മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.144.1
द्रष्टारः पर्वताः सर्वे नद्यः सपुरकाननाः ।
तीर्थानि चैव श्रीमन्ति स्पृष्टं च सलिलं करैः ॥ ३.१४४.१ ॥
എല്ലാ പർവതങ്ങളും, നഗരങ്ങളും വനങ്ങളും ചേർന്ന നദികളും, ശ്രേഷ്ഠമായ തീർത്ഥങ്ങളും കാണേണ്ടവയാണ്; കൈകൾകൊണ്ട് ജലം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു.
3.144.2
पर्वतं मन्दरं दिव्यमेष पन्थाः प्रयास्यति ।
समाहीता निरुद्विग्नाः सर्वे भवत पाण्डवाः ॥ ३.१४४.२ ॥
ഈ വഴി ദിവ്യമായ മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പോകും. പാണ്ഡവരേ, നിങ്ങളെല്ലാവരും ഏകാഗ്രരും ഭയരഹിതരുമായിരിക്കുക.
3.144.3
अयं देवनिवासो वै गन्तव्यो वो भविष्यति ।
ऋषीणां चैव दिव्यानां निवासः पुण्यकर्मणां ॥ ३.१४४.३ ॥
ഇത് ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമാണ്; നിങ്ങൾ പോകേണ്ടത് ഇവിടേക്കാണ്. ദിവ്യരും പുണ്യകർമികളുമായ ഋഷിമാരുടെയും വാസസ്ഥലമാണിത്.
3.144.4
एषा शिवजला पुण्या याति सौम्य महानदी ।
बदरीप्रभवा राजन्देवर्षिगणसेविता ॥ ३.१४४.४ ॥
ശിവതുല്യമായ ജലത്തോടുകൂടിയ ഈ പുണ്യമഹാനദി ഒഴുകുന്നു, സൗമ്യനേ. രാജാവേ, ഇത് ബദരിയിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചതാണ്; ദേവർഷിഗണങ്ങൾ ഇതിനെ സേവിക്കുന്നു.
3.144.5
एषा वैहायसैर्नित्यं वालखिल्यैर्महात्मभिः ।
अर्चिता चोपयाता च गन्धर्वैश्च महात्मभिः ॥ ३.१४४.५ ॥
ആകാശചാരികളും മഹാത്മാക്കളുമായ വാലഖില്യന്മാർ ഇതിനെ എന്നും പൂജിക്കുന്നു; മഹാത്മാക്കളായ ഗന്ധർവന്മാരും ഇതിനെ പൂജിച്ച് സമീപിക്കുന്നു.
3.144.6
अत्रसाम स्म गायन्ति सामगाः पुण्यनिःस्वनाः ।
मरीचिः पुलहश्चैव भृगुश्चैवाङ्गिरास्तथा ॥ ३.१४४.६ ॥
ഇവിടെ സാമഗായകർ പുണ്യസ്വരത്തിൽ സാമങ്ങൾ പാടുന്നു; മരീചി, പുലഹൻ, ഭൃഗു, അംഗിരസ് എന്നിവരും ഇവിടെ പാടുന്നു.
3.144.7
अत्राह्निकं सुरश्रेष्ठो जपते समरुद्गणः ।
साध्याश्चैवाश्विनौ चैव परिधावन्ति तं तदा ॥ ३.१४४.७ ॥
ഇവിടെ ദേവശ്രേഷ്ഠൻ മരുദ്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ദൈനംദിന ജപം ചെയ്യുന്നു; അപ്പോൾ സാധ്യന്മാരും രണ്ട് അശ്വിനിമാരും അവനു ചുറ്റും ഓടുന്നു.
3.144.8
चन्द्रमाः सह सूर्येण ज्योतीषि च ग्रहैः सह ।
अहोरात्रविभागेन नदीमेनामनुव्रजन् ॥ ३.१४४.८ ॥
ചന്ദ്രൻ സൂര്യനോടൊപ്പം, ഗ്രഹങ്ങളോടൊപ്പം ജ്യോതിസ്സുകൾ, പകലിന്റെയും രാത്രിയുടെയും വിഭജനത്താൽ ഈ നദിയെ അനുസരിച്ചു സഞ്ചരിക്കുന്നു.
