Mahābhārata · Adhyāya 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
Als die großherzigen Pāṇḍavas aufbrachen, setzte sich Draupadī nieder, da sie das Gehen zu Fuß nicht gewohnt war.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
Erschöpft und von Kummer überwältigt, fiel die asketische Pāñcālī wegen jenes Windes und Regens und ihrer Zartheit in Ohnmacht.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
Zitternd und mit dunklen Augen, von der Ohnmacht betäubt, umklammerte sie mit beiden Armen ihre runden, wohlgeformten Oberschenkel.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
Sich an ihre beiden Oberschenkel klammernd, die Elefantenrüsseln glichen, stürzte sie plötzlich zitternd zu Boden, wie ein Bananenbaum fällt.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
Der tapfere Nakula eilte herbei und fing sie auf, jene schönhüftige Frau, die fiel wie eine brechende Ranke.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
O König, diese Tochter des Königs der Pāñcāla, dunkeläugig und erschöpft, ist zu Boden gefallen. Sieh sie an, o Bhārata.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
Sie verdient kein Leid, doch großes Leid hat sie getroffen, du Sanftschreitende. Tröste sie, o großer König, diese von Erschöpfung Ausgezehrte.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
Der König, durch diese Worte von großem Leid erfüllt, und Bhīma und Sahadeva eilten sogleich herbei.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
Da nahm der Sohn Kuntīs, der Rechtschaffene, sie, als er sie mit bleichem Gesicht und ausgezehrt sah, auf seinen Schoß und klagte voller Qual.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
Wie kann sie, die einem gut gebreiteten Lager in behüteten Häusern gebührt und des Glücks würdig ist, die Schöne, am Boden gefallen daliegen?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
Warum sind ihre zarten Füße und ihr lotusglänzendes Gesicht heute meinetwegen verdunkelt, sie, die das Beste verdient?
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
Was habe ich, der Narr, der nach dem Würfelspiel verlangte, getan, als ich Kṛṣṇā mitnahm und durch den von Hirschherden erfüllten Wald irrte?
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
O Glückliche, wenn du die Pāṇḍavas als Gatten gewonnen hast, wirst du Glück finden — so hat dich dein Vater, der König von Druvada, gegeben, o Langäugige.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
All das ist nicht zu erlangen. Von Mühsal und Kummer abgezehrt, liegt sie am Boden niedergesunken, durch die Taten von mir, dem Sünder.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
Während Dharmarāja Yudhiṣṭhira so klagte, kamen Dhaumya und alle anderen vorzüglichen Brahmanen dorthin.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
Sie tröstten ihn, ehrten ihn mit Segenswünschen, rezitierten die Mantras, die die Dämonen abwehren, und vollzogen die Riten.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
Während die großen Weisen Mantras zur Beruhigung rezitierten und die Pāṇḍavas sie immer wieder mit ihren kühlen Händen berührten,
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
Von dem kühlen, mit Wasser vermischten Wind umsorgt, fand die Pāñcālī Erleichterung und gewann allmählich ihr Bewusstsein zurück.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
Die Söhne Pṛthās hoben die betrübte Kṛṣṇā auf und ließen sie auf einem Lager aus Antilopenfell ruhen; die Asketin, die wieder zu Bewusstsein gekommen war, fand Ruhe.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
Die Zwillinge massierten ihre rotsohligen, mit glückverheißenden Zeichen versehenen Füße sanft mit ihren schwielenharten Händen.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
Auch der König des Dharma, Yudhiṣṭhira, tröstete sie gründlich, und der Beste der Kurus sprach zu Bhīmasena diese Worte.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
O Bhīma, es gibt viele zerklüftete Berge, durch den Schnee unpassierbar. Wie soll Kṛṣṇā dort, o Starkarmiger, nur wandern können?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
O König, dich, die Prinzessin und die Zwillinge, o Stier unter den Männern, werde ich selbst tragen. O Herr der Könige, lass deinen Sinn nicht in Verzweiflung versinken.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
Oder aber, o Makelloser, möge Ghaṭotkaca, der Vogel, der von mir geboren und meiner Kraft gleich ist, auf dein Wort uns alle tragen.