Mahābhārata · Adhyāya 3.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.144.1
द्रष्टारः पर्वताः सर्वे नद्यः सपुरकाननाः ।
तीर्थानि चैव श्रीमन्ति स्पृष्टं च सलिलं करैः ॥ ३.१४४.१ ॥
Alle Berge und die Flüsse mit ihren Städten und Wäldern sowie die glanzvollen heiligen Furten sind zu schauen; das Wasser wird mit den Händen berührt.
3.144.2
पर्वतं मन्दरं दिव्यमेष पन्थाः प्रयास्यति ।
समाहीता निरुद्विग्नाः सर्वे भवत पाण्डवाः ॥ ३.१४४.२ ॥
Dieser Pfad wird zum göttlichen Berg Mandara führen. O Pāṇḍavas, seid alle gesammelt und furchtlos.
3.144.3
अयं देवनिवासो वै गन्तव्यो वो भविष्यति ।
ऋषीणां चैव दिव्यानां निवासः पुण्यकर्मणां ॥ ३.१४४.३ ॥
Dies ist die Wohnstätte der Götter, und dorthin werdet ihr gehen müssen; es ist auch die Wohnstätte der göttlichen Weisen, die verdienstvolle Taten vollbringen.
3.144.4
एषा शिवजला पुण्या याति सौम्य महानदी ।
बदरीप्रभवा राजन्देवर्षिगणसेविता ॥ ३.१४४.४ ॥
Dieser heilige große Fluss mit seinen verheißungsvollen Wassern fließt, o Sanfter. O König, er entspringt in Badarī und wird von Scharen göttlicher Weiser umsorgt.
3.144.5
एषा वैहायसैर्नित्यं वालखिल्यैर्महात्मभिः ।
अर्चिता चोपयाता च गन्धर्वैश्च महात्मभिः ॥ ३.१४४.५ ॥
Dieser Fluss wird stets von den himmelsbewohnenden, großherzigen Vālakhilyas verehrt, und er wird von den großherzigen Gandharvas verehrt und aufgesucht.
3.144.6
अत्रसाम स्म गायन्ति सामगाः पुण्यनिःस्वनाः ।
मरीचिः पुलहश्चैव भृगुश्चैवाङ्गिरास्तथा ॥ ३.१४४.६ ॥
Hier singen die Sāma-Sänger die Sāmans mit heiligem Klang; auch Marīci, Pulaha, Bhṛgu und Aṅgiras singen hier.
3.144.7
अत्राह्निकं सुरश्रेष्ठो जपते समरुद्गणः ।
साध्याश्चैवाश्विनौ चैव परिधावन्ति तं तदा ॥ ३.१४४.७ ॥
Hier rezitiert der Beste der Götter zusammen mit der Schar der Marut das tägliche Ritual; dann laufen die Sādhya und die beiden Aśvin um ihn herum.
3.144.8
चन्द्रमाः सह सूर्येण ज्योतीषि च ग्रहैः सह ।
अहोरात्रविभागेन नदीमेनामनुव्रजन् ॥ ३.१४४.८ ॥
Der Mond zusammen mit der Sonne und die leuchtenden Gestirne zusammen mit den Planeten ziehen durch die Teilung von Tag und Nacht diesem Fluss entlang.
3.144.9
एतस्याः सलिलं मूर्ध्नि वृषाङ्कः पर्यधारयत् ।
गङ्गाद्वारे महाभाग येन लोकस्थितिर्भवेत् ॥ ३.१४४.९ ॥
Das Wasser dieses Flusses hielt Vṛṣāṅka (Śiva) auf seinem Haupt, am Tor des Gaṅgā, o Glücklicher, damit der Bestand der Welten bewahrt bliebe.
3.144.10
एतां भगवतीं देवीं भवन्तः सर्व एव हि ।
प्रयतेनात्मना तात प्रतिगम्याभिवादत ॥ ३.१४४.१० ॥
Ihr alle, geht zu dieser verehrten Göttin, Lieber, und erweist ihr mit gesammeltem Geist eure Ehrerbietung.
3.144.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लोमशस्य महात्मनः ।
आकाशगङ्गां प्रयताः पाण्डवास्तेऽभ्यवादयन् ॥ ३.१४४.११ ॥
Nachdem sie die Worte des hochherzigen Lomaśa gehört hatten, erwiesen die gesammelten Pāṇḍava der himmlischen Gaṅgā ihre Ehrerbietung.
