ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
ଏଥିରେ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାତ୍ରା କରିବା ମାତ୍ରେ, ପାଦରେ ଚାଲିବାକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନ ଥିବାରୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ବସିପଡ଼ିଲେ।
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଘେରି ହୋଇଥିବା ସେହି ତପସ୍ବିନୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ସେହି ଝଡ଼-ବର୍ଷା ଓ ନିଜ ସୁକୁମାରତା ହେତୁ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେଲେ।
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
କମ୍ପମାନା, ମୋହରେ ବ୍ୟାକୁଳ ସେହି କଳାଆଖି ନାରୀ ଦୁଇ ବାହାରେ ନିଜର ଗୋଲାକାର, ସୁସଙ୍ଗତ ଊରୁ ଧରିଲେ।
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
ଗଜକରଭଳି ସେହି ଦୁଇ ଊରୁକୁ ଧରି, କମ୍ପମାନା ସେ ସହସା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି କଦଳୀ ଗଛ ପଡ଼େ।
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ଲତା ପରି ପଡ଼ୁଥିବା ସେହି ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶୀ ନାରୀଙ୍କୁ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ନକୁଳ ଧାଇଁ ଆସି ଧରିଲେ।
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
ହେ ରାଜନ! ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଏହି କନ୍ୟା, କଳାଆଖି, କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ହେ ଭାରତ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ।
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
ଦୁଃଖ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୃଦୁଗାମିନୀ ମହାଦୁଃଖ ପାଇଛନ୍ତି। ହେ ମହାରାଜ, ଶ୍ରମରେ କ୍ଷୀଣା ଏହିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତୁ।
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
ରାଜା ତାଙ୍କ ବଚନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଭୀମ ଓ ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ସହସା ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ।
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
ବିବର୍ଣ୍ଣ ମୁଖ ଓ କୃଶ ଦେହ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧର୍ମାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ କୋଳକୁ ନେଇ ଆତୁର ହୋଇ ବିଳାପ କଲେ।
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
ସୁରକ୍ଷିତ ଗୃହରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଶଯ୍ୟାର ଯୋଗ୍ୟା, ସୁଖର ଅଧିକାରିଣୀ ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି କିପରି ଶୋଇଛନ୍ତି?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
କୋମଳ ପାଦ ଓ ପଦ୍ମପରି ଆଭାଯୁକ୍ତ ମୁଖ ଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୋ କାରଣରୁ ଆଜି କଳାପଣ ଆସିଛି।
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
ଜୁଆ ଖେଳିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ମୂର୍ଖ ମୁଁ ଏ କଣ କଲି? ହରିଣ ଝୁଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ ବୁଲିବା ବେଳେ।
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀରୂପେ ପାଇ ତୁମେ ସୁଖ ପାଇବ — ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ପିତାରୂପେ ତୁମକୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ହେ ବିଶାଳନୟନା।
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ — ଶ୍ରମ ଓ ଶୋକରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଶୋଇଛି, ମୋ ପାପକର୍ମ ଯୋଗୁଁ।
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
ଏହିପରି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବିଳାପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଧୌମ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ; ରାକ୍ଷସନାଶକ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଓ କ୍ରିୟା କଲେ।
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମହର୍ଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ଶୀତଳ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ।
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
ଜଳମିଶ୍ରିତ ଶୀତଳ ପବନ ସେବନରେ ପାଞ୍ଚାଳୀ ସୁଖ ପାଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚେତନା ଫେରି ପାଇଲେ।
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
ଦୁଃଖିନୀ କୃଷ୍ଣାକୁ ଉଠାଇ ସେମାନେ ମୃଗଚର୍ମ ଶଯ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରାଇଲେ; ଚେତନା ଫେରିଥିବା ସେହି ତପସ୍ବିନୀଙ୍କୁ ପୃଥାପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଶ୍ରାମ ଦେଲେ।
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
ତାଙ୍କର ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ତଳିପା ଓ ଶୁଭଲକ୍ଷଣ ଯୁକ୍ତ ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ ଯମଳ ଭାଇମାନେ କଡ଼ା ପଡ଼ିଥିବା ହାତରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଟିପି ଦେଲେ।
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଏବଂ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
ହେ ଭୀମ, ତୁଷାରରେ ଦୁର୍ଗମ ବହୁ ଅସମତଳ ପର୍ବତ ଅଛି; ହେ ମହାବାହୁ, ସେଥିରେ କୃଷ୍ଣା କିପରି ବିଚରଣ କରିବେ?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଓ ଯମଳ ଭାଇମାନଙ୍କୁ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ନିଜେ ବହି ନେଇଯିବି; ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ବିଷାଦରେ ମନ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
ଅଥବା ମୋଠାରୁ ଜାତ, ମୋ ବଳ ସମାନ ସେହି ବିହଙ୍ଗ — ହେ ନିଷ୍ପାପ — ଆପଣଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହନ କରିବ; ସେ ଘଟୋତ୍କଚ।