മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.146.1
ततः प्रयातमात्रेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पद्भ्यामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत् ॥ ३.१४६.१ ॥
മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവർ പുറപ്പെട്ട ഉടനെ, കാൽനടയാത്രയ്ക്ക് ശീലമില്ലാത്ത ദ്രൗപദി ഇരുന്നുപോയി.
3.146.2
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च ।
सौकुमार्याच्च पाञ्चाली संमुमोह तपस्विनी ॥ ३.१४६.२ ॥
ക്ഷീണിതയും ദുഃഖപീഡിതയുമായ തപസ്വിനിയായ പാഞ്ചാലി, ആ കാറ്റും മഴയും മൂലവും തന്റെ സുകുമാരതയാലും ബോധരഹിതയായി.
3.146.3
सा कम्पमाना मोहेन बाहुभ्यामसितेक्षणा ।
रवृत्ताभ्यामनुरूपाभ्यामूरू समवलम्बत ॥ ३.१४६.३ ॥
വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ കറുത്ത കണ്ണുള്ളവൾ, മോഹത്താൽ ഇരുകൈകളാലും തന്റെ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള, യോജിച്ച തുടകളെ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
3.146.4
आलम्बमाना सहितावूरू गजकरोपमौ ।
रपपात सहसा भूमौ वेपन्ती कदली यथा ॥ ३.१४६.४ ॥
ആനക്കൈകൾ പോലുള്ള ആ രണ്ടു തുടകളും മുറുകെപ്പിടിച്ച്, വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പെട്ടെന്ന് നിലത്തുവീണു, വാഴ മറിഞ്ഞുവീഴുന്നതുപോലെ.
3.146.5
तां पतन्तीं वरारोहां भज्यमानां लतामिव ।
नकुलः समभिद्रुत्य परिजग्राह वीर्यवान् ॥ ३.१४६.५ ॥
ഒടിഞ്ഞുവീഴുന്ന വള്ളിപോലെ വീണുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സുന്ദരിയെ, വീര്യവാനായ നകുലൻ ഓടിച്ചെന്ന് പിടിച്ചു.
3.146.6
राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयमसितक्षणा ।
श्रान्ता निपतिता भूमौ तामवेक्षस्व भारत ॥ ३.१४६.६ ॥
രാജാവേ! പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ ഈ പുത്രി, കറുത്ത കണ്ണുള്ളവൾ, ക്ഷീണിച്ച് നിലത്തുവീണിരിക്കുന്നു. ഭാരതാ, അവളെ നോക്കൂ.
3.146.7
अदुःखार्हा परं दुःखं प्राप्तेयं मृदुगामिनी ।
आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम् ॥ ३.१४६.७ ॥
ദുഃഖത്തിന് അർഹയല്ലാത്ത ഇവൾ വലിയ ദുഃഖം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാരാജാവേ, ക്ഷീണത്താൽ മെലിഞ്ഞ ഇവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക.
3.146.8
राजा तु वचनात्तस्य भृशं दुःखसमन्वितः ।
भीमश्च सहदेवश्च सहसा समुपाद्रवन् ॥ ३.१४६.८ ॥
രാജാവ് അവന്റെ വാക്കുകളാൽ അത്യധികം ദുഃഖിതനായി. ഭീമനും സഹദേവനും പെട്ടെന്ന് ഓടിയെത്തി.
3.146.9
तामवेक्ष्यतु कौन्तेयो विवर्णवदनां कृशाम् ।
अङ्कमानीय धर्मात्मा पर्यदेवयदातुरः ॥ ३.१४६.९ ॥
വിളറിയ മുഖവും ക്ഷീണിച്ച ശരീരവുമുള്ള അവളെ കണ്ട കുന്തീപുത്രൻ, ധർമ്മാത്മാവ്, അവളെ മടിയിലെടുത്ത് ആർത്തനായി വിലപിച്ചു.
3.146.10
कथं वेश्मसु गुप्तेषु स्वास्तीर्णशयनोचिता ।
भूमौ निषतिता शेते सुखार्हा वरवर्णिनी ॥ ३.१४६.१० ॥
സംരക്ഷിതമായ ഭവനങ്ങളിൽ നല്ല വിരിപ്പിന് യോഗ്യയും സുഖത്തിന് അർഹയുമായ ഈ സുന്ദരി നിലത്തു വീണു എങ്ങനെ ഉറങ്ങുന്നു?
3.146.11
सुकुमारौ कथं पादौ मुखं च कमलप्रभम् ।
मत्कृतेऽद्य वरार्हायाः श्यामतां समुपागतम् ॥ ३.१४६.११ ॥
മൃദുലമായ പാദങ്ങളും താമരപ്പൂ പോലെ തിളങ്ങുന്ന മുഖവുമുള്ള ഇവൾക്ക്, എന്റെ കാരണത്താൽ ഇന്ന്, ഉത്തമയായ ഇവൾക്ക് കറുപ്പ് വന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു!
3.146.12
किमिदं द्यूतकामेन मया कृतमबुद्धिना ।
आदाय कृष्णां चरता वने मृगगणाकुले ॥ ३.१४६.१२ ॥
ചൂതാട്ടമോഹിയായ, ബുദ്ധിഹീനനായ ഞാൻ ഇതെന്തു ചെയ്തു? മാൻകൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിൽ കൃഷ്ണയെ കൂടെക്കൂട്ടി അലഞ്ഞപ്പോൾ.
