Mahābhārata · Adhyāya 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
Entonces, en cuanto los magnánimos Pāṇḍavas partieron, Draupadī, no acostumbrada a caminar, se sentó.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
Agotada y abrumada por el dolor, por aquel viento y lluvia y por su delicadeza, la asceta Pāñcālī se desmayó.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
Temblando, de ojos oscuros, aturdida por el desvanecimiento, se aferró con ambos brazos a sus muslos redondos y bien formados.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
Aferrándose a sus dos muslos, semejantes a trompas de elefante, cayó de pronto al suelo, temblando, como cae una bananera.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
El valiente Nakula corrió y la sostuvo a aquella de bellas caderas, que caía como una liana quebrada.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
Oh rey, esta hija del rey de los Pāñcāla, de ojos oscuros, agotada, ha caído al suelo. Mírala, oh Bhārata.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
Ella no merece la aflicción, y sin embargo ha caído en gran dolor, la de andar suave. Consuela, oh gran rey, a esta mujer consumida por el cansancio.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
El rey, ante aquellas palabras, lleno de gran aflicción, y Bhīma y Sahadeva acudieron de inmediato.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
Entonces el hijo de Kuntī, de alma justa, al verla de rostro pálido y cuerpo consumido, la tomó en su regazo y lamentó angustiado.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
¿Cómo, ella que merece un lecho bien extendido en casas bien custodiadas, digna de la felicidad, yace caída en el suelo, la de bella tez?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
¿Por qué sus pies delicados y su rostro de brillo de loto se han oscurecido hoy por mi causa, ella que merece lo mejor?
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
¿Qué es esto que yo, necio de deseo por los dados, he hecho, llevando a Kṛṣṇā mientras vagaba por el bosque lleno de rebaños de ciervos?
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
Oh afortunada, habiendo obtenido a los Pāṇḍavas como esposos, hallarás la felicidad — así te entregó tu padre, el rey de Druvada, oh de ojos largos.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
Todo eso no se puede obtener. Consumida por el esfuerzo y la pena, yace caída en el suelo, por las acciones de mí, el pecador.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
Mientras el rey de la justicia Yudhiṣṭhira se lamentaba así, llegaron allí Dhaumya y todos los mejores brahmanes.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
Lo consolaron, lo honraron con bendiciones, recitaron los mantras que alejan a los demonios y realizaron los ritos.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
Mientras los grandes sabios recitaban mantras para la paz, y los Pāṇḍavas la tocaban una y otra vez con sus manos frescas,
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
Atendida por la brisa fresca mezclada con agua, la Pāñcālī halló consuelo y poco a poco recobró el sentido.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
Tomando en brazos a la afligida Kṛṣṇā, los hijos de Pṛthā la hicieron descansar sobre un lecho de piel de ciervo; la asceta, que había recobrado el sentido, reposó.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
Los gemelos le masajearon lentamente los pies de plantas rojizas y marcados con signos auspiciosos, con sus manos endurecidas por los callos.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
El rey de la Ley, Yudhiṣṭhira, también la consoló por completo, y el mejor de los Kurus dijo estas palabras a Bhīmasena.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
Oh Bhīma, hay muchas montañas escarpadas, intransitables por la nieve. Entre ellas, oh de brazos poderosos, ¿cómo podrá viajar Kṛṣṇā?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
Oh rey, a ti, a la princesa y a los gemelos, oh toro entre los hombres, yo mismo os llevaré. Oh señor de reyes, no dejes que tu mente caiga en la desesperación.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
O bien, oh sin mancha, que Ghaṭotkaca, el ave nacida de mí e igual a mi fuerza, nos lleve a todos a tu palabra.