Mahābhārata · Adhyāya 3.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.157.1
तस्मिन्निवसमानोऽथ धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
आमन्त्र्य सहितान्भ्रातृनित्युवाच सहद्विजान् ॥ ३.१५७.१ ॥
Morando allí, el rey de la justicia Yudhiṣṭhira, habiendo llamado a sus hermanos reunidos y a los brahmanes, habló así.
3.157.2
दृष्टानि तीर्थान्यस्माभिः पुण्यानि च शिवानि च ।
मनसो ह्लादनीयानि वनानि च पृथक्पृथक् ॥ ३.१५७.२ ॥
Hemos visto vados sagrados, puros y auspiciosos, y bosques que deleitan la mente, cada uno por separado.
3.157.3
देवैः पूर्वं विचीर्णानि मुनिभिश्च महात्मभिः ।
यथाक्रममशेषेण द्विजैः संपूजितानि च ॥ ३.१५७.३ ॥
Que en otro tiempo fueron recorridos por los dioses y los sabios de gran alma, y que los brahmanes honraron por completo y en orden.
3.157.4
ऋषीणां पूर्वचरितं तपोधर्मविचेष्टितम् ।
राजर्षीणां च चरितं कथाश्च विविधाः शुभाः ॥ ३.१५७.४ ॥
La conducta antigua de los sabios, su austeridad y práctica del dharma, la vida de los reyes sabios y muchas historias auspiciosas.
3.157.5
शृण्वानास्तत्रतत्र स्म आश्रमेषु शिवेषु च ।
अभिषेकं द्विजैः सार्धं कृतवन्तो विशेषतः ॥ ३.१५७.५ ॥
Escuchando relatos aquí y allá en los ermitaños auspiciosos, realizaron la ablución sagrada, especialmente junto con los brahmanes.
3.157.6
अर्चिताः सततं देवाः पुष्पैरद्भिः सदा च वः ।
यथालब्धैर्मूलफलैः पितरश्चापि तर्पिताः ॥ ३.१५७.६ ॥
Siempre honrasteis a los dioses con flores y agua, y saciasteis a los antepasados con las raíces y frutos que se obtuvieron.
3.157.7
पर्वतेषु च रम्येषु सर्वेषु च सरस्सु च ।
उदधौ च महापुण्ये सूपस्पृष्टं महात्मभिः ॥ ३.१५७.७ ॥
En las montañas, en todos los lagos encantadores y en el océano sagradísimo, tocado por los de alma grande.
3.157.8
इला सरस्वती सिन्धुर्यमुना नर्मदा तथा ।
नानातीर्थेषु रम्येषु सूपस्पृष्टं सह द्विजैः ॥ ३.१५७.८ ॥
El Ilā, el Sarasvatī, el Sindhu, el Yamunā y el Narmadā, y en diversos vados sagrados y encantadores, tocados junto con los dvija.
3.157.9
गङ्गाद्वारमतिक्रम्य बहवः पर्वताः शुभाः ।
हिमवान्पर्वतश्चैव नानाद्विजगणायुतः ॥ ३.१५७.९ ॥
Tras pasar la puerta del Ganges, muchas montañas auspiciosas, y también el monte Himavat, colmado de multitudes de dvija.
3.157.10
विशाला बदरी दृष्टा नरनारायणाश्रमः ।
दिव्यपुष्करिणी दृष्टा सिद्धदेवर्षिपूजिता ॥ ३.१५७.१० ॥
Se vieron Viśālā y Badarī, se vio el ermitaño de Nara y Nārāyaṇa, y se vio el estanque divino de lotos venerado por los perfectos, dioses y sabios.
3.157.11
यथाक्रमविशेषेण सर्वाण्यायतनानि च ।
दर्शितानि द्विजेनद्रेण लोमशेन महात्मना ॥ ३.१५७.११ ॥
En orden y en particular, todas las moradas sagradas fueron mostradas por el magnánimo Lomaśa, el primero de los dvija.