3.144.9
एतस्याः सलिलं मूर्ध्नि वृषाङ्कः पर्यधारयत् ।
गङ्गाद्वारे महाभाग येन लोकस्थितिर्भवेत् ॥ ३.१४४.९ ॥
ഈ നദിയുടെ ജലം വൃഷാങ്കൻ (ശിവൻ) തന്റെ ശിരസ്സിൽ ധരിച്ചു; ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ, മഹാഭാഗനേ, അതിനാൽ ലോകങ്ങളുടെ സ്ഥിതി ഉണ്ടാകുന്നു.
3.144.10
एतां भगवतीं देवीं भवन्तः सर्व एव हि ।
प्रयतेनात्मना तात प्रतिगम्याभिवादत ॥ ३.१४४.१० ॥
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ ഭഗവതിയായ ദേവിയുടെ അടുത്തു ചെന്ന്, മകനേ, സംയമിത മനസ്സോടെ വണങ്ങുക.
3.144.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लोमशस्य महात्मनः ।
आकाशगङ्गां प्रयताः पाण्डवास्तेऽभ्यवादयन् ॥ ३.१४४.११ ॥
മഹാത്മാവായ ലോമശന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സംയമിതരായ പാണ്ഡവർ ആകാശഗംഗയെ വണങ്ങി.
3.144.12
अभिवाद्य च ते सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः ।
पुनः प्रयाताः संहृष्टाः सर्वैर्ऋषिगणैः सह ॥ ३.१४४.१२ ॥
ധർമ്മാചാരികളായ ആ പാണ്ഡവരെല്ലാം വണങ്ങിയ ശേഷം, സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ ഋഷിഗണങ്ങളോടുമൊപ്പം വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു.
3.144.13
ततो दूरात्प्रकाशन्तं पाण्डुरं मेरुसंनिभम् ।
ददृशुस्ते नरश्रेष्ठा विकीर्णं सर्वतोदिशम् ॥ ३.१४४.१३ ॥
അപ്പോൾ ആ നരശ്രേഷ്ഠന്മാർ ദൂരെ നിന്ന് പ്രകാശിക്കുന്ന, വെളുത്ത, മേരുവിനു തുല്യമായ, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ചിതറിക്കിടക്കുന്നതു കണ്ടു.
3.144.14
तान्प्रष्टुकामान्विज्ञाय पाण्डवान्स तु लोमशः ।
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः शृणुध्वं पाण्डुनन्दनाः ॥ ३.१४४.१४ ॥
പാണ്ഡവർ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ്, വാക്കിന്റെ തത്ത്വമറിയുന്ന ആ ലോമശൻ പറഞ്ഞു: 'പാണ്ഡുപുത്രന്മാരേ, കേൾക്കുക.'
3.144.15
एतद्विकीर्णं सुश्रीमत्कैलासशिखरोपमम् ।
यत्पश्यसि नरश्रेष्ठ पर्वतप्रतिमं स्थितम् ॥ ३.१४४.१५ ॥
നരശ്രേഷ്ഠാ, ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഈ അതിസുന്ദരം കൈലാസശിഖരത്തിനു തുല്യമാണ്; നീ കാണുന്ന പർവതംപോലെ നിൽക്കുന്നു.
3.144.16
एतान्यस्थीनि दैत्यस्य नरकस्य महात्मनः ।
पर्वतप्रतिमं भाति पर्वतप्रस्तराश्रितम् ॥ ३.१४४.१६ ॥
ഇവ മഹാത്മാവായ നരകൻ എന്ന ദൈത്യന്റെ അസ്ഥികളാണ്; പർവതശിലകളിൽ ആശ്രയിച്ച ഇത് പർവതംപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
3.144.17
पुरातनेन देवेन विष्णुना परमात्मना ।
रदैत्यो विनिहतस्तेन सुरराजहितैषिणा ॥ ३.१४४.१७ ॥
പുരാതനനായ പരമാത്മാവായ ദേവൻ വിഷ്ണു, ദേവരാജന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച അവനാൽ, രദ എന്ന ദൈത്യൻ വധിക്കപ്പെട്ടു.
