ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.145.1
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः ॥ ३.१४५.१ ॥
ಅವರು ಶೂರರು, ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೆದೆ ಏರಿಸಿದವರು, ಬತ್ತಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ಗೋಧಾ ಚರ್ಮದ ಬೆರಳುಕವಚಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು, ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದವರು, ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವರು.
3.145.2
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम् ।
पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ಧನುರ್ಧರರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದವರು ಪಾಂಚಾಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.
3.145.3
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि ॥ ३.१४५.३ ॥
ಆ ಗಿರಿಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸರೋವರಗಳನ್ನು, ನದಿಗಳನ್ನು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು, ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದಟ್ಟ ನೆರಳಿನ ಮರಗಳನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.
3.145.4
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान् ।
आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः ॥ ३.१४५.४ ॥
ಸದಾ ಹೂ ಹಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ದೇವರ್ಷಿಗಣಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ವೀರರು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ ಬೇರು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಭುಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
3.145.5
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान् ।
पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ ३.१४५.५ ॥
ಎತ್ತರ ತಗ್ಗುಗಳ, ವಿಷಮ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಂಚರಿಸಿದರು; ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಅನೇಕ ಮೃಗಸಮೂಹಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ.
3.145.6
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम् ॥ ३.१४५.६ ॥
ಋಷಿ, ಸಿದ್ಧ, ಅಮರರಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಗಂಧರ್ವ ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ, ಕಿನ್ನರರಿಂದ ಸೇವಿತವಾದ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
3.145.7
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् ।
चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते ॥ ३.१४५.७ ॥
ವೀರರು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಓ ರಾಜನೇ, ಭೀಕರ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಹಾ ಮಳೆ ಉಂಟಾಯಿತು.
3.145.8
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत् ॥ ३.१४५.८ ॥
ಆಗ ಎಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೊಡ್ಡ ಧೂಳು ಎದ್ದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸಹಸಾ ಆವರಿಸಿತು.
3.145.9
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना ।
न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ ३.१४५.९ ॥
ಆಕಾಶ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡಿಸಲೂ ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
3.145.10
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः ।
आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ ३.१४५.१० ॥
ಓ ಭಾರತ, ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಗಾಳಿ ಕಲ್ಲಿನ ಧೂಳಿನೊಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು.
3.145.11
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम् ।
अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान् ॥ ३.१४५.११ ॥
ಗಾಳಿಗೆ ಮುರಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅವಿರತವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ಮತ್ತು ಇತರ ಭೂಜ ವಸ್ತುಗಳ ಮಹಾ ಶಬ್ದ ಉಂಟಾಯಿತು.
3.145.12
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम् ।
इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः ॥ ३.१४५.१२ ॥
"ಆಕಾಶ ಬೀಳುತ್ತಿದೆಯೇ, ಭೂಮಿ ಸೀಳುತ್ತಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಪರ್ವತ ಒಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಗಾಳಿಗೆ ಮೋಹಿತರಾದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದರು.
3.145.13
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च ।
पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१३ ॥
ಅವರು ಭಯಗೊಂಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಹತ್ತಿರದ ಮರಗಳು, ಹುತ್ತಗಳು ಮತ್ತು ಒರಟು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗಳಿಂದ ತಡಕಾಡುತ್ತಾ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.
3.145.14
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः ।
कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ ३.१४५.१४ ॥
ಆಗ ಮಹಾಬಲಿ ಭೀಮಸೇನನು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಂತನು.
3.145.15
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने ।
अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते ॥ ३.१४५.१५ ॥
ಧರ್ಮರಾಜನೂ ಧೌಮ್ಯನೂ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು; ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಹದೇವನು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದನು.
3.145.16
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः ।
वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१६ ॥
ನಕುಲನು, ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಲೋಮಶನು ಭಯಗೊಂಡು ಮರಗಳನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು.
3.145.17
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति ।
महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह ॥ ३.१४५.१७ ॥
ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಆ ಧೂಳು ಶಾಂತವಾದಾಗ, ದೊಡ್ಡ ಜಲಧಾರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಘೋರ ಮಳೆ ಬಂದಿತು.
3.145.18
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव ।
ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः ॥ ३.१४५.१८ ॥
ವಜ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆದಂತೆ ಘೋರ ಚಟಚಟ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿತು; ನಂತರ ಚಂಚಲ ಬೆಳಕಿನ ಮಿಂಚುಗಳು ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದವು.
3.145.19
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः ।
प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ ३.१४५.१९ ॥
ಆಗ ಕಲ್ಲುಗಳೊಡನೆ ಬೆರೆತ ಧಾರೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸುತ್ತಾ, ವೇಗದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು.
3.145.20
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः ।
प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते ॥ ३.१४५.२० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದತ್ತ ಹರಿಯುವ ನೀರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚೆಲ್ಲಾಡಿ, ಕೆಸರಿನಿಂದ ಕೂಡಿ ನೊರೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಕಾಣಿಸಿತು, ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ.
3.145.21
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् ।
परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ ३.१४५.२१ ॥
ಬಹಳ ನೀರನ್ನು, ನೊರೆ ಗುಳ್ಳೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಮಹಾ ಶಬ್ದದೊಡನೆ, ಮರಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕುತ್ತಾ ಅವು ಹರಿದವು.
3.145.22
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते ।
गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ ३.१४५.२२ ॥
ಆ ಶಬ್ದ ನಿಂತು, ಗಾಳಿ ಶಾಂತವಾದಾಗ, ನೀರು ಇಳಿದು, ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ತಗ್ಗಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.
3.145.23
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत ।
प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२३ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರು, ಓ ಭರತನ ವಂಶಜನೇ; ಆ ವೀರರು ಮತ್ತೆ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದತ್ತ ಹೊರಟರು.