മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.168.1
यथागतं गते शक्रे भ्रातृभिः सह संगतः ।
कृष्णया चैव बीभत्सुर्धर्मराजमपूजयत् ॥ ३.१६८.१ ॥
ഇന്ദ്രൻ പോയ ശേഷം, വന്നതുപോലെതന്നെ സഹോദരന്മാരോടും കൃഷ്ണയോടും ചേർന്ന് ബീഭത്സു (അർജുനൻ) ധർമ്മരാജനെ പൂജിച്ചു.
3.168.2
अभिवादयमानं तं मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवम् ।
हर्षगद्गदया वाचा प्रहृष्टोऽर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.१६८.२ ॥
വണങ്ങിനിന്ന ആ പാണ്ഡവന്റെ ശിരസ്സു മണത്ത് ചുംബിച്ച്, സന്തോഷത്താൽ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായി അവൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു.
3.168.3
कथमर्जुन कालोऽयं स्वर्गे रव्यतिगतस्तव ।
कथं चास्त्राण्यवाप्तानि देवराजश्च तोषितः ॥ ३.१६८.३ ॥
അർജുനാ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്റെ ഈ കാലം എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? അസ്ത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ നേടി, ദേവരാജനെ എങ്ങനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു?
3.168.4
सम्यग्वा ते गृहीतानि कच्चिदस्त्राणि पाण्डव ।
कच्चित्सुराधिपः प्रीतो रुद्रश्चास्त्राण्यदात्तव ॥ ३.१६८.४ ॥
പാണ്ഡവാ, അസ്ത്രങ്ങൾ നീ ശരിയായി സ്വീകരിച്ചുവോ? ദേവരാജൻ പ്രസന്നനായോ, രുദ്രൻ നിനക്ക് അസ്ത്രങ്ങൾ നൽകിയോ?
3.168.5
यथा दृष्टश्च ते शक्रो भगवान्वा पिनाकधृत् ।
यथैवास्त्राण्यवाप्तानि यथैवाराधिताश्च ते ॥ ३.१६८.५ ॥
നീ ശക്രനെയോ പിനാകധാരിയായ ഭഗവാൻ ശിവനെയോ എങ്ങനെ കണ്ടു, എങ്ങനെ അസ്ത്രങ്ങൾ നേടി, എങ്ങനെ അവരെ ആരാധിച്ചു?
3.168.6
यथोक्तवांस्त्वां भगवाञ्शतक्रतुररिंदम ।
कृतप्रियस्त्वयाऽस्मीति तस्य ते किं प्रियं कृतम् ॥ ३.१६८.६ ॥
ശത്രുസംഹാരകാ, ഭഗവാൻ ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) നിന്നോട് 'നീ എനിക്ക് പ്രിയം ചെയ്തു' എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ, അവനു നീ എന്ത് പ്രിയകാര്യം ചെയ്തു?
3.168.7
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महाद्युते ।
यथा तुष्टो महादेवो देवराजस्तथाऽनघ ॥ ३.१६८.७ ॥
ഹേ മഹാതേജസ്വിൻ, മഹാദേവനും ദേവരാജനും എങ്ങനെ പ്രസന്നരായി എന്ന് വിസ്തരിച്ചു കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഹേ നിർമ്മലാ.
3.168.8
यच्चापि वज्रपाणेस्तु प्रियं कृतमरिंदम ।
एतदाख्याहि मे सर्वमखिलेन धनंजय ॥ ३.१६८.८ ॥
ഹേ ശത്രുദമനാ, വജ്രപാണിയായ ഇന്ദ്രൻ ചെയ്ത അനുഗ്രഹമെല്ലാം എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞുതരൂ, ഹേ ധനഞ്ജയാ.
3.168.9
शृणु हन्त महाराज विधिना येन दृष्टवान् ।
शतक्रतुमहं देवं भगवन्तं च शंकरम् ॥ ३.१६८.९ ॥
കേൾക്കൂ, ഹേ മഹാരാജാവേ, ഏത് വിധത്തിലാണ് ഞാൻ ശതക്രതുവായ ഇന്ദ്രദേവനെയും ഭഗവാൻ ശങ്കരനെയും കണ്ടതെന്ന്.
3.168.10
विद्यामधीत्य तां राजंस्त्वयोक्तामरिमर्दन ।
भवता च समादिष्टस्तपसे प्रस्थितो वनम् ॥ ३.१६८.१० ॥
ഹേ രാജാവേ, അങ്ങ് പറഞ്ഞുതന്ന ആ വിദ്യ പഠിച്ച്, ഹേ ശത്രുമർദ്ദനാ, അങ്ങയാൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട് തപസ്സിനായി ഞാൻ കാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
3.168.11
भृगुतुन्दमथो गत्वा काम्यकादास्थितस्तपः ।
एकरात्रोषितः कंचिदपश्यं ब्राह्मणं पथि ॥ ३.१६८.११ ॥
പിന്നീട് ഭൃഗുതുംഗത്തിലേക്ക് ചെന്ന്, കാമ്യകത്തിൽ നിന്ന് തപസ്സ് ആരംഭിച്ച്, ഒരു രാത്രി താമസിച്ച ശേഷം, വഴിയിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ഞാൻ കണ്ടു.
