મહાભારત · અધ્યાય 3.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.168.1
यथागतं गते शक्रे भ्रातृभिः सह संगतः ।
कृष्णया चैव बीभत्सुर्धर्मराजमपूजयत् ॥ ३.१६८.१ ॥
ઇન્દ્ર ગયા પછી, તે જેમ આવ્યો હતો તેમ જ ભાઈઓ અને કૃષ્ણા સાથે મળીને બીભત્સુ (અર્જુન)એ ધર્મરાજનું સન્માન કર્યું.
3.168.2
अभिवादयमानं तं मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवम् ।
हर्षगद्गदया वाचा प्रहृष्टोऽर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.१६८.२ ॥
પ્રણામ કરતા તે પાંડવના માથાને સૂંઘીને ચૂમીને, હર્ષથી ગદ્ગદ વાણીએ પ્રસન્ન થઈને તેણે અર્જુનને કહ્યું.
3.168.3
कथमर्जुन कालोऽयं स्वर्गे रव्यतिगतस्तव ।
कथं चास्त्राण्यवाप्तानि देवराजश्च तोषितः ॥ ३.१६८.३ ॥
હે અર્જુન, સ્વર્ગમાં તારો આ સમય કેવી રીતે વીત્યો? તેં અસ્ત્રો કેવી રીતે મેળવ્યાં અને દેવરાજને કેવી રીતે પ્રસન્ન કર્યા?
3.168.4
सम्यग्वा ते गृहीतानि कच्चिदस्त्राणि पाण्डव ।
कच्चित्सुराधिपः प्रीतो रुद्रश्चास्त्राण्यदात्तव ॥ ३.१६८.४ ॥
હે પાંડવ, શું તેં અસ્ત્રો યોગ્ય રીતે ગ્રહણ કર્યાં? શું દેવરાજ પ્રસન્ન થયા, અને શું રુદ્રે તને અસ્ત્રો આપ્યાં?
3.168.5
यथा दृष्टश्च ते शक्रो भगवान्वा पिनाकधृत् ।
यथैवास्त्राण्यवाप्तानि यथैवाराधिताश्च ते ॥ ३.१६८.५ ॥
તેં શક્ર (ઇન્દ્ર) કે પિનાકધારી ભગવાન (શિવ)ને કેવી રીતે જોયા, જેમ અસ્ત્રો મેળવ્યાં અને જેમ તેમને આરાધ્યા?
3.168.6
यथोक्तवांस्त्वां भगवाञ्शतक्रतुररिंदम ।
कृतप्रियस्त्वयाऽस्मीति तस्य ते किं प्रियं कृतम् ॥ ३.१६८.६ ॥
હે શત્રુદમન, ભગવાન શતક્રતુ (ઇન્દ્ર) તને કહેતા હતા કે 'તેં મારું પ્રિય કાર્ય કર્યું છે'—તો તેમનું તેં કયું પ્રિય કાર્ય કર્યું?
3.168.7
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महाद्युते ।
यथा तुष्टो महादेवो देवराजस्तथाऽनघ ॥ ३.१६८.७ ॥
હે મહાતેજસ્વી, મહાદેવ અને દેવરાજ કેવી રીતે પ્રસન્ન થયા તે વિસ્તારથી સાંભળવાની મારી ઇચ્છા છે, હે નિષ્પાપ.
3.168.8
यच्चापि वज्रपाणेस्तु प्रियं कृतमरिंदम ।
एतदाख्याहि मे सर्वमखिलेन धनंजय ॥ ३.१६८.८ ॥
હે શત્રુદમન, વજ્રપાણિ ઇન્દ્રે જે ઉપકાર કર્યો હતો તે બધો મને સંપૂર્ણપણે કહો, હે ધનંજય.
3.168.9
शृणु हन्त महाराज विधिना येन दृष्टवान् ।
शतक्रतुमहं देवं भगवन्तं च शंकरम् ॥ ३.१६८.९ ॥
સાંભળો, હે મહારાજ, જે વિધિથી મેં શતક્રતુ ઇન્દ્રદેવ અને ભગવાન શંકરને જોયા, તે સાંભળો.