3.144.18
दशवर्षसहस्राणि तपस्तप्यन्महामनाः ।
ऐनद्रं प्रार्थयते स्थानं तपःस्वाध्यायविक्रमात् ॥ ३.१४४.१८ ॥
പതിനായിരം വർഷം തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ആ മഹാമനസ്കൻ, തപസ്സിന്റെയും സ്വാധ്യായത്തിന്റെയും ബലത്താൽ ഇന്ദ്രസ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.144.19
तपोबलेन महता बाहुवेगबलेन च ।
नित्यमेव दुराधर्षो धर्षयन्स दितेः सुतः ॥ ३.१४४.१९ ॥
മഹത്തായ തപോബലത്താലും ഭുജങ്ങളുടെ വേഗബലത്താലും ദിതിയുടെ പുത്രൻ എന്നും അജയ്യനായി ദേവന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചു.
3.144.20
स तु तस्य बलं ज्ञात्वा धर्मे च चरितव्रतम् ।
भयाभिभूतः संविग्नः शक्र आसीत्तदाऽनघ ॥ ३.१४४.२० ॥
പാപരഹിതനേ! അവന്റെ ബലവും ധർമ്മത്തിലുള്ള വ്രതാചരണവും അറിഞ്ഞ് ശക്രൻ അപ്പോൾ ഭയത്താൽ അഭിഭൂതനും ഉദ്വിഗ്നനുമായി.
3.144.21
तेन संचिन्तितो देवो मनसा विष्णुरव्ययः ।
सर्वत्रगः प्रभुः श्रीमानागतश्च स्थितो बभौ ॥ ३.१४४.२१ ॥
അവൻ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച നാശമില്ലാത്ത ദേവനായ വിഷ്ണു, സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭു, ശ്രീമാൻ, വന്നുനിന്ന് പ്രകാശിച്ചു.
3.144.22
ऋषयश्चापि तं सर्वे तुष्टुवुश्च दिवौकसः ॥ ३.१४४.२२ ॥
എല്ലാ ഋഷിമാരും സ്വർഗ്ഗവാസികളായ ദേവന്മാരും അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു.
3.144.23
तं दृष्ट्वा ज्वलमानश्रीर्भगवान्हव्यवाहनः ।
नष्टतेजाः समभवत्तस्य तेजोभिभर्त्सितः ॥ ३.१४४.२३ ॥
അവനെ കണ്ട്, ജ്വലിക്കുന്ന ശോഭയുള്ള ഭഗവാനായ ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) തേജസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി; അവന്റെ തേജസ്സാൽ തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ട് അവൻ നിസ്തേജനായി.
3.144.24
तं दृष्ट्वा वरदं देवं विष्णुं देवगणेश्वरम् ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य च वज्रभृत्।
प्राह वाक्यं ततस्तत्त्वं यतस्तस्य भयं भवेत् ॥ ३.१४४.२४ ॥
വരദായകനായ ദേവൻ, ദേവഗണങ്ങളുടെ ഈശ്വരൻ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ട്, വജ്രധാരി (ഇന്ദ്രൻ) കൈകൂപ്പി, പ്രണമിച്ച്, നമസ്കരിച്ച്, പിന്നീട് അവന്റെ ഭയം എന്തുകൊണ്ടാണോ ഉണ്ടായത് ആ തത്ത്വവാക്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
3.144.25
जानामि ते भयं शक्र दैत्येन्द्रान्नरकात्ततः ।
ऐन्द्रं रप्रार्थयते स्थानं तपःसिद्धेन कर्मणा ॥ ३.१४४.२५ ॥
ഓ ശക്രാ, ദൈത്യേന്ദ്രനിൽനിന്നും നരകനിൽനിന്നും നിനക്കുള്ള ഭയം ഞാൻ അറിയുന്നു. തപസ്സിനാൽ സിദ്ധമായ കർമ്മത്താൽ അവൻ ഇന്ദ്രപദവി ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.144.26
सोहमेनं तव प्रीत्या तपःसिद्धमपि ध्रुवम् ।
वियुनज्मि देहाद्देवेनद्र मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ ३.१४४.२६ ॥
നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, തപസ്സിനാൽ സിദ്ധനായവനെങ്കിലും, നിശ്ചയമായും ഞാൻ അവനെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തും. ഓ ദേവേന്ദ്രാ, ഒരു മുഹൂർത്തം കാത്തിരിക്കൂ.
