மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.145.1
ते शूरा सज्जधन्वानस्तूणवन्तः समार्गणाः ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खङ्गवन्तोऽमितौजसः ॥ ३.१४५.१ ॥
அவர்கள் வீரர்கள், வில்லை நாணேற்றியவர்கள், அம்பறாத்தூணிகளும் அம்புகளும் கொண்டவர்கள், கோதா தோலால் ஆன விரல்கவசங்களை கட்டியவர்கள், வாள் ஏந்தியவர்கள், அளவிலா வலிமை கொண்டவர்கள்.
3.145.2
परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्ज्येष्ठाः सर्वधनुष्मताम् ।
पञ्चालीसहिता राजन्प्रययुर्गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२ ॥
அரசே, அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களை அழைத்துக்கொண்டு, வில்வீரர்களில் மூத்தவர்கள் பாஞ்சாலியுடன் கந்தமாதனத்திற்குச் சென்றனர்.
3.145.3
सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
वृक्षांश्च बहुलच्छायान्ददृशुर्गिरिमूर्धनि ॥ ३.१४५.३ ॥
மலை உச்சியில் ஏரிகளையும், ஆறுகளையும், மலைகளையும், காடுகளையும், அடர்ந்த நிழல் தரும் மரங்களையும் அவர்கள் கண்டனர்.
3.145.4
नित्यपुष्पफलान्देशान्देवर्षिगणसेवितान् ।
आत्मन्यात्मानमाधाय वीरा मूलफलाशिनः ॥ ३.१४५.४ ॥
எப்போதும் பூவும் கனியும் நிறைந்த, தேவர்களும் ரிஷிகளும் சேவிக்கும் பகுதிகளில், தங்கள் உள்ளத்தில் ஆன்மாவை நிறுத்தி, வேரும் கனியும் உண்ட வீரர்கள் சென்றனர்.
3.145.5
चेरुरुच्चावचाकारान्देशान्विषमसंकटान् ।
पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ ३.१४५.५ ॥
உயரமும் தாழ்வும் கொண்ட, கரடுமுரடும் ஆபத்தும் நிறைந்த பகுதிகளில் அவர்கள் அலைந்தனர்; பல வகை மான் கூட்டங்களைக் கண்டவாறே.
3.145.6
ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
विविशुस्ते महात्मानः किन्नराचरितं गिरिम् ॥ ३.१४५.६ ॥
ரிஷிகளும் சித்தர்களும் தேவர்களும் நிறைந்த, கந்தர்வர்களுக்கும் அப்சரஸுகளுக்கும் விருப்பமான, கின்னரர்கள் சஞ்சரிக்கும் மலைக்குள் அந்த மகாத்மாக்கள் நுழைந்தனர்.
3.145.7
प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् ।
चणअडवातं महद्वर्षं प्रादुरासीद्विशांपते ॥ ३.१४५.७ ॥
வீரர்கள் கந்தமாதன மலையில் நுழைந்துகொண்டிருந்தபோது, ஓ மன்னனே, கடும் காற்றும் பெரும் மழையும் தோன்றின.
3.145.8
ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्रबहुलो महान् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव सहसाऽवृणोत् ॥ ३.१४५.८ ॥
அப்போது இலைகள் நிறைந்த பெரும் புழுதி எழுந்து, பூமியையும் வானத்தையும் வானுலகையும் திடீரென மூடிவிட்டது.
3.145.9
न स्म प्रज्ञायते किंचिदावृते व्योम्नि रेणुना ।
न चापि शेकुस्तत्कर्तुमन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ ३.१४५.९ ॥
வானம் புழுதியால் மூடப்பட்டதால் எதுவும் தெரியவில்லை; ஒருவரோடொருவர் பேசவும் அவர்களால் முடியவில்லை.
3.145.10
न चापश्यंस्ततोऽन्योन्यं तमसाऽऽवृतचक्षुषः ।
आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ ३.१४५.१० ॥
ஓ பாரதா, இருளால் கண்கள் மறைக்கப்பட்டதால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காணவில்லை; காற்று கல்தூளுடன் அவர்களை இழுத்துச் சென்றது.
3.145.11
द्रुमाणां वातरुग्णआनां पततां भूतलेऽनिशम् ।
अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन्महान् ॥ ३.१४५.११ ॥
காற்றால் முறிந்து நிலத்தில் இடைவிடாமல் விழுந்த மரங்களின் மற்றும் பிற நிலத்தில் தோன்றியவற்றின் பெரும் ஒலி எழுந்தது.
