മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.145.1
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः ॥ ३.१४५.१ ॥
അവർ ശൂരന്മാർ, വില്ല് കുലച്ചവർ, ആവനാഴിയും അമ്പുകളും ഉള്ളവർ, ഗോധത്തോൽ കൊണ്ടുള്ള വിരലുറകൾ കെട്ടിയവർ, വാളേന്തിയവർ, അമിതതേജസ്സുള്ളവർ.
3.145.2
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम् ।
पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२ ॥
രാജാവേ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, എല്ലാ വില്ലാളികളിലും മൂത്തവർ പാഞ്ചാലിയോടൊപ്പം ഗന്ധമാദനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
3.145.3
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि ॥ ३.१४५.३ ॥
ആ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ തടാകങ്ങളും നദികളും പർവ്വതങ്ങളും വനങ്ങളും ഇടതൂർന്ന തണലുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും അവർ കണ്ടു.
3.145.4
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान् ।
आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः ॥ ३.१४५.४ ॥
എപ്പോഴും പൂവും ഫലവുമുള്ള, ദേവർഷിഗണങ്ങൾ സേവിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ, ആത്മാവിൽ ആത്മാവിനെ ഉറപ്പിച്ച്, കിഴങ്ങും ഫലവും ഭക്ഷിച്ച വീരന്മാർ ചെന്നെത്തി.
3.145.5
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान् ।
पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ ३.१४५.५ ॥
ഉയർന്നും താഴ്ന്നുമുള്ള, വിഷമവും അപകടകരവുമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ അവർ സഞ്ചരിച്ചു; പലതരം മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട്.
3.145.6
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम् ॥ ३.१४५.६ ॥
ഋഷികളും സിദ്ധന്മാരും ദേവന്മാരും നിറഞ്ഞ, ഗന്ധർവന്മാർക്കും അപ്സരസ്സുകൾക്കും പ്രിയമായ, കിന്നരന്മാർ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ പർവ്വതത്തിൽ ആ മഹാത്മാക്കൾ പ്രവേശിച്ചു.
3.145.7
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् ।
चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते ॥ ३.१४५.७ ॥
വീരന്മാർ ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഓ രാജാവേ, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും വലിയ മഴയും ഉണ്ടായി.
3.145.8
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत् ॥ ३.१४५.८ ॥
അപ്പോൾ ഇലകൾ നിറഞ്ഞ വലിയ പൊടി ഉയർന്ന്, ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും സ്വർഗത്തെയും പെട്ടെന്ന് മൂടി.
3.145.9
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना ।
न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ ३.१४५.९ ॥
ആകാശം പൊടിയാൽ മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ ഒന്നും കാണാനായില്ല; പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.
3.145.10
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः ।
आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ ३.१४५.१० ॥
ഓ ഭാരത, ഇരുട്ടിൽ കണ്ണുകൾ മറഞ്ഞതിനാൽ അവർ പരസ്പരം കണ്ടില്ല; കാറ്റ് കല്ലുപൊടിയോടൊപ്പം അവരെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.
3.145.11
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम् ।
अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान् ॥ ३.१४५.११ ॥
കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞ് നിലത്തു നിരന്തരം വീഴുന്ന മരങ്ങളുടെയും മറ്റു ഭൂമിജങ്ങളുടെയും വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
3.145.12
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम् ।
इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः ॥ ३.१४५.१२ ॥
"ആകാശം വീഴുകയാണോ, ഭൂമി പിളരുകയാണോ, അതോ പർവതം തകരുകയാണോ?" എന്ന് കാറ്റിനാൽ മോഹിതരായ അവരെല്ലാം ചിന്തിച്ചു.
3.145.13
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च ।
पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१३ ॥
അവർ ഭയന്ന് വഴിയിലും സമീപത്തെ മരങ്ങളിലും പുറ്റുകളിലും ദുർഘടസ്ഥലങ്ങളിലും കൈകൊണ്ട് തപ്പിനോക്കി കാറ്റിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചു.
3.145.14
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः ।
कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ ३.१४५.१४ ॥
അപ്പോൾ മഹാബലനായ ഭീമസേനൻ വില്ലെടുത്ത്, കൃഷ്ണയോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ഒരു മരത്തെ ആശ്രയിച്ചു നിന്നു.
3.145.15
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने ।
अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते ॥ ३.१४५.१५ ॥
ധർമ്മരാജനും ധൗമ്യനും മഹാവനത്തിൽ ഒളിച്ചു; അഗ്നിഹോത്രപാത്രങ്ങൾ എടുത്ത് സഹദേവൻ പർവതത്തിൽ ഒളിച്ചു.
3.145.16
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः ।
वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१६ ॥
നകുലനും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണരും മഹാതപസ്വിയായ ലോമശനും ഭയന്ന് മരങ്ങളിലെത്തി പലയിടത്തായി ഒളിച്ചു.
3.145.17
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति ।
महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह ॥ ३.१४५.१७ ॥
കാറ്റ് ശാന്തമായി ആ പൊടി അടങ്ങിയപ്പോൾ വലിയ ജലധാരകളോടെ ഘോരമായ മഴ പെയ്തു.
3.145.18
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव ।
ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः ॥ ३.१४५.१८ ॥
വജ്രങ്ങൾ എറിയുന്നതുപോലെ ഘോരമായ ചടചട ശബ്ദമുണ്ടായി; പിന്നീട് ചഞ്ചലമായ വെളിച്ചമുള്ള മിന്നലുകൾ മേഘങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
3.145.19
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः ।
प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ ३.१४५.१९ ॥
അപ്പോൾ കല്ലുകളോടൊപ്പം ചേർന്ന ധാരകൾ എല്ലായിടത്തും മൂടിക്കൊണ്ട്, വേഗമേറിയ കാറ്റിനാൽ പ്രേരിതമായി അവിടെ നിരന്തരം പതിച്ചു.
3.145.20
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः ।
प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते ॥ ३.१४५.२० ॥
അവിടെ കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന ജലങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ചിതറി, കലങ്ങിയും നുരകൾ നിറഞ്ഞും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ജനാധിപതേ.
3.145.21
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् ।
परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ ३.१४५.२१ ॥
ധാരാളം ജലം വഹിച്ച്, നുരകളും കുമിളകളും മൂടി, മഹാശബ്ദത്തോടെ, മരങ്ങളെ പിഴുതെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവ ഒഴുകി.
3.145.22
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते ।
गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ ३.१४५.२२ ॥
ആ ശബ്ദം നിലച്ച്, കാറ്റ് ശാന്തമായപ്പോൾ, വെള്ളം ഇറങ്ങി, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
3.145.23
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत ।
प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२३ ॥
അവരെല്ലാം സാവധാനം പുറത്തിറങ്ങി ഒന്നിച്ചുചേർന്നു, ഭാരതാ; ആ വീരന്മാർ വീണ്ടും ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.