3.168.10
विद्यामधीत्य तां राजंस्त्वयोक्तामरिमर्दन ।
भवता च समादिष्टस्तपसे प्रस्थितो वनम् ॥ ३.१६८.१० ॥
હે રાજન, તમે કહેલી તે વિદ્યા ભણીને, હે શત્રુમર્દન, તમારા આદેશથી હું તપ માટે વન તરફ પ્રસ્થાન કરી ગયો.
3.168.11
भृगुतुन्दमथो गत्वा काम्यकादास्थितस्तपः ।
एकरात्रोषितः कंचिदपश्यं ब्राह्मणं पथि ॥ ३.१६८.११ ॥
પછી ભૃગુતુંગ જઈને, કામ્યકથી તપ આરંભીને, એક રાત્રિ રોકાઈને, માર્ગમાં મેં એક બ્રાહ્મણને જોયો.
3.168.12
स मामपृच्छत्कौन्तेय क्वासि गन्ता ब्रवीहि मे ।
तस्मा अवितथं सर्वमब्रवं कुरुनन्दन ॥ ३.१६८.१२ ॥
તેણે મને પૂછ્યું, હે કૌન્તેય, તું ક્યાં જાય છે? કહે. ત્યારે હે કુરુનંદન, મેં તેને બધું સત્ય કહ્યું.
3.168.13
स तथ्यं मम तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो राजसत्तम ।
अपूजयत मां राजन्प्रीतिमांश्चाभवन्मयि ॥ ३.१६८.१३ ॥
તે બ્રાહ્મણે મારી સાચી વાત સાંભળીને, હે રાજશ્રેષ્ઠ, મારું સન્માન કર્યું; હે રાજન્, તે મારા પર પ્રસન્ન થયા.
3.168.14
ततो मामब्रवीत्प्रीतस्तप आतिष्ठ भारत ।
तपस्वी नचिरेण त्वं द्रक्ष्यसे विबुधाधिषम् ॥ ३.१६८.१४ ॥
પછી પ્રસન્ન થઈને તેમણે મને કહ્યું, 'હે ભારત, તપ કર; તપસ્વી થઈને તું ટૂંક સમયમાં દેવાધિપતિને જોઈશ.'
3.168.15
ततोऽहं वचनात्तस्य गिरिमारुह्य शैशिरम् ।
तपोऽतप्यं महाराज मासं मूलफलाशनः ॥ ३.१६८.१५ ॥
પછી તેમના વચનથી હું તે હિમાચ્છાદિત પર્વત પર ચઢીને, હે મહારાજ, એક મહિનો મૂળ અને ફળ ખાઈને તપ કર્યું.
3.168.16
द्वितीयश्चापि मे मासो जलं भक्षयतो गतः ।
निराहारस्तृतीयेऽथ मासे पाण्डवनन्दन ॥ ३.१६८.१६ ॥
બીજો મહિનો પણ મેં પાણી પીને વિતાવ્યો; પછી ત્રીજા મહિનામાં, હે પાંડુનંદન, હું નિરાહાર રહ્યો.
3.168.17
ऊर्ध्वबाहुश्चतुर्थं तु मासमस्मि स्थितस्तदा ।
न च मे हीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१६८.१७ ॥
ચોથા મહિનામાં હું હાથ ઊંચા કરીને ઊભો રહ્યો; ત્યારે પણ મારો પ્રાણ ક્ષીણ ન થયો; તે જાણે અદ્ભુત થયું.
3.168.18
पञ्चमे त्वथ संप्राप्ते प्रथमे दिवसे गते ।
वराहसंस्थितं भूतं मत्समीपं समागमत् ॥ ३.१६८.१८ ॥
પાંચમો મહિનો આવતાં, પહેલો દિવસ વીત્યા પછી, વરાહરૂપી એક પ્રાણી મારી પાસે આવ્યો.
