Mahābhārata · Adhyāya 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
Então, assim que os magnânimos Pāṇḍavas partiram, Draupadī, pouco acostumada a andar a pé, sentou-se.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
Exausta e tomada pela tristeza, por causa daquele vento e chuva e de sua delicadeza, a asceta Pāñcālī desmaiou.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
Trêmula, de olhos escuros, atordoada pelo desmaio, abraçou com ambos os braços suas coxas roliças e bem formadas.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
Agarrando suas duas coxas, semelhantes a trombas de elefante, caiu de repente ao chão, tremendo, como cai uma bananeira.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
O valente Nakula correu e a segurou, aquela de belos quadris, que caía como uma trepadeira partida.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
Ó rei, esta filha do rei dos Pāñcāla, de olhos escuros e exausta, caiu ao chão. Olha para ela, ó Bhārata.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
Ela não merece a dor, mas grande sofrimento a atingiu, a de passo suave. Consola-a, ó grande rei, a esta mulher consumida pelo cansaço.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
O rei, ao ouvir aquelas palavras, tomado de grande sofrimento, e Bhīma e Sahadeva correram de imediato.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
Então o filho de Kuntī, de alma justa, vendo-a de rosto pálido e corpo consumido, tomou-a no colo e lamentou-se, aflito.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
Como, ela que merece um leito bem estendido em casas guardadas, digna da felicidade, jaz caída no chão, a de tez formosa?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
Por que seus pés delicados e seu rosto de brilho de lótus escureceram hoje por minha causa, ela que merece o melhor?
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
O que foi isto que eu, insensato de desejo pelos dados, fiz, levando Kṛṣṇā enquanto vagava pela floresta cheia de manadas de veados?
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
Ó venturosa, tendo obtido os Pāṇḍavas como maridos, encontrarás a felicidade — assim te deu teu pai, o rei de Druvada, ó de olhos longos.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
Tudo isso não se pode obter. Consumida pelo esforço e pela dor, jaz caída no chão, pelos atos de mim, o pecador.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
Enquanto o rei do dharma Yudhiṣṭhira assim lamentava, chegaram ali Dhaumya e todos os melhores brâmanes.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
Consolaram-no, honraram-no com bênçãos, recitaram os mantras que afastam os demônios e realizaram os ritos.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
Enquanto os grandes sábios recitavam mantras pela paz, e os Pāṇḍavas a tocavam repetidas vezes com suas mãos frescas,
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
Assistida pela brisa fresca misturada com água, a Pāñcālī encontrou conforto e pouco a pouco recobrou os sentidos.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
Erguendo a aflita Kṛṣṇā, os filhos de Pṛthā a fizeram repousar sobre um leito de pele de gazela; a asceta, que recobrara os sentidos, descansou.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
Os gêmeos massageavam-lhe lentamente os pés de solas avermelhadas e marcados por sinais auspiciosos, com as mãos endurecidas por calos.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
O rei do Dharma, Yudhiṣṭhira, também a consolou por completo, e o melhor dos Kurus disse estas palavras a Bhīmasena.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
Ó Bhīma, há muitas montanhas escarpadas, intransitáveis pela neve. Entre elas, ó de braços poderosos, como poderá Kṛṣṇā viajar?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
Ó rei, a ti, à princesa e aos gêmeos, ó touro entre os homens, eu mesmo vos levarei. Ó senhor dos reis, não deixes a tua mente afundar no desespero.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
Ou então, ó sem mácula, que Ghaṭotkaca, a ave nascida de mim e igual à minha força, nos carregue a todos, pela tua palavra.