3.146.13
सुखं प्राप्स्यसि कल्याणि पाण्डवान्प्राप्य वै पतीन् ।
इतिद्रुवदराजेन पित्रा दत्ताऽयतेक्षणा ॥ ३.१४६.१३ ॥
ഓ കല്യാണീ, പാണ്ഡവരെ ഭർത്താക്കന്മാരായി ലഭിച്ച് നീ സുഖം പ്രാപിക്കും — ദ്രുപദരാജാവായ പിതാവ് നിന്നെ നൽകിയതാണ്, ദീർഘനേത്രീ.
3.146.14
तत्सर्वमानवाप्येयं श्रमशोकाद्विकर्शिता ।
शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभिः ॥ ३.१४६.१४ ॥
ആ സുഖമെല്ലാം അവൾക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല — ക്ഷീണവും ദുഃഖവും കൊണ്ട് ക്ഷയിച്ച് അവൾ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നു, എന്റെ പാപകർമ്മങ്ങളാൽ.
3.146.15
तथा लालप्यमाने तु धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
धौम्यप्रभृतयः सर्वे तत्राजग्मुर्द्विजोत्तमाः ॥ ३.१४६.१५ ॥
ഇങ്ങനെ ധർമ്മരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ വിലപിക്കുമ്പോൾ, ധൗമ്യൻ മുതലായ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണരെല്ലാം അവിടെ എത്തി.
3.146.16
ते समाश्वासयामासुराशीर्भिश्चाप्यपूजयन् ।
राक्षोघ्नांश्च तथा मन्त्राञ्जेपुश्चक्रुश्च ते क्रियाः ॥ ३.१४६.१६ ॥
അവർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും അനുഗ്രഹങ്ങളാൽ ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു; രാക്ഷസനാശകമായ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച് ക്രിയകൾ നടത്തി.
3.146.17
पठ्यमानेषु मन्त्रेषु शान्त्यर्थं परमर्षिभिः ।
स्पृश्यमाना करैः शीतैः पाण्डवैश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१४६.१७ ॥
ശാന്തിക്കായി മഹർഷിമാർ മന്ത്രങ്ങൾ ഓതുമ്പോൾ, പാണ്ഡവർ തണുത്ത കൈകളാൽ അവളെ വീണ്ടുംവീണ്ടും സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
3.146.18
सेव्यमाना च शीतेन जलमिश्रेण वायुना ।
पाञ्चाली सुखमासाद्य लेभे चेतः शनैः शनैः ॥ ३.१४६.१८ ॥
ജലകണങ്ങൾ കലർന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്, പാഞ്ചാലി സുഖം പ്രാപിച്ച് പതുക്കെപ്പതുക്കെ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു.
3.146.19
परिगृह्यच तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे ।
पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनम् ॥ ३.१४६.१९ ॥
ദുഃഖിതയായ കൃഷ്ണയെ എടുത്ത് അവർ മാൻതോൽ വിരിപ്പിൽ കിടത്തി വിശ്രമിപ്പിച്ചു; ബോധം തിരികെ ലഭിച്ച ആ തപസ്വിനിയെ പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരായ പാണ്ഡവർ വിശ്രമിപ്പിച്ചു.
3.146.20
तस्या यमौ रक्ततलौ पादौ पूजितलक्षणौ ।
कराभ्यां किणजाताभ्यां शनकैः संववाहतुः ॥ ३.१४६.२० ॥
അവളുടെ ചുവന്ന ഉള്ളംകാലുകളും ശുഭലക്ഷണമുള്ള പാദങ്ങളും ഇരട്ടകളായ യമന്മാർ തഴമ്പുവീണ കൈകളാൽ മെല്ലെ തടവിക്കൊടുത്തു.
3.146.21
पर्याश्वासयदप्येनां धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच च कुरुश्रेष्ठो भीमसेनमिदं वचः ॥ ३.१४६.२१ ॥
ധർമ്മരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ അവളെ നന്നായി ആശ്വസിപ്പിച്ചു; കുരുശ്രേഷ്ഠൻ ഭീമസേനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
3.146.22
बहवः पर्वता मीम विषमा हिमदुर्गमाः ।
तेषु कृष्णा महाबाहो कथं नु विचरिष्यति ॥ ३.१४६.२२ ॥
ഭീമാ, മഞ്ഞിനാൽ ദുർഗമമായ പരുക്കൻ പർവതങ്ങൾ പലതുണ്ട്; മഹാബാഹുവേ, അവയിൽ കൃഷ്ണ എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കും?
3.146.23
त्वां राजन्राजपुत्रीं च यमौ च पुरुषर्षभ ।
स्वयं नेष्यामि राजेनद्र मा विषादे मनुः कृथाः ॥ ३.१४६.२३ ॥
രാജാവേ, അങ്ങയെയും രാജപുത്രിയെയും യമന്മാരെയും, പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ തന്നെ കൊണ്ടുപോകും; രാജേന്ദ്രാ, മനസ്സ് വിഷാദത്തിൽ വയ്ക്കരുത്.
3.146.24
अथवा यो मया जातो विहगो मद्बलोपमः ।
वहेदनघ सर्वान्नो वचनात्ते घटोत्कचः ॥ ३.१४६.२४ ॥
അല്ലെങ്കിൽ എന്നിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, എന്റെ ബലത്തിനൊത്ത ആ വിഹഗൻ — നിഷ്കളങ്കനേ — നിന്റെ വാക്കിനാൽ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും വഹിക്കട്ടെ; അവനാണ് ഘടോത്കചൻ.