మహాభారతం · అధ్యాయం 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
అప్పుడు మహాత్ములైన పాండవులు బయలుదేరగానే, కాలినడకకు అలవాటు లేని ద్రౌపది కూర్చుండిపోయింది.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
అలసిపోయి, దుఃఖంతో చుట్టుముట్టబడిన ఆ తపస్విని పాంచాలి, ఆ గాలివానకు, తన సుకుమారత్వం వల్ల మూర్ఛపోయింది.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
వణికిపోతూ, మోహంతో ఉన్న ఆ నల్లకన్నుల స్త్రీ, రెండు చేతులతో తన గుండ్రని, తగిన తొడలను పట్టుకుంది.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
ఏనుగు తొండాల వంటి ఆ రెండు తొడలను పట్టుకొని, వణుకుతూ ఆమె అకస్మాత్తుగా నేలపై పడిపోయింది, అరటిచెట్టు కూలినట్లు.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
విరిగిపోతున్న తీగలా పడిపోతున్న ఆ అందమైన నడుముగల స్త్రీని, పరాక్రమవంతుడైన నకులుడు పరుగెత్తి వచ్చి పట్టుకున్నాడు.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
ఓ రాజా! పాంచాల రాజు కుమార్తె ఈ నల్లకన్నుల స్త్రీ, అలసిపోయి నేలపై పడిపోయింది. ఓ భారతా, ఆమెను చూడు.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
దుఃఖానికి అర్హురాలు కాని ఈమె గొప్ప దుఃఖాన్ని పొందింది. మహారాజా, అలసటతో క్షీణించిన ఈమెకు ఓదార్పునివ్వండి.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
రాజు ఆయన మాటలతో అత్యంత దుఃఖంతో నిండిపోయాడు. భీముడు, సహదేవుడు కూడా ఒక్కసారిగా పరుగెత్తి వచ్చారు.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
పాలిపోయిన ముఖంతో, కృశించిన ఆమెను చూసి కుంతీపుత్రుడు, ధర్మాత్ముడు, ఆమెను ఒడిలోకి తీసుకుని ఆర్తితో విలపించాడు.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
సురక్షితమైన గృహాలలో, చక్కగా పరచిన పడకకు తగినదీ, సుఖానికి అర్హురాలైనదీ అయిన ఈ సుందరి నేలపై పడి ఎలా పడుకుంది?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
మృదువైన పాదాలు, కమలకాంతి గల ముఖం కలిగిన ఈమెకు, నా కారణంగా ఈ రోజు, ఉత్తమురాలైన ఈమెకు నలుపు వచ్చింది.
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
జూదాన్ని కోరిన, తెలివితక్కువ నేను ఇది ఏమి చేసాను? మృగసమూహాలతో నిండిన అడవిలో కృష్ణను వెంటబెట్టుకొని తిరుగుతూ.
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
ఓ కల్యాణీ, పాండవులను భర్తలుగా పొంది నువ్వు సుఖం పొందుదువు — ద్రువద రాజు తండ్రిగా నిన్ను ఇచ్చాడు, విశాల నేత్రీ.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
ఆ సుఖమంతా లభించదు — శ్రమ, శోకాల వల్ల క్షీణించి ఆమె నేలపై పడి ఉంది, నా పాపకర్మల వల్ల.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
ఇలా ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుడు విలపిస్తుండగా, ధౌమ్యుడు మొదలైన శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులంతా అక్కడికి వచ్చారు.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
వారు ఆయనను ఓదార్చి, ఆశీర్వాదాలతో గౌరవించారు; రాక్షసులను తొలగించే మంత్రాలను జపించి క్రియలు నిర్వహించారు.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
శాంతి కోసం మహర్షులు మంత్రాలు పఠిస్తుండగా, పాండవులు తమ చల్లని చేతులతో ఆమెను మళ్లీ మళ్లీ తాకుతున్నారు.
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
నీటితో కలిసిన చల్లని గాలితో సేవించబడి, పాంచాలి సుఖం పొంది క్రమంగా చైతన్యాన్ని తిరిగి పొందింది.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
దుఃఖించిన కృష్ణను లేవనెత్తి వారు జింకతోలు పరుపుపై విశ్రాంతి కలిగించారు; స్మృతి తిరిగి వచ్చిన ఆ తపస్విని పృథ కుమారులు విశ్రమింపజేశారు.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
ఆమె ఎర్రని అరికాళ్ళు, శుభలక్షణాలున్న పాదాలను యమళ్ళు తమ కాయలు పడ్డ చేతులతో మెల్లగా నొక్కి సేవించారు.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుడు ఆమెను పూర్తిగా ఓదార్చి, కురుశ్రేష్ఠుడై భీమసేనునితో ఇలా పలికాడు.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
భీమా, మంచుతో దుర్గమమైన ఎత్తుపల్లమైన పర్వతాలు ఎన్నో ఉన్నాయి; మహాబాహూ, వాటిలో కృష్ణ ఎలా సంచరించగలదు?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
రాజా, మిమ్మల్ని, రాజపుత్రికను, యమళ్ళను, పురుషశ్రేష్ఠా, నేనే తీసుకువెళ్తాను; రాజేంద్రా, విషాదంలో మనసు పెట్టకు.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
లేదా నాకు జన్మించిన, నా బలానికి సమానమైన ఆ విహంగుడు — నిర్దోషీ — నీ మాటపై మమ్మల్ని అందరినీ మోసుకెళ్లగలడు; అతడే ఘటోత్కచుడు.