3.144.27
तस्य विष्णुर्महातेजाः पाणिना चेतनां हरत् ।
स पपात ततो भूमौ गिरिराज इवाहतः।
तस्यैतदस्थिसंघातं मायाविनिहतस्य वै ॥ ३.१४४.२७ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ വിഷ്ണു കൈകൊണ്ട് അവന്റെ ചേതന അപഹരിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ പർവതരാജനെപ്പോലെ അടിയേറ്റ് നിലത്ത് വീണു. മായാവിയാൽ വധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ അസ്ഥിസഞ്ചയം ഇതാണ്.
3.144.28
इदं द्वितीयमपरं विष्णो कर्म प्रकाशते ॥ ३.१४४.२८ ॥
ഓ വിഷ്ണോ, ഇത് രണ്ടാമതും മറ്റൊരു കർമ്മവും വെളിപ്പെടുന്നു.
3.144.29
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता ।
पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृङ्गिणा ॥ ३.१४४.२९ ॥
ഭൂമി മുഴുവൻ നശിച്ച് പാതാളത്തിൽ മുങ്ങി. ആ ഏകശൃംഗനായ വരാഹം അതിനെ വീണ്ടും ഉയർത്തി.
3.144.30
मगवन्विस्तरेणेमां कथां कथय तत्त्वतः ॥ ३.१४४.३० ॥
ഓ ഭഗവാനേ, ഈ കഥ വിസ്തരിച്ചും യഥാർത്ഥമായും പറഞ്ഞാലും.
3.144.31
कथं तेन सुरेशेन नष्टा वसुमती तदा ।
योजनानां शतं ब्रह्मन्पुनरुद्धरिता तदा ॥ ३.१४४.३१ ॥
ആ ദേവേന്ദ്രൻ അന്ന് ഭൂമിയെ എങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചു? ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, അത് നൂറു യോജനയോളം വീണ്ടും എങ്ങനെ ഉയർത്തപ്പെട്ടു?
3.144.32
केन चैव प्रकारेण जगतो धरणी ध्रुवा ।
शिवा देवी महाभागा सर्वसस्यप्ररोहिणी।
कस्य चैव प्रभावाद्धि योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३२ ॥
ഏത് വിധത്തിൽ ലോകത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ ഭൂമി, ശിവയായ മഹാദേവി, സകല വിളകളെയും മുളപ്പിക്കുന്നവൾ, ആരുടെ ശക്തിയാൽ നൂറു യോജന ദൂരം നീങ്ങി?
3.144.33
श्रोतुं विस्तरशः सर्वं त्वं हि तस्य प्रतिश्रयः ॥ ३.१४४.३३ ॥
അതെല്ലാം വിസ്തരിച്ച് കേൾക്കാൻ, കാരണം അതിന് ആശ്രയം നീ തന്നെയാണ്.
3.144.34
यत्तेऽहं परिपृष्टोऽस्मि कथामेतां युधिष्ठिर ।
तत्सर्वमखिलेनेह श्रूयतां मम भाषतः ॥ ३.१४४.३४ ॥
യുധിഷ്ഠിരാ, ഈ കഥയെക്കുറിച്ച് നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ ഇവിടെ പൂർണ്ണമായി കേൾക്കുക.
3.144.35
पुरा कृतयुगे तात वर्तमाने भयंकरे ।
यमत्वं कारयामास आदिदेवः पुरातनः ॥ ३.१४४.३५ ॥
പ്രിയനേ, പണ്ട് കൃതയുഗത്തിന്റെ ഭയങ്കരമായ കാലത്ത്, ആദിദേവനായ പുരാതനൻ യമത്വം നടത്തിച്ചു.
3.144.36
यमत्वं कुर्वतस्तस्य देवदेवस्य धीमतः ।
न तत्र म्रियते कश्चिज्जायते वा तथाऽच्युत ॥ ३.१४४.३६ ॥
യമത്വം നടത്തിയിരുന്ന ആ ബുദ്ധിമാനായ ദേവദേവന്റെ കാലത്ത് അവിടെ ആരും മരിച്ചില്ല, ജനിച്ചതുമില്ല, ഹേ അച്യുതാ.