3.145.12
द्यौः स्वित्पतति किं भूमिर्दीर्यते पर्वतोनु किम् ।
इति ते मेनिरे सर्वेपवनेन विमोहिताः ॥ ३.१४५.१२ ॥
"வானம் விழுகிறதா, பூமி பிளக்கிறதா, அல்லது மலை உடைகிறதா?" என்று காற்றால் மயக்கமடைந்த அவர்கள் அனைவரும் நினைத்தனர்.
3.145.13
ते पथाऽनन्तरांन्वृक्षान्वल्मीकान्विषमाणि च ।
पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१३ ॥
அவர்கள் பயந்து வழியில், அருகிலுள்ள மரங்கள், புற்றுகள் மற்றும் சீரற்ற இடங்களில் கைகளால் தடவித் தேடி, காற்றிலிருந்து மறைந்தனர்.
3.145.14
ततः कार्मुकमादाय भीमसेनो महाबलः ।
कृष्णामादाय संगम्य तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ ३.१४५.१४ ॥
பின்னர் மகாபலசாலி பீமசேனன் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, கிருஷ்ணையை அழைத்து, ஒரு மரத்தை ஆதரவாகப் பற்றி நின்றான்.
3.145.15
धर्मराजश्च धौम्यश् निलिल्याते महावने ।
अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस्तु पर्वते ॥ ३.१४५.१५ ॥
தர்மராஜனும் தௌம்யரும் பெரிய காட்டில் மறைந்தனர்; அக்னிஹோத்ர பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு சகாதேவன் மலையில் மறைந்தான்.
3.145.16
नकुलो ब्राह्मणाश्चान्ये लोमशश्च महातपाः ।
वृक्षानासाद्य संत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे ॥ ३.१४५.१६ ॥
நகுலனும், மற்ற பிராமணர்களும், மகாதபஸ்வி லோமசரும் பயந்து மரங்களை அடைந்து இடம்தோறும் மறைந்தனர்.
3.145.17
मन्दीभूते तु पवने तस्मिन्रजसि शाम्यति ।
महद्भिर्जलधारौर्घर्वर्षमभ्याजगाम ह ॥ ३.१४५.१७ ॥
காற்று மென்மையாகி, அந்த தூசி அடங்கியபோது, பெரிய நீர்த்தாரைகளுடன் இடி முழக்கும் மழை வந்தது.
3.145.18
भृशं चटचटाशब्दो वज्राणां क्षिप्यतामिव ।
ततस्ताश्चञ्चलाभासश्चेरुरभ्रेषु विद्युतः ॥ ३.१४५.१८ ॥
வஜ்ரங்கள் வீசப்படுவது போல் பயங்கரமான சடசட ஒலி எழுந்தது; பின்னர் அலையும் ஒளியுடைய மின்னல்கள் மேகங்களில் பாய்ந்தன.
3.145.19
ततोऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः ।
प्रपेतुरनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ ३.१४५.१९ ॥
அப்போது கற்களுடன் கலந்த தாரைகள் எங்கும் மூடியபடி, விரைந்த காற்றால் தூண்டப்பட்டு அங்கே இடைவிடாமல் விழுந்தன.
3.145.20
तत्र सागरगा ह्यापः कीर्यमाणाः समन्ततः ।
प्रादुरासन्सकलुषाः फेनवत्यो विशांपते ॥ ३.१४५.२० ॥
அங்கே கடலை நோக்கிச் செல்லும் நீர்கள் எங்கும் சிதறி, கலங்கியும் நுரை நிறைந்தும் தோன்றின, மக்களின் அதிபதியே.
3.145.21
वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् ।
परिसमस्रुर्महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ ३.१४५.२१ ॥
மிகுதியான நீரையும் நுரைக் குமிழிகளால் மூடப்பட்டதையும் சுமந்து, பெரும் ஒலியோடு, மரங்களைப் பிடுங்கியபடி அவை வழிந்தோடின.
3.145.22
तस्मिन्नुपरते शब्देबाते च समतां गते ।
गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ ३.१४५.२२ ॥
அந்த ஒலி அடங்கி, காற்றும் சமநிலையை அடைந்தபோது, நீர் வடிந்து பள்ளங்கள் தோன்றின, சூரியன் உதித்தபோது.
3.145.23
निर्जग्मुस्ते शनैः सर्वे समाजग्मुश्च भारत ।
प्रतस्थिरे पुनर्वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१४५.२३ ॥
அவர்கள் அனைவரும் மெல்ல வெளியேறி ஒன்றுகூடினர், பரதனின் வழியோரே; பின்னர் அந்த வீரர்கள் கந்தமாதன மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.