3.168.19
निघ्नन्प्रोथेन पृथिवीं विलिखंश्चरणैरपि ।
संमार्जञ्जठरेणोर्वीं विवर्तंश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१६८.१९ ॥
નાકથી પૃથ્વી પર પ્રહાર કરતો, પગથી તેને ખંજવાળતો, પેટથી ભૂમિ વાળતો, વારંવાર આળોટતો.
3.168.20
अनु तस्यापरं भूतं महत्कैरातसंस्थितम् ।
धनुर्बाणासिमत्प्राप्तं स्त्रीगणानुगतं तदा ॥ ३.१६८.२० ॥
ત્યારબાદ કિરાતરૂપે ઊભેલું બીજું મહાપ્રાણી આવ્યું; ધનુષ, બાણ અને તલવાર ધારણ કરીને, તે સમયે સ્ત્રીઓના સમૂહ સાથે.
3.168.21
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अताडयं शरेणाथ तद्भूतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१६८.२१ ॥
પછી મેં ધનુષ લઈને, અક્ષય બે મોટાં ભાથાં સાથે, તે રોમાંચ ઉપજાવતા પ્રાણીને બાણથી પ્રહાર કર્યો.
3.168.22
युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.१६८.२२ ॥
પરંતુ કિરાતે પોતાનું બળવાન ધનુષ ખેંચીને, જાણે પૃથ્વીને કંપાવતો હોય તેમ, અત્યંત દૃઢતાથી મારા પર પ્રહાર કર્યો.
3.168.23
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः ।
मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया ॥ ३.१६८.२३ ॥
તેણે મને કહ્યું, "હે રાજન! આ મારો પૂર્વગ્રહ છે. મૃગયાધર્મ છોડીને તેં મને કેમ પ્રહાર કર્યો?"
3.168.24
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव ।
संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत ॥ ३.१६८.२४ ॥
"જો, તીક્ષ્ણ બાણોથી તારો ગર્વ હું નષ્ટ કરું છું; સ્થિર રહે." ત્યારે તે મહાકાય, ક્રોધથી ભરેલો, મારા પર ધસી આવ્યો.
3.168.25
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः ।
तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ॥ ३.१६८.२५ ॥
ત્યારે તેણે પર્વતની જેમ મોટાં બાણોથી મને સંપૂર્ણપણે ઢાંકી દીધો. મેં તેને મહાન બાણવર્ષાથી ઢાંકી દીધો.
3.168.26
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः ।
प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम् ॥ ३.१६८.२६ ॥
ત્યારે મેં દીપ્ત અગ્રવાળા, નિયંત્રિત અને અનુસરતા બાણોથી તેને પ્રતિપ્રહાર કર્યો; જાણે વજ્રોથી શિલાઓના ઢગલાને પ્રહાર કર્યો હોય.
3.168.27
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा ।
तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम् ॥ ३.१६८.२७ ॥
તેનું તે રૂપ સો પ્રકારે અને હજાર પ્રકારે થઈ ગયું. મેં તેનાં તે શરીરો પર બાણોથી પ્રહાર કર્યો.
3.168.28
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः ॥ ३.१६८.२८ ॥
હે ભારત, ફરીથી તે શરીરો એક થઈને દેખાયાં. હે મહારાજ, તેમને મેં ફરી પાડી દીધાં.
3.168.29
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः ।
एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि ॥ ३.१६८.२९ ॥
નાનો થઈને મોટા માથાવાળો અને મોટો થઈને નાના માથાવાળો બનીને, હે રાજન, ત્યારે તે ફરી એક થઈને યુદ્ધમાં મારી તરફ આવ્યો.
3.168.30
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे ।
ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ ॥ ३.१६८.३० ॥
યુદ્ધમાં બાણોથી તેને પરાજિત કરવા મને શક્ય ન બન્યું, ત્યારે હે ભરતશ્રેષ્ઠ, મેં વાયવ્ય નામનું મહાસ્ત્ર ધારણ કર્યું.
3.168.31
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत् ।
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत् ॥ ३.१६८.३१ ॥
હું તેને હણી શક્યો નહીં; તે અદ્ભુત જેવું બન્યું. તે અસ્ત્ર પ્રતિહત થતાં મને મોટું વિસ્મય થયું.