3.144.37
वर्धन्ते पक्षिसङ्घाश्च तथा पशुगवेडकम् ।
गवाश्वं च मृगाश्चैव सर्वे ते पिशिताशनाः ॥ ३.१४४.३७ ॥
പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളും, കന്നുകാലികളും, പശുക്കളും, ആടുകളും, പശുക്കളും കുതിരകളും, മാനുകളും — അവയെല്ലാം മാംസഭുക്കുകൾ — വർധിക്കുന്നു.
3.144.38
तथा पुरुषशार्दूल मानुपाश्च परंतप ।
सहस्रशो ह्ययुतशो वर्धन्ते सलिलं यथा ॥ ३.१४४.३८ ॥
അതുപോലെ, പുരുഷശാർദൂലാ, ശത്രുതാപകാ, മനുഷ്യരും ആയിരങ്ങളായും പതിനായിരങ്ങളായും വെള്ളംപോലെ വർധിക്കുന്നു.
3.144.39
एतस्मिन्संकुले तात वर्तमाने भयंकरे ।
अतिभाराद्वसुमती योजनानां शतं गता ॥ ३.१४४.३९ ॥
പ്രിയനേ, ഈ ഭയങ്കരമായ തിരക്കിൽ, അധികഭാരത്താൽ ഭൂമി നൂറു യോജന താഴ്ന്നുപോയി.
3.144.40
सा वै व्यथितसर्वाङ्गी भारेणाक्रान्तचेतना ।
नारायणं वरं देवं प्रपन्ना शरणं गता ॥ ३.१४४.४० ॥
സർവാംഗങ്ങളും വ്യഥിതയായി, ഭാരത്താൽ ബോധം അമർന്ന അവൾ ശ്രേഷ്ഠദേവനായ നാരായണനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
3.144.41
भगवंस्त्वत्प्रसादाद्धि तिष्ठेयं सुचिरं त्विह ।
भारेणास्मि समाक्रान्ता न शक्नोस्मि स्म वर्तितुम् ॥ ३.१४४.४१ ॥
ഭഗവാനേ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ഇവിടെ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുമായിരുന്നു — പക്ഷേ ഭാരത്താൽ ഞെരുങ്ങി ഞാൻ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
3.144.42
ममेमं भगवन्भारं व्यपनेतुं त्वमर्हसि ।
शरणागताऽस्मि ते देव प्रसादं कुरु मे विभो ॥ ३.१४४.४२ ॥
ഭഗവാനേ, എന്റെ ഈ ഭാരം നീക്കുന്നത് നിനക്ക് യോഗ്യമാണ്. ദേവാ, ഞാൻ നിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചവളാണ്; വിഭോ, എനിക്ക് പ്രസാദം ചെയ്യേണമേ.
3.144.43
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवानक्षरः प्रभुः ।
प्रोवाच वचनं हृष्टः श्राव्यारसमीरितम् ॥ ३.१४४.४३ ॥
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അക്ഷരനും പ്രഭുവുമായ ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ കേൾക്കാൻ ഇമ്പമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
3.144.44
न ते महि भयं कार्यं भारार्ते वसुधारिणि ।
अयमेवं तथा कुर्मि यथा लध्वी भविष्यसि ॥ ३.१४४.४४ ॥
ഭാരത്താൽ വേദനിക്കുന്നവളേ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവളേ, നിനക്ക് ഭയം വേണ്ട. നീ ലഘുവാകുംവിധം ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും.
3.144.45
स तां विसर्जयित्वा तु वसुधां शैलकुण्डलाम् ।
ततो वराहः संवृत्त एकशृङ्गो महाद्युतिः ॥ ३.१४४.४५ ॥
അവളെ യാത്രയാക്കിയ ശേഷം, പർവതങ്ങൾ കുണ്ഡലങ്ങളായ ഭൂമിയെ വിട്ട്, അപ്പോൾ ആ മഹാതേജസ്വിയായ വരാഹം ഏകശൃംഗമുള്ളതായി.