3.168.12
स मामपृच्छत्कौन्तेय क्वासि गन्ता ब्रवीहि मे ।
तस्मा अवितथं सर्वमब्रवं कुरुनन्दन ॥ ३.१६८.१२ ॥
അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു, ഹേ കൗന്തേയാ, നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? പറയൂ. അപ്പോൾ ഹേ കുരുനന്ദനാ, ഞാൻ അവനോട് എല്ലാം സത്യമായി പറഞ്ഞു.
3.168.13
स तथ्यं मम तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो राजसत्तम ।
अपूजयत मां राजन्प्रीतिमांश्चाभवन्मयि ॥ ३.१६८.१३ ॥
ആ ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ സത്യവാക്ക് കേട്ട്, രാജശ്രേഷ്ഠാ, എന്നെ ആദരിച്ചു; രാജാവേ, അദ്ദേഹം എന്നിൽ പ്രീതനായി.
3.168.14
ततो मामब्रवीत्प्रीतस्तप आतिष्ठ भारत ।
तपस्वी नचिरेण त्वं द्रक्ष्यसे विबुधाधिषम् ॥ ३.१६८.१४ ॥
അപ്പോൾ പ്രീതനായി അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ഭാരതാ, തപസ്സ് ചെയ്യുക; തപസ്വിയായ നീ അധികം വൈകാതെ ദേവാധിപനെ കാണും.'
3.168.15
ततोऽहं वचनात्तस्य गिरिमारुह्य शैशिरम् ।
तपोऽतप्यं महाराज मासं मूलफलाशनः ॥ ३.१६८.१५ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ഞാൻ മഞ്ഞുമൂടിയ ആ പർവതത്തിൽ കയറി, മഹാരാജാവേ, ഒരു മാസം കിഴങ്ങും പഴങ്ങളും ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തപസ്സുചെയ്തു.
3.168.16
द्वितीयश्चापि मे मासो जलं भक्षयतो गतः ।
निराहारस्तृतीयेऽथ मासे पाण्डवनन्दन ॥ ३.१६८.१६ ॥
രണ്ടാം മാസവും ഞാൻ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് കഴിച്ചു; പിന്നീട് മൂന്നാം മാസത്തിൽ, പാണ്ഡുപുത്രാ, ഞാൻ ആഹാരമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു.
3.168.17
ऊर्ध्वबाहुश्चतुर्थं तु मासमस्मि स्थितस्तदा ।
न च मे हीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१६८.१७ ॥
നാലാം മാസത്തിൽ ഞാൻ കൈകൾ ഉയർത്തി നിന്നു; അപ്പോഴും എന്റെ പ്രാണൻ ക്ഷയിച്ചില്ല; അത് അത്ഭുതം പോലെയായി.
3.168.18
पञ्चमे त्वथ संप्राप्ते प्रथमे दिवसे गते ।
वराहसंस्थितं भूतं मत्समीपं समागमत् ॥ ३.१६८.१८ ॥
അഞ്ചാം മാസം വന്ന് ആദ്യദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വരാഹരൂപത്തിലുള്ള ഒരു ജീവി എന്റെ അടുത്ത് വന്നു.
3.168.19
निघ्नन्प्रोथेन पृथिवीं विलिखंश्चरणैरपि ।
संमार्जञ्जठरेणोर्वीं विवर्तंश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१६८.१९ ॥
മൂക്കുകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഇടിച്ചും, കാലുകൊണ്ട് അതിനെ മാന്തിയും, വയറുകൊണ്ട് നിലം തൂത്തും, വീണ്ടുംവീണ്ടും ഉരുണ്ടും.
3.168.20
अनु तस्यापरं भूतं महत्कैरातसंस्थितम् ।
धनुर्बाणासिमत्प्राप्तं स्त्रीगणानुगतं तदा ॥ ३.१६८.२० ॥
അതിനുശേഷം കിരാതരൂപത്തിൽ നിന്ന മറ്റൊരു മഹാജീവി വന്നു; വില്ലും അമ്പും വാളും ധരിച്ച്, അപ്പോൾ സ്ത്രീസംഘത്തോടൊപ്പം.
3.168.21
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अताडयं शरेणाथ तद्भूतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१६८.२१ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ വില്ലെടുത്ത്, ഒടുങ്ങാത്ത രണ്ടു വലിയ ആവനാഴികളോടെ, ആ രോമാഞ്ചമുണ്ടാക്കുന്ന ജീവിയെ അമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
3.168.22
युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.१६८.२२ ॥
എന്നാൽ കിരാതൻ തന്റെ ബലമുള്ള വില്ല് വലിച്ച്, ഭൂമിയെ വിറപ്പിക്കുമാറ് എന്നെ അതിദൃഢമായി അടിച്ചു.
3.168.23
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः ।
मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया ॥ ३.१६८.२३ ॥
അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, "