3.157.12
इमं वैश्रवणावासं दुर्गमं गन्धमादनम् ।
कथं भीम गमिष्यामो मतिरत्र विधीयताम् ॥ ३.१५७.१२ ॥
Esta morada de Vaiśravaṇa, el Gandhamādana, difícil de alcanzar. ¡Oh Bhīma!, ¿cómo iremos? Decidamos aquí.
3.157.13
एवं ब्रुवति राजेन्द्रे वागुवाचाशरीरिणी ।
न शक्यो दुर्गमो गन्तुं पर्वतो गन्धमादनः ॥ ३.१५७.१३ ॥
Mientras el señor de los reyes hablaba así, una voz incorpórea dijo: «El monte Gandhamādana es inaccesible; no es posible ir allí».
3.157.14
अननैव पथा राजन्प्रतिगच्छ यथागतम् ।
नरनारायणस्थानं बदरीत्यभिविश्रुतम् ॥ ३.१५७.१४ ॥
Oh rey, regresa por este mismo camino por el que viniste. La morada de Nara y Nārāyaṇa es conocida como Badarī.
3.157.15
तस्माद्यास्यसि कौन्तेय सिद्धचारणसेवितम् ।
बहुपुष्पफलं रम्यमाश्रमं वृषपर्वणः ॥ ३.१५७.१५ ॥
Por tanto, oh hijo de Kuntī, irás al agradable ermitaño de Vṛṣaparvan, frecuentado por siddhas y cāraṇas y rico en flores y frutos.
3.157.16
अतिक्रम्य च तं पार्थ त्वार्ष्टिषेणाश्रमे वसेः ।
ततो द्रक्ष्यसि कौन्तेय निवेशं धनदस्य च ॥ ३.१५७.१६ ॥
Oh Pārtha, tras pasar más allá, debes morar en el ermitaño de Ārṣṭiṣeṇa; luego, oh hijo de Kuntī, verás la morada de Dhanada (Kubera).
3.157.17
एतस्मिन्नन्तरे वायुर्दिव्यगन्धवहः शुभः ।
भनःप्रह्लादनः शीतः पुष्पवर्षं ववर्ष वै ॥ ३.१५७.१७ ॥
En ese momento sopló un viento auspicioso, portador de fragancia divina, fresco y deleitoso para la mente; y en verdad llovió una lluvia de flores.
3.157.18
तच्छ्रुत्वा दिव्यमाकाशाद्विस्मयः समपद्यत ।
ऋषीणां ब्राह्मणानां च पार्थिवानां विशेषतः ॥ ३.१५७.१८ ॥
Al escuchar aquella voz divina desde el cielo, surgió el asombro, especialmente entre los sabios, los brahmanes y los reyes.
3.157.19
श्रुत्वा तन्महदाश्चर्यं द्विजो धौम्यस्त्वभाषत ।
न शक्यमुत्तरं गन्तुं प्रतिगच्छाम पाण्डव ॥ ३.१५७.१९ ॥
Al oír aquel gran prodigio, el brahmán Dhaumya habló: «Oh Pāṇḍava, no es posible avanzar más; regresemos.»
3.157.20
ततो युधिष्ठिरो राजा विस्मयोत्फुल्ललोचनः ।
प्रत्यागम्य पुनस्तं तु नरनारायणाश्रमम् ॥ ३.१५७.२० ॥
Entonces el rey Yudhiṣṭhira, con los ojos abiertos por el asombro, volvió de nuevo a aquel ermita de Nara y Nārāyaṇa.
3.157.21
भीमसेनादिभिः सर्वैर्भ्रातृभिः परिवारितः ।
पाञ्चाल्या ब्राह्मणैश्चैव न्यवसत्सुसुखं तदा ॥ ३.१५७.२१ ॥
Entonces, rodeado de Bhīmasena y de todos sus hermanos, de la Pāñcālī y de los brahmanes, habitó allí con gran felicidad.