3.144.46
रक्ताभ्यां नयनाभ्यां तु भयमुत्पादयन्निव ।
धूमं च ज्वलयँल्लक्ष्म्या तत्र देशे व्यवर्धत ॥ ३.१४४.४६ ॥
ചുവന്ന കണ്ണുകളാൽ ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ ശോഭയാൽ പുകയെ ജ്വലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ അവൻ വളർന്നു.
3.144.47
स गृहीत्वा वसुमतीं शृङ्गेणैकेन भास्वता ।
योजनानां शतं वीर समुद्धरति सोऽक्षरः ॥ ३.१४४.४७ ॥
വീരാ, ആ അക്ഷരൻ ഭൂമിയെ തിളങ്ങുന്ന ഒറ്റ കൊമ്പുകൊണ്ട് പിടിച്ച് നൂറ് യോജന ഉയർത്തി.
3.144.48
तस्यां चोद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
देवाः संक्षुभिताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः ॥ ३.१४४.४८ ॥
അവളെ ഉയർത്തുമ്പോൾ ക്ഷോഭമുണ്ടായി. ദേവന്മാരെല്ലാം ക്ഷോഭിതരായി, തപസ്സു സമ്പന്നരായ ഋഷിമാരും.
3.144.49
हाहाभूतमभूत्सर्वं त्रिदिवं व्योम भूस्तथा ।
न पर्यवस्थितः कश्चिद्देवो वा मानुषोपि वा ॥ ३.१४४.४९ ॥
സ്വർഗ്ഗവും ആകാശവും ഭൂമിയും എല്ലാം ഹാഹാകാരത്തിൽ മുങ്ങി. ദേവനോ മനുഷ്യനോ ആരും സ്ഥിരമായി നിൽക്കാനായില്ല.
3.144.50
ततो ब्रह्माणमासीनं ज्वलमानमिव श्रिया ।
देवाः सर्षिगणाश्चैव उपतस्थुरनेकशः ॥ ३.१४४.५० ॥
അപ്പോൾ പ്രഭയോടെ ജ്വലിച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവിനെ ദേവന്മാരും ഋഷിഗണങ്ങളും പലതവണയായി സമീപിച്ചു.
3.144.51
उपसर्प्य च देवेशं ब्रह्माणं लोकसाक्षिकम् ।
भूत्वा प्राञ्जलयः सर्वे वाक्यमुच्चारयंस्तदा ॥ ३.१४४.५१ ॥
ദേവേശനും ലോകസാക്ഷിയുമായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി അപ്പോൾ ഈ വാക്യങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു.
3.144.52
लोकाः संक्षुभिताः सर्वे व्याकुलं च चराचरम् ।
समुद्राणां च संक्षोभस्त्रिदशेश प्रकाशते ॥ ३.१४४.५२ ॥
എല്ലാ ലോകങ്ങളും ക്ഷോഭിച്ചിരിക്കുന്നു; ചരാചരങ്ങൾ വ്യാകുലരായി; ത്രിദശേശാ, സമുദ്രങ്ങളിലും ക്ഷോഭം പ്രകടമാണ്.
3.144.53
सैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
किमेतत्किंप्रभावेण येनेदं रव्याकुलं जगत्। ॥ ३.१४४.५३ ॥
ഈ മുഴുവൻ ഭൂമിയും നൂറു യോജനം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് എന്താണ്? ഏത് ശക്തിയാൽ ഈ ലോകം ഒച്ചയാൽ വ്യാകുലമായി?
3.144.54
आख्यातु नो भवाञ्शीघ्रं विसंज्ञाः स्मेह सर्वशः ।
असुरेभ्यो भयं नास्ति युष्माकं कुत्रचित्क्वचित्।
श्रूयतां यत्कृते त्वेष संक्षोभो जायतेऽमराः ॥ ३.१४४.५४ ॥
വേഗം പറഞ്ഞാലും; ഞങ്ങൾ ഇവിടെ എല്ലായിടത്തും പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അസുരന്മാരിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് എവിടെയും ഒരിക്കലും ഭയമില്ല. കേൾക്കുക, ആരുടെ കാരണത്താലാണ് ഈ ക്ഷോഭം ഉണ്ടാകുന്നത്, ഓ അമരന്മാരേ!