3.144.12
अभिवाद्य च ते सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः ।
पुनः प्रयाताः संहृष्टाः सर्वैर्ऋषिगणैः सह ॥ ३.१४४.१२ ॥
Nachdem sie ihre Ehrerbietung erwiesen hatten, brachen alle diese dharmatreuen Pāṇḍava erfreut erneut auf, zusammen mit der ganzen Schar der Weisen.
3.144.13
ततो दूरात्प्रकाशन्तं पाण्डुरं मेरुसंनिभम् ।
ददृशुस्ते नरश्रेष्ठा विकीर्णं सर्वतोदिशम् ॥ ३.१४४.१३ ॥
Da sahen jene Besten der Menschen aus der Ferne etwas leuchten, blassweiß, dem Berg Meru gleich, nach allen Richtungen verstreut.
3.144.14
तान्प्रष्टुकामान्विज्ञाय पाण्डवान्स तु लोमशः ।
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः शृणुध्वं पाण्डुनन्दनाः ॥ ३.१४४.१४ ॥
Da er wusste, dass die Pāṇḍavas fragen wollten, sprach Lomaśa, kundig der Rede, diese Worte: 'Hört zu, Söhne Pāṇḍus.'
3.144.15
एतद्विकीर्णं सुश्रीमत्कैलासशिखरोपमम् ।
यत्पश्यसि नरश्रेष्ठ पर्वतप्रतिमं स्थितम् ॥ ३.१४४.१५ ॥
Dies Verstreute, überaus prächtig, dem Gipfel des Kailāsa gleich, das du als Berg dastehen siehst, o Bester der Menschen.
3.144.16
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मनः ।
पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम् ॥ ३.१४४.१६ ॥
Dies sind die Knochen des großmütigen Dämons Naraka; auf Bergfelsen ruhend, erscheint er wie ein Berg.
3.144.17
पुरातनेन देवेन विष्णुना परमात्मना ।
रदैत्यो विनिहतस्तेन सुरराजहितैषिणा ॥ ३.१४४.१७ ॥
Vom uralten Gott Viṣṇu, dem höchsten Selbst, der das Wohl des Götterkönigs wollte, wurde der Dämon Rada von ihm erschlagen.
3.144.18
दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्यन्महामनाः ।
ऐनद्रं प्रार्थयते स्थानं तपःस्वाध्यायविक्रमात् ॥ ३.१४४.१८ ॥
Zehntausend Jahre lang Askese übend, begehrt jener Großgesinnte den Sitz Indras, durch die Kraft von Askese und Studium.
3.144.19
तपोबलेन महता बाहुवेगबलेन च ।
नित्यमेव दुराधर्षो धर्षयन्स दितेः सुतः ॥ ३.१४४.१९ ॥
Durch seine große asketische Kraft und die Stärke und Schnelligkeit seiner Arme war der Sohn der Diti stets unbezwingbar und quälte die Götter.
3.144.20
स तु तस्य बलं ज्ञात्वा धर्मे च चरितव्रतम् ।
भयाभिभूतः संविग्नः शक्र आसीत्तदाऽनघ ॥ ३.१४४.२० ॥
O Makelloser, als Śakra seine Stärke und seine Gelübdetreue im Dharma erkannte, wurde er da von Furcht überwältigt und erregt.
3.144.21
तेन संचिन्तितो देवो मनसा विष्णुरव्ययः ।
सर्वत्रगः प्रभुः श्रीमानागतश्च स्थितो बभौ ॥ ३.१४४.२१ ॥
Der unvergängliche Gott Viṣṇu, den er in Gedanken angerufen hatte, der allgegenwärtige Herr und Glorreiche, kam, trat hin und strahlte.
3.144.22
ऋषयश्चापि तं सर्वे तुष्टुवुश्च दिवौकसः ॥ ३.१४४.२२ ॥
Alle Weisen und die Bewohner des Himmels priesen ihn ebenfalls.
3.144.23
तं दृष्ट्वा ज्वलमानश्रीर्भगवान्हव्यवाहनः ।
नष्टतेजाः समभवत्तस्य तेजोभिभर्त्सितः ॥ ३.१४४.२३ ॥
Als er ihn sah, dessen Glanz flammte, verlor der ehrwürdige Havyavāhana (Agni) seinen Glanz; von seiner Strahlkraft überwältigt, wurde er matt.
