மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
அப்போது மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் புறப்பட்ட உடனே, நடந்து செல்லப் பழகாத திரௌபதி அமர்ந்துவிட்டாள்.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
களைப்பும் துயரமும் சூழ்ந்த அந்தப் பாஞ்சாலி, அந்தக் காற்றும் மழையும் காரணமாகவும், தன் மென்மையினாலும் மயக்கமுற்றாள்.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தக் கருங்கண்ணி, மயக்கத்தால், இரு கரங்களால் தனது வட்டமான, பொருத்தமான தொடைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
யானையின் துதிக்கை போன்ற அந்த இரு தொடைகளையும் பற்றியபடி, நடுங்கியவாறு அவள் திடீரென நிலத்தில் வீழ்ந்தாள்; வாழை மரம் சாய்வதுபோல.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
முறிந்த கொடியைப் போல விழுந்துகொண்டிருந்த அந்த அழகிய இடையாளைத் துணிவுள்ள நகுலன் ஓடிவந்து பற்றிக்கொண்டான்.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
அரசே! பாஞ்சால மன்னனின் இந்த மகள், கருங்கண்ணி, களைத்துப்போய் நிலத்தில் வீழ்ந்துவிட்டாள். பாரதனே, அவளைப் பாருங்கள்.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
துன்பத்திற்குத் தகுதியற்றவளான இவள், பெருந்துன்பத்தை அடைந்துள்ளாள். மெல்ல நடப்பவளே, மகாராஜரே, களைப்பால் வாடிய இவளுக்கு ஆறுதல் அளியுங்கள்.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
அரசர் அவனுடைய சொற்களால் மிகுந்த துயரம் அடைந்தார். பீமனும் சகதேவனும் உடனே ஓடி வந்தனர்.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
வெளிறிய முகமும் மெலிந்த உடலும் கொண்ட அவளைக் கண்ட குந்தியின் மகன், அவளை மடியில் எடுத்து, துயருற்ற தர்மாத்மா புலம்பினான்.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
காக்கப்பட்ட இல்லங்களில், நன்கு விரிக்கப்பட்ட படுக்கைக்குத் தகுந்தவளான, சுகத்திற்குத் தகுதியுடையவளான இந்த அழகி, தரையில் விழுந்து எப்படிப் படுத்திருக்கிறாள்?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
மென்மையான கால்களும் தாமரை ஒளி வீசும் முகமும் கொண்ட இவளுக்கு, என் காரணமாக இன்று, சிறந்தவளுக்குத் தகுந்த இவளுக்கு, கருமை வந்துவிட்டதே!
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
சூதாட்ட ஆசையுடையவனான, அறிவற்ற நான் இதை என்ன செய்துவிட்டேன்? மான் கூட்டங்கள் நிறைந்த காட்டில் கிருஷ்ணையை அழைத்துக்கொண்டு அலைந்தபோது.
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
நல்லவளே, பாண்டவர்களைக் கணவர்களாகப் பெற்று நீ இன்பம் அடைவாய் — துருவத அரசனான உன் தந்தையால் கொடுக்கப்பட்ட நீண்ட கண்களை உடையவளே.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
அவை அனைத்தும் அடையப்படுவதில்லை — உழைப்பாலும் துயரத்தாலும் மெலிந்து அவள் தரையில் விழுந்து கிடக்கிறாள், என் பாவச் செயல்களால்.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
இவ்வாறு தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், தௌம்யர் முதலிய அனைத்து சிறந்த அந்தணர்களும் அங்கே வந்தனர்.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
அவர்கள் அவரை ஆறுதல்படுத்தி, ஆசிகளால் கௌரவித்தனர்; ராட்சசர்களை விரட்டும் மந்திரங்களை ஜபித்து சடங்குகளையும் செய்தனர்.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
அமைதிக்காக பெரிய முனிவர்கள் மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருக்க, பாண்டவர்கள் தங்கள் குளிர்ந்த கைகளால் அவளைத் திரும்பத் திரும்பத் தொட்டனர்.
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
நீர் கலந்த குளிர்ந்த காற்றால் வீசப்பட்டு, பாஞ்சாலி ஆறுதல் பெற்று மெல்ல மெல்ல உணர்வைத் திரும்பப் பெற்றாள்.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
துயருற்ற கிருஷ்ணையை எடுத்து அவர்கள் மானுத்தோல் படுக்கையில் ஓய்வெடுக்கச் செய்தனர்; உணர்வு திரும்பிய அந்த தவக்கோலத்தவளைப் பிருதையின் மக்களான பாண்டவர்கள் இளைப்பாற வைத்தனர்.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
அவளுடைய சிவந்த உள்ளங்கால்களையும் நல்ல அடையாளங்கள் கொண்ட பாதங்களையும் இரு யமர்கள் தங்கள் காய்த்த கைகளால் மெல்லமெல்ல பிசைந்து விட்டனர்.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
தர்மராஜ யுதிஷ்டிரர் அவளுக்கும் நன்கு ஆறுதல் கூறினார்; பின்னர் குருகுலத் தலைவர் பீமசேனனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
பீமா, இங்கு பனியால் கடக்க முடியாத பல கரடுமுரடான மலைகள் உள்ளன; மகாபாகுவே, அவற்றில் கிருஷ்ணை எப்படி நடப்பாள்?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
அரசே, உங்களையும், அரச குமாரியையும், இரு யமர்களையும், ஆண்களில் சிறந்தவரே, நானே சுமந்து செல்வேன்; அரசர்களின் தலைவரே, மனம் துயரில் ஆழ வேண்டாம்.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
அல்லது எனக்குப் பிறந்த, என் வலிமைக்கு நிகரான அந்தப் பறவை — குற்றமற்றவரே — உங்கள் சொல்லின்படி எங்கள் அனைவரையும் சுமக்கட்டும்; அது கடோத்கசன்.