महाभारत · अध्याय 3.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.145.1
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः ॥ ३.१४५.१ ॥
ते शूर होते, धनुष्ये सज्ज केलेले, भाते आणि बाण असलेले, गोधाचामड्याचे बोटत्राण बांधलेले, तलवारी धारण केलेले, अमित तेजस्वी.
3.145.2
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम् ।
पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२ ॥
हे राजा, द्विजश्रेष्ठांना सोबत घेऊन, सर्व धनुर्धरांमध्ये ज्येष्ठ असलेले पांचालीसह गंधमादनाकडे निघाले.
3.145.3
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि ॥ ३.१४५.३ ॥
त्या गिरिशिखरावर त्यांनी सरोवरे, नद्या, पर्वत, वने आणि दाट सावलीची झाडे पाहिली.
3.145.4
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान् ।
आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः ॥ ३.१४५.४ ॥
नेहमी फुलाफळांनी युक्त, देवर्षिगणांनी सेवलेल्या प्रदेशांत, आत्म्यात आत्मा स्थिर करून, मुळे व फळे खाणारे वीर पोहोचले.
3.145.5
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान् ।
पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ ३.१४५.५ ॥
उंचसखल, विषम व संकटमय प्रदेशांत ते भटकत राहिले, विविध प्रकारचे अनेक मृगसमूह पाहत.
3.145.6
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम् ॥ ३.१४५.६ ॥
ऋषी, सिद्ध व अमरांनी भरलेल्या, गंधर्व व अप्सरांना प्रिय, किन्नरांनी सेवलेल्या त्या पर्वतात ते महात्मे शिरले.
3.145.7
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् ।
चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते ॥ ३.१४५.७ ॥
वीर गंधमादन पर्वतात प्रवेश करत असताना, हे राजा, प्रचंड वारा आणि मोठा पाऊस प्रकट झाला.
3.145.8
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत् ॥ ३.१४५.८ ॥
नंतर पानांनी भरलेली मोठी धूळ उठली आणि तिने पृथ्वी, अंतरिक्ष आणि स्वर्ग अचानक व्यापून टाकले.
3.145.9
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना ।
न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ ३.१४५.९ ॥
आकाश धुळीने झाकले गेल्यामुळे काहीच दिसत नव्हते; एकमेकांशी बोलणेही त्यांना शक्य झाले नाही.
3.145.10
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः ।
आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ ३.१४५.१० ॥
हे भारता, अंधाराने डोळे झाकले गेल्यामुळे त्यांना एकमेकांना दिसले नाही; वारा दगडाच्या चूर्णासह त्यांना ओढत होता.
3.145.11
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम् ।
अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान् ॥ ३.१४५.११ ॥
वाऱ्याने मोडलेली झाडे आणि जमिनीवर सतत पडणाऱ्या इतर वस्तूंचा मोठा आवाज उठला.
3.145.12
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम् ।
इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः ॥ ३.१४५.१२ ॥
"आकाश कोसळत आहे की पृथ्वी फाटत आहे, की पर्वत तुटत आहे?" वाऱ्याने मोहित होऊन ते सर्व असे समजले.
3.145.13
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च ।
पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१३ ॥
ते घाबरून मार्गावर, जवळच्या झाडांजवळ, वारुळांजवळ आणि विषम जागी हाताने चाचपडत वाऱ्यापासून लपले.
3.145.14
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः ।
कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ ३.१४५.१४ ॥
मग महाबली भीमसेनाने धनुष्य घेऊन, कृष्णेला सोबत घेऊन, एका झाडाचा आधार घेऊन उभा राहिला.
3.145.15
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने ।
अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते ॥ ३.१४५.१५ ॥
धर्मराज आणि धौम्य महावनात लपले; अग्निहोत्राची पात्रे घेऊन सहदेव पर्वतावर लपला.
3.145.16
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः ।
वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१६ ॥
नकुल, इतर ब्राह्मण आणि महातपस्वी लोमश भयभीत होऊन झाडांजवळ पोहोचून ठिकठिकाणी लपले.
3.145.17
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति ।
महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह ॥ ३.१४५.१७ ॥
वारा मंद झाला आणि ती धूळ शांत झाली, तेव्हा मोठ्या जलधारांसह भयंकर पाऊस आला.
3.145.18
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव ।
ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः ॥ ३.१४५.१८ ॥
वज्रे फेकली जात असल्यासारखा भयंकर चटचट आवाज झाला; मग चंचल प्रकाशाच्या विजा ढगांत चमकू लागल्या.
3.145.19
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः ।
प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ ३.१४५.१९ ॥
तेव्हा दगडांनी मिसळलेल्या धारा सर्वत्र झाकत, वेगवान वाऱ्याने प्रेरित होऊन तेथे सतत कोसळल्या.
3.145.20
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः ।
प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते ॥ ३.१४५.२० ॥
तेथे समुद्राकडे जाणारे पाणी सर्वत्र विखुरले, गढूळ आणि फेसाळ होऊन प्रकट झाले, हे प्रजापते.
3.145.21
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् ।
परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ ३.१४५.२१ ॥
पुष्कळ पाणी वाहवत, फेस व बुडबुड्यांनी व्याप्त होऊन, मोठ्या आवाजात, झाडांना उपटत त्या वाहत गेल्या.
3.145.22
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते ।
गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ ३.१४५.२२ ॥
तो आवाज थांबला, वारा शांत झाला, पाणी ओसरले आणि सूर्य उगवला तेव्हा सखल प्रदेश प्रकट झाले.
3.145.23
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत ।
प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२३ ॥
ते सर्व हळूहळू बाहेर पडले व एकत्र जमले, हे भरता; मग ते वीर पुन्हा गंधमादन पर्वताकडे निघाले.