைபெற்றவருமாகிய அவரது பிரபாவத்தால் மூவுலகங்களிலும் இந்தக் கலக்கம் தோன்றுகிறது.
3.144.56
यैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
समुद्धृता पुनस्तेन विष्णुना परमात्मना ॥ ३.१४४.५६ ॥
நூறு யோசனை ஆழத்திற்குச் சென்றிருந்த இந்த முழு வசுமதியையும் பரமாத்மாவான விஷ்ணு மீண்டும் உயர்த்தினார்.
3.144.57
तस्यामुद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
एवं भवन्तो जानन्तु च्छिद्यतां संशयश्च वः ॥ ३.१४४.५७ ॥
அவள் உயர்த்தப்படுகையில் கலக்கம் எழுந்தது. இவ்வாறு நீங்கள் அறிந்துகொள்ளுங்கள்; உங்கள் சந்தேகம் நீங்கட்டும்.
3.144.58
क्व तद्भूतं वसुमतीं समुद्धरति हृष्टवत् ।
तं देशं भगवन्ब्रूहि तत्र यास्यामहे वयम् ॥ ३.१४४.५८ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் வசுமதியை உயர்த்தும் அந்த உயிர் எங்கே உள்ளது? பகவானே, அந்த இடத்தைச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் அங்கே செல்வோம்.
3.144.59
हन्त गच्छत भद्रं वो नन्दने पशय्त स्थितम् ।
एषोत्र भगवाञ्श्रीमान्मुपर्णः संप्रकाशते ॥ ३.१४४.५९ ॥
சரி, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; செல்லுங்கள், நந்தனத்தில் நிற்கும் இவரைக் காணுங்கள். இங்கே ஸ்ரீமான் பகவான் சுபர்ணர் ஒளிர்கிறார்.
3.144.60
वारादेणैव रूपेण भगवाँल्लोकभावनः ।
कालानल इवाभाति पृथिवीतलमुद्धरन् ॥ ३.१४४.६० ॥
வராக வடிவிலேயே உலகைக் காப்பவரான பகவான், பூமிப்பரப்பை உயர்த்தியவராய் காலாக்னி போல ஒளிர்கிறார்.
3.144.61
एतस्योरसि सुव्यक्तं श्रीवत्समभिराजते ।
पश्यध्वं विबुधाः सर्वे भूतमेतदनामयम् ॥ ३.१४४.६१ ॥
இவரது மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸ அடையாளம் தெளிவாக ஒளிர்கிறது. தேவர்களே, அனைவரும் பாருங்கள்; இவர் குறையற்றவர்.
3.144.62
ततो दृष्ट्वा महात्मानं श्रुत्वा चामन्त्र्य चामराः ।
पितामहं पुरस्कृत्य जग्मुर्देवा यथागतम् ॥ ३.१४४.६२ ॥
பின்னர் மகாத்மாவைக் கண்டு, அவரது சொல்லைக் கேட்டு, விடைபெற்று, தேவர்கள் பிதாமகரை முன்னிறுத்தி வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர்.
3.144.63
श्रुत्वा तु तां कथां सर्वे पाण्डवा जनमेजय ।
लोमशादेशितेनाशु यथा जग्मुः प्रहृष्टवत् ॥ ३.१४४.६३ ॥
ஜனமேஜயா, அந்தக் கதையைக் கேட்டதும், லோமசரின் உபதேசப்படி, பாண்டவர்கள் அனைவரும் விரைவாக மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டனர்.