3.144.24
तं दृष्ट्वा वरदं देवं विष्णुं देवगणेश्वरम् ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य च वज्रभृत्।
प्राह वाक्यं ततस्तत्त्वं यतस्तस्य भयं भवेत् ॥ ३.१४४.२४ ॥
Als er den gewährenden Gott Viṣṇu sah, den Herrn der Götterscharen, sprach der Donnerkeilträger Indra mit gefalteten Händen, sich verneigend und ehrend, dann Worte der Wahrheit über das, woraus seine Furcht entstand.
3.144.25
जानामि ते भयं शक्र दैत्येन्द्रान्नरकात्ततः ।
ऐन्द्रं रप्रार्थयते स्थानं तपःसिद्धेन कर्मणा ॥ ३.१४४.२५ ॥
O Śakra, ich kenne deine Furcht vor dem Herrn der Daitya und vor Naraka. Durch eine durch Askese vollbrachte Tat begehrt er die Stellung Indras.
3.144.26
सोहमेनं तव प्रीत्या तपःसिद्धमपि ध्रुवम् ।
वियुनज्मि देहाद्देवेनद्र मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ ३.१४४.२६ ॥
Aus Zuneigung zu dir werde ich ihn gewiss von seinem Körper trennen, obwohl er durch Askese Erfolg erlangt hat. O Herr der Götter, warte einen Augenblick.
3.144.27
तस्य विष्णुर्महातेजाः पाणिना चेतनां हरत् ।
स पपात ततो भूमौ गिरिराज इवाहतः।
तस्यैतदस्थिसंघातं मायाविनिहतस्य वै ॥ ३.१४४.२७ ॥
Viṣṇu von großem Glanz nahm ihm mit der Hand das Bewusstsein. Dann fiel er zu Boden, getroffen wie ein König der Berge. Dies ist der Knochenhaufen dessen, der vom Zauberer erschlagen wurde.
3.144.28
इदं द्वितीयमपरं विष्णो कर्म प्रकाशते ॥ ३.१४४.२८ ॥
O Viṣṇu, diese zweite, weitere Tat wird offenbar.
3.144.29
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता ।
पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृङ्गिणा ॥ ३.१४४.२९ ॥
Die ganze Erde war zerstört und in die Unterwelt versunken. Sie wurde von jenem einhörnigen Eber wieder emporgehoben.
3.144.30
मगवन्विस्तरेणेमां कथां कथय तत्त्वतः ॥ ३.१४४.३० ॥
O Ehrwürdiger, erzähle diese Geschichte ausführlich und der Wahrheit gemäß.
3.144.31
कथं तेन सुरेशेन नष्टा वसुमती तदा ।
योजनानां शतं ब्रह्मन्पुनरुद्धरिता तदा ॥ ३.१४४.३१ ॥
Wie wurde die Erde damals von jenem Herrn der Götter zerstört, und wie wurde sie, o Brahmane, wieder um hundert Yojanas emporgehoben?
3.144.32
केन चैव प्रकारेण जगतो धरणी ध्रुवा ।
शिवा देवी महाभागा सर्वसस्यप्ररोहिणी।
कस्य चैव प्रभावाद्धि योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३२ ॥
Auf welche Weise wurde die feste Erde der Welt, die glückbringende große Göttin, die alle Saaten sprießen lässt, und durch wessen Macht bewegte sie sich um hundert Yojanas?
3.144.33
श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः ॥ ३.१४४.३३ ॥
Ich möchte alles ausführlich hören, denn du bist wahrlich seine Zuflucht.
3.144.34
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर ।
तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः ॥ ३.१४४.३४ ॥
Yudhiṣṭhira, alles, wonach du mich zu dieser Erzählung gefragt hast, höre es nun vollständig, wie ich es spreche.
3.144.35
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे ।
यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः ॥ ३.१४४.३५ ॥
Mein Lieber, einst im Kṛta-Zeitalter, während jene schreckliche Zeit herrschte, ließ der uranfängliche Gott, der Alte, das Amt des Yama ausüben.
3.144.36
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः ।
न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत ॥ ३.१४४.३६ ॥
Zur Zeit jenes weisen Gottes der Götter, der das Amt des Yama ausübte, starb dort niemand und niemand wurde geboren, o Acyuta.
3.144.37
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम् ।
गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः ॥ ३.१४४.३७ ॥
Vogelschwärme, Vieh, Kühe, Schafe, Kühe und Pferde und Hirsche — sie alle, Fleischfresser — vermehren sich.
3.144.38
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप ।
सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा ॥ ३.१४४.३८ ॥
Ebenso, o Tiger unter den Männern, o Brenner der Feinde, vermehren sich die Menschen ebenfalls zu Tausenden und Zehntausenden, wie das Wasser.