3.168.32
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः ।
अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम् ॥ ३.१६८.३२ ॥
ત્યાં પણ, હે મહારાજ, ત્યારે મેં વિશેષ રીતે મોટા અસ્ત્રસમૂહથી યુદ્ધમાં તે જીવને ઢાંકી દીધો.
3.168.33
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम् ।
शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम् ॥ ३.१६८.३३ ॥
સ્થૂણાકર્ણ, પછી જાળ, બાણવર્ષા, બાણોથી ભયંકર, શલભાસ્ત્ર અને પથ્થરવર્ષા આશ્રય લઈને હું આગળ વધ્યો.
3.168.34
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप ।
तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम् ॥ ३.१६८.३४ ॥
હે રાજન, તેણે મારાં તે બધાં અસ્ત્રો બળપૂર્વક ગળી ગયું. તે બધાં ગળાઈ ગયા પછી મેં મહાન બ્રહ્માસ્ત્ર છોડ્યું.
3.168.35
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत ।
उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत ॥ ३.१६८.३५ ॥
ત્યારે બળતા બાણોથી ચારે બાજુથી તે ભરાઈ ગયું; ભરાતાં તે મહાન અસ્ત્રથી વધ્યું.
3.168.36
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा ।
क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं ॥ ३.१६८.३६ ॥
ત્યારે મારાથી ઉત્પન્ન તેજથી લોકો સંતપ્ત થયા; ક્ષણભરમાં દિશાઓ અને પોતે પણ બધી બાજુ બળી ઊઠ્યા.
3.168.37
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत् ।
ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत् ॥ ३.१६८.३७ ॥
તે મહાતેજસ્વીએ તે અસ્ત્રને પણ ક્ષણમાં જ શાંત કર્યું. હે રાજન, બ્રહ્માસ્ત્ર આહત થતાં મારામાં મહાન ભય પ્રવેશ્યો.
3.168.38
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत् ॥ ३.१६८.३८ ॥
ત્યારે હું ધનુષ્ય લઈને, એ જ રીતે બે અક્ષય મહાન ભાથાં લઈને, અચાનક તે ભૂત પર પ્રહાર કર્યો. તેણે તે અસ્ત્રોને પણ ગળી લીધાં.
3.168.39
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च ।
मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत ॥ ३.१६८.३९ ॥
આ અસ્ત્રો અને આયુધોને તે ભૂતે ગળી જતાં, મારી અને તે ભૂતની વચ્ચે બાહુયુદ્ધ શરૂ થયું.
3.168.40
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ ।
अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम् ॥ ३.१६८.४० ॥
મુઠ્ઠીઓથી કસરત (લડાઈ) કરીને, હથેળીઓથી એકબીજા પર પ્રહાર કરીને, મેં તે ભૂતને નીચે પાડ્યું; મેં તેને ભૂમિ પર ફેંકી દીધું.
3.168.41
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत ।
सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम् ॥ ३.१६८.४१ ॥
ત્યારે તે ભૂત હસીને, સ્ત્રીઓ સહિત ત્યાં જ અદૃશ્ય થઈ ગયું. હે મહારાજ, મારી નજર સામે તે અદ્ભુત જેવું બન્યું.
3.168.42
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः ।
दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम् ॥ ३.१६८.४२ ॥
ત્યારે તે ભગવાને પોતાનું મુખ્ય રૂપ છોડી, હે મહારાજ, બીજું દિવ્ય રૂપ ધારણ કર્યું; ઉત્તમ અને અદ્ભુત વસ્ત્ર પણ પહેર્યું.
3.168.43
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः ।
स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः ॥ ३.१६८.४३ ॥
ભગવાન ત્રિદશેશ્વરે કિરાતરૂપ છોડીને પોતાનું દિવ્ય સ્વરૂપ ધારણ કરીને મહેશ્વર તરીકે ઊભા રહ્યા.
