Mahābhārata · Adhyāya 3.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.145.1
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः ॥ ३.१४५.१ ॥
Jene Helden, mit gespannten Bogen, Köcher und Pfeile tragend, mit an den Fingern festgebundenen Lederschutzen aus Gōdhā-Haut, Schwerter führend, von unermesslicher Kraft.
3.145.2
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम् ।
पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२ ॥
Die Ältesten unter allen Bogenschützen, o König, nahmen die besten Brahmanen mit sich und zogen mit Pāñcālī nach Gandhamādana.
3.145.3
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि ॥ ३.१४५.३ ॥
Auf dem Gipfel des Berges sahen sie Seen, Flüsse, Berge, Wälder und Bäume mit dichtem Schatten.
3.145.4
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान् ।
आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः ॥ ३.१४५.४ ॥
Sie gelangten in Gegenden mit stets vorhandenen Blüten und Früchten, die von Scharen von Göttern und Sehern besucht werden; die Helden, das Selbst im Selbst sammelnd, lebten von Wurzeln und Früchten.
3.145.5
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान् ।
पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ ३.१४५.५ ॥
Sie wanderten durch Gegenden von wechselnder und unebener Gestalt, zerklüftet und gefährlich, und sahen viele Herden von Hirschen verschiedener Art.
3.145.6
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम् ॥ ३.१४५.६ ॥
Diese Großherzigen betraten jenen Berg, der von Sehern, Vollendeten und Göttern wimmelte, den Gandharven und Apsaras lieb, von Kinnaras besucht.
3.145.7
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् ।
चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते ॥ ३.१४५.७ ॥
Als die Helden den Berg Gandhamādana betraten, erhob sich ein heftiger Wind und ein gewaltiger Regen, o Herr der Menschen.
3.145.8
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत् ॥ ३.१४५.८ ॥
Da erhob sich eine gewaltige, von Blättern durchsetzte Staubwolke, die plötzlich Erde, Luftraum und Himmel bedeckte.
3.145.9
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना ।
न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ ३.१४५.९ ॥
Der Himmel war vom Staub verhüllt, und nichts war zu erkennen; auch konnten sie einander nicht ansprechen.
3.145.10
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः ।
आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ ३.१४५.१० ॥
Und sie konnten einander nicht sehen, ihre Augen von Finsternis verhüllt, o Bhārata, während der Wind sie mit Steinstaub fortriss.
3.145.11
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम् ।
अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान् ॥ ३.१४५.११ ॥
Ein gewaltiges Getöse erhob sich von Bäumen, die der Wind zerbrach, und von anderen erdgeborenen Dingen, die unaufhörlich zu Boden fielen.
3.145.12
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम् ।
इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः ॥ ३.१४५.१२ ॥
»Stürzt der Himmel ein, spaltet sich die Erde, oder bricht der Berg auseinander?« So dachten sie alle, vom Wind verwirrt.
3.145.13
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च ।
पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१३ ॥
Verängstigt, mit den Händen tastend den Weg entlang, zwischen den nahen Bäumen, Ameisenhügeln und unebenen Stellen, verbargen sie sich vor dem Wind.
3.145.14
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः ।
कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ ३.१४५.१४ ॥
Da stand der mächtige Bhīmasena, nahm seinen Bogen, vereinigte sich mit Kṛṣṇā und lehnte sich an einen Baum.
3.145.15
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने ।
अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते ॥ ३.१४५.१५ ॥
Der König der Dharma und Dhaumya verbargen sich im großen Wald; Sahadeva nahm die Gefäße des Feueropfers und versteckte sich auf dem Berg.
3.145.16
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः ।
वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१६ ॥
Nakula, die anderen Brahmanen und Lomaśa, der große Asket, erschrocken, erreichten die Bäume und verbargen sich hier und dort.
3.145.17
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति ।
महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह ॥ ३.१४५.१७ ॥
Als der Wind sanfter wurde und sich der Staub legte, kam ein heftiger Regen in gewaltigen Strömen herab.
3.145.18
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव ।
ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः ॥ ३.१४५.१८ ॥
Ein heftiges Knistern erhob sich, als würden Donnerkeile geschleudert; dann zuckten flackernde Blitze durch die Wolken.
3.145.19
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः ।
प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ ३.१४५.१९ ॥
Dann fielen Güsse, mit Steinen vermischt, alles ringsum bedeckend und vom schnellen Wind getrieben, dort unablässig herab.
3.145.20
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः ।
प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते ॥ ३.१४५.२० ॥
Dort erschienen die zum Meer strömenden Wasser, nach allen Seiten verstreut, trüb und schaumbedeckt, o Herr der Völker.
3.145.21
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् ।
परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ ३.१४५.२१ ॥
Viel Wasser mit sich führend, von Schaum und Blasen überzogen, strömten sie mit großem Getöse über und rissen Bäume aus.
3.145.22
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते ।
गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ ३.१४५.२२ ॥
Als jenes Tosen verstummte und der Wind sich legte, das Wasser zurückwich und die Sonne aufging, zeigten sich die tiefen Stellen.
3.145.23
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत ।
प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२३ ॥
Sie alle kamen langsam heraus und versammelten sich, o Nachfahre Bharatas; dann brachen jene Helden wieder auf zum Berg Gandhamādana.