3.144.39
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे ।
अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३९ ॥
Lieber, während dieses schrecklichen Gedränges sank die Erde durch die übergroße Last hundert Yojanas tief.
3.144.40
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना ।
नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता ॥ ३.१४४.४० ॥
Sie, deren alle Glieder gequält und deren Bewusstsein von der Last überwältigt war, nahm Zuflucht beim vortrefflichen Gott Nārāyaṇa.
3.144.41
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह ।
भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम् ॥ ३.१४४.४१ ॥
O gesegneter Herr, durch deine Gnade könnte ich hier sehr lange verweilen — doch von dieser Last überwältigt, vermag ich nicht standzuhalten.
3.144.42
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि ।
शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो ॥ ३.१४४.४२ ॥
O gesegneter Herr, du solltest diese meine Last von mir nehmen. O Gott, ich bin zu dir als Zuflucht gekommen; o Allgegenwärtiger, erweise mir deine Gnade.
3.144.43
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवानक्षरः प्रभुः ।
प्रोवाच वचनं हृष्टः श्राव्यारसमीरितम् ॥ ३.१४४.४३ ॥
Als der unvergängliche, mächtige Herr ihre Worte hörte, sprach er erfreut Worte, die angenehm zu hören waren.
3.144.44
न ते महि भयं कार्यं भारार्ते वसुधारिणि ।
अयमेवं तथा कुर्मि यथा लध्वी भविष्यसि ॥ ३.१४४.४४ ॥
Du sollst dich nicht fürchten, du Trägerin der Erde, bedrückt von deiner Last; ich werde so handeln, dass du leicht wirst.
3.144.45
स तां विसर्जयित्वा तु वसुधां शैलकुण्डलाम् ।
ततो वराहः संवृत्त एकशृङ्गो महाद्युतिः ॥ ३.१४४.४५ ॥
Nachdem er sie entlassen hatte und die von Bergen als Ohrringe geschmückte Erde verlassen hatte, wurde der überaus strahlende Eber einhörnig.
3.144.46
रक्ताभ्यां नयनाभ्यां तु भयमुत्पादयन्निव ।
धूमं च ज्वलयँल्लक्ष्म्या तत्र देशे व्यवर्धत ॥ ३.१४४.४६ ॥
Mit geröteten Augen, als würde er Furcht erregen, und mit seiner Pracht den Rauch entzündend, wuchs er dort in jener Gegend.
3.144.47
स गृहीत्वा वसुमतीं शृङ्गेणैकेन भास्वता ।
योजनानां शतं वीर समुद्धरति सोऽक्षरः ॥ ३.१४४.४७ ॥
O Held, jener Unvergängliche, der die Erde mit einem einzigen leuchtenden Stoßzahn ergreift, hebt sie hundert Yojanas empor.
3.144.48
तस्यां चोद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
देवाः संक्षुभिताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः ॥ ३.१४४.४८ ॥
Und als sie emporgehoben wurde, entstand Aufruhr: alle Götter gerieten in Unruhe, und ebenso die an Askese reichen Weisen.
3.144.49
हाहाभूतमभूत्सर्वं त्रिदिवं व्योम भूस्तथा ।
न पर्यवस्थितः कश्चिद्देवो वा मानुषोपि वा ॥ ३.१४४.४९ ॥
Der Himmel, der Luftraum und die Erde erfüllten sich mit Wehklagen; niemand, weder Gott noch Mensch, blieb standhaft.
3.144.50
ततो ब्रह्माणमासीनं ज्वलमानमिव श्रिया ।
देवाः सर्षिगणाश्चैव उपतस्थुरनेकशः ॥ ३.१४४.५० ॥
Da traten die Götter und die Scharen der Weisen in vielen Gruppen vor Brahmā, der sitzend wie in Glanz erstrahlte.
3.144.51
उपसर्प्य च देवेशं ब्रह्माणं लोकसाक्षिकम् ।
भूत्वा प्राञ्जलयः सर्वे वाक्यमुच्चारयंस्तदा ॥ ३.१४४.५१ ॥
Sie traten vor Brahmā, den Herrn der Götter und Zeugen der Welten, und sprachen, die Hände gefaltet, diese Worte.
3.144.52
लोकाः संक्षुभिताः सर्वे व्याकुलं च चराचरम् ।
समुद्राणां च संक्षोभस्त्रिदशेश प्रकाशते ॥ ३.१४४.५२ ॥
Alle Welten sind erregt, alle bewegten und unbewegten Wesen verwirrt; o Herr der Dreißig, selbst in den Meeren ist die Unruhe offenkundig.
3.144.53
सैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
किमेतत्किंप्रभावेण येनेदं रव्याकुलं जगत्। ॥ ३.१४४.५३ ॥
Diese ganze Erde hat sich auf hundert Yojanas ausgedehnt. Was ist das? Durch welche Macht ist diese Welt durch das Getöse in Aufruhr versetzt?
3.144.54
आख्यातु नो भवाञ्शीघ्रं विसंज्ञाः स्मेह सर्वशः ।
असुरेभ्यो भयं नास्ति युष्माकं कुत्रचित्क्वचित्।
श्रूयतां यत्कृते त्वेष संक्षोभो जायतेऽमराः ॥ ३.१४४.५४ ॥
Sagt uns schnell, denn wir sind hier alle verwirrt. Vor den Asuras habt ihr nirgends und niemals Furcht. Hört, o Unsterbliche, um welcher Sache willen diese Erschütterung entsteht.
3.144.55
योसौ सर्वत्रगः श्रीमानक्षरात्मा व्यवस्थितः ।
तस्य प्रभावात्संक्षोभस्त्रिदिवस्य प्रकाशते ॥ ३.१४४.५५ ॥
Durch die Macht dessen, der allgegenwärtig, herrlich und im unvergänglichen Selbst gegründet ist, zeigt sich diese Erschütterung in den drei Himmeln.
3.144.56
यैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
समुद्धृता पुनस्तेन विष्णुना परमात्मना ॥ ३.१४४.५६ ॥
Diese ganze Erde, die hundert Yojanas tief gesunken war, hob der höchste Selbst Viṣṇu wieder empor.
3.144.57
तस्यामुद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
एवं भवन्तो जानन्तु च्छिद्यतां संशयश्च वः ॥ ३.१४४.५७ ॥
Als sie emporgehoben wurde, entstand Erschütterung. So sollt ihr es wissen, und euer Zweifel möge zerschnitten werden.
3.144.58
क्व तद्भूतं वसुमतीं समुद्धरति हृष्टवत् ।
तं देशं भगवन्ब्रूहि तत्र यास्यामहे वयम् ॥ ३.१४४.५८ ॥
Wo ist jenes Wesen, das die Erde freudig emporhebt? O Gesegneter, sag uns diesen Ort; dorthin wollen wir gehen.
3.144.59
हन्त गच्छत भद्रं वो नन्दने पशय्त स्थितम् ।
एषोत्र भगवाञ्श्रीमान्मुपर्णः संप्रकाशते ॥ ३.१४४.५९ ॥
Geht nun, euch sei Heil; seht ihn, der im Nandana steht. Hier leuchtet der glorreiche, gesegnete Suparṇa.
3.144.60
वारादेणैव रूपेण भगवाँल्लोकभावनः ।
कालानल इवाभाति पृथिवीतलमुद्धरन् ॥ ३.१४४.६० ॥
In Gestalt eines Ebers strahlt der gesegnete Erhalter der Welten wie das Feuer der Zeit und hebt die Erdoberfläche empor.
3.144.61
एतस्योरसि सुव्यक्तं श्रीवत्समभिराजते ।
पश्यध्वं विबुधाः सर्वे भूतमेतदनामयम् ॥ ३.१४४.६१ ॥
Auf seiner Brust leuchtet deutlich das Śrīvatsa-Zeichen. Seht her, ihr Götter alle: dieses Wesen ist unversehrt.
3.144.62
ततो दृष्ट्वा महात्मानं श्रुत्वा चामन्त्र्य चामराः ।
पितामहं पुरस्कृत्य जग्मुर्देवा यथागतम् ॥ ३.१४४.६२ ॥
Nachdem sie den Großherzigen gesehen und seine Worte gehört hatten, verabschiedeten sich die Götter und kehrten mit dem Urvater an der Spitze den Weg zurück, den sie gekommen waren.
3.144.63
श्रुत्वा तु तां कथां सर्वे पाण्डवा जनमेजय ।
लोमशादेशितेनाशु यथा जग्मुः प्रहृष्टवत् ॥ ३.१४४.६३ ॥
Als sie jene Erzählung gehört hatten, o Janamejaya, brachen alle Pāṇḍavas auf Lomaśas Weisung hin rasch und mit fröhlichem Herzen auf.