3.168.44
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः ।
धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत् ॥ ३.१६८.४४ ॥
ત્યારે ગોવૃષધ્વજ ભગવાન સાક્ષાત દેખાયા. હાથમાં ધનુષ્ય લઈને તેઓ બહુરૂપ અને પિનાકધારી હતા.
3.168.45
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम् ।
शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप ॥ ३.१६८.४५ ॥
તેઓ મારી પાસે આવ્યા. યુદ્ધમાં સામે ઊભેલા મને શૂલપાણિએ કહ્યું, 'હે શત્રુતાપન, હું પ્રસન્ન છું.'
3.168.46
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ ।
प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत् ॥ ३.१६८.४६ ॥
પછી તેમણે તે ધનુષ્ય અને અક્ષય બાણોવાળા બે ભાથા લઈને મને જ આપ્યા, અને ભગવાને કહ્યું, 'વર માગ.'
3.168.47
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्।
अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम् ॥ ३.१६८.४७ ॥
'હે કૌંતેય, હું તારાથી પ્રસન્ન છું. કહે, તારા માટે હું શું કરું? હે વીર, તારા મનમાં જે છે તે કહે, હું તે આપીશ. અમરત્વ સિવાય, તારા મનમાં જે છે તે કહે.'
3.168.48
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः ।
प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे ॥ ३.१६८.४८ ॥
પછી અસ્ત્રોમાં મન લગાવેલો હું, હાથ જોડીને શર્વને માથું નમાવી પ્રણામ કરીને વચન બોલવા લાગ્યો.
3.168.49
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम ।
अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित् ॥ ३.१६८.४९ ॥
ભગવાન મારા પર પ્રસન્ન હોય તો આ જ મારો ઇષ્ટ વર છે. દેવોમાં જે કોઈ અસ્ત્રો છે તે હું જાણવા ઇચ્છું છું.
3.168.50
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम् ।
रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव ॥ ३.१६८.५० ॥
'આપીશ' એમ ભગવાન ત્ર્યંબકે મને કહ્યું. હે પાંડવ, મારું રૌદ્ર અસ્ત્ર તારી પાસે ઉપસ્થિત થશે.
3.168.51
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः ।
उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम् ॥ ३.१६८.५१ ॥
પ્રસન્ન થઈને એ પ્રભુએ મને પાશુપત અસ્ત્ર આપ્યું. અને મહાદેવે મને આ સનાતન અસ્ત્ર આપીને કહ્યું.
3.168.52
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन ।
जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.१६८.५२ ॥
આ અસ્ત્રનો માણસો પર કોઈ પણ રીતે પ્રયોગ ન કરવો. અલ્પ તેજવાળા પર તે ચલાવાય તો તે જગતને જ બાળી નાખે.
3.168.53
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय ।
अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः ॥ ३.१६८.५३ ॥
હે ધનંજય, બળવાન દ્વારા પીડિત થવાય ત્યારે જ તેનો પ્રયોગ કરવો; અને અસ્ત્રોના પ્રતિઘાત સમયે તો અવશ્ય તેનો પ્રયોગ કરવો.
3.168.54
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम् ।
मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे ॥ ३.१६८.५४ ॥
ત્યારે ગોવૃષધ્વજ પ્રસન્ન થતાં, અપ્રતિહત, દિવ્ય, સર્વ અસ્ત્રોનું નિવારણ કરનારું એ અસ્ત્ર મૂર્તિમંત થઈને મારી પાસે સ્થિત થયું.
3.168.55
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम् ।
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः ॥ ३.१६८.५५ ॥
શત્રુઓનો નાશ કરનાર, શત્રુસેનાને કાપનાર, દેવ, દાનવ અને રાક્ષસો માટે પણ દુર્ધર્ષ અને અસહ્ય.
3.168.56
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम् ।
प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६८.५६ ॥
તેમની અનુમતિ મળતાં હું ત્યાં જ બેસી ગયો. મારી તરફ જોતાં જોતાં તે દેવ ત્યાં જ અંતર્ધ્યાન થઈ ગયા.