3.144.55
योसौ सर्वत्रगः श्रीमानक्षरात्मा व्यवस्थितः ।
तस्य प्रभावात्संक्षोभस्त्रिदिवस्य प्रकाशते ॥ ३.१४४.५५ ॥
എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചവനും ശ്രീമാനും അക്ഷരാത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നവനുമായ അവന്റെ പ്രഭാവത്താലാണ് ത്രിദിവത്തിൽ ഈ സംക്ഷോഭം പ്രകടമാകുന്നത്.
3.144.56
यैषा वसुमती कृत्स्ना योजनानां शतं गता ।
समुद्धृता पुनस्तेन विष्णुना परमात्मना ॥ ३.१४४.५६ ॥
നൂറു യോജന താഴ്ന്നുപോയ ഈ സമസ്ത വസുമതിയെ പരമാത്മാവായ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഉയർത്തി.
3.144.57
तस्यामुद्धार्यमाणायां संक्षोभः समजायत ।
एवं भवन्तो जानन्तु च्छिद्यतां संशयश्च वः ॥ ३.१४४.५७ ॥
അവളെ ഉയർത്തുമ്പോൾ സംക്ഷോഭമുണ്ടായി. ഇങ്ങനെ നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞുകൊള്ളുക; നിങ്ങളുടെ സംശയം നീങ്ങട്ടെ.
3.144.58
क्व तद्भूतं वसुमतीं समुद्धरति हृष्टवत् ।
तं देशं भगवन्ब्रूहि तत्र यास्यामहे वयम् ॥ ३.१४४.५८ ॥
സന്തോഷത്തോടെ വസുമതിയെ ഉയർത്തുന്ന ആ ഭൂതം എവിടെയാണ്? ഭഗവാനേ, ആ സ്ഥലം പറഞ്ഞുതരൂ; ഞങ്ങൾ അവിടേക്ക് പോകാം.
3.144.59
हन्त गच्छत भद्रं वो नन्दने पशय्त स्थितम् ।
एषोत्र भगवाञ्श्रीमान्मुपर्णः संप्रकाशते ॥ ३.१४४.५९ ॥
ശരി, നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം; പോയി നന്ദനത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഇദ്ദേഹത്തെ കാണുക. ഇവിടെ ശ്രീമാനായ ഭഗവാൻ സുപർണ്ണൻ പ്രകാശിക്കുന്നു.
3.144.60
वारादेणैव रूपेण भगवाँल्लोकभावनः ।
कालानल इवाभाति पृथिवीतलमुद्धरन् ॥ ३.१४४.६० ॥
വരാഹരൂപത്തിൽ ലോകപാലകനായ ഭഗവാൻ ഭൂതലം ഉയർത്തി കാലാഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
3.144.61
एतस्योरसि सुव्यक्तं श्रीवत्समभिराजते ।
पश्यध्वं विबुधाः सर्वे भूतमेतदनामयम् ॥ ३.१४४.६१ ॥
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നം വ്യക്തമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ദേവന്മാരേ, എല്ലാവരും കാണുവിൻ; ഈ ജീവി നിർദോഷനാണ്.
3.144.62
ततो दृष्ट्वा महात्मानं श्रुत्वा चामन्त्र्य चामराः ।
पितामहं पुरस्कृत्य जग्मुर्देवा यथागतम् ॥ ३.१४४.६२ ॥
പിന്നെ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടും അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടും യാത്ര ചോദിച്ചും, ദേവന്മാർ പിതാമഹനെ മുന്നിൽ നിർത്തി വന്ന വഴിയേ മടങ്ങിപ്പോയി.
3.144.63
श्रुत्वा तु तां कथां सर्वे पाण्डवा जनमेजय ।
लोमशादेशितेनाशु यथा जग्मुः प्रहृष्टवत् ॥ ३.१४४.६३ ॥
ജനമേജയാ, ആ കഥ കേട്ട്, ലോമശന്റെ നിർദേശപ്രകാരം പാണ്ഡവരെല്ലാവരും ഉടൻ സന്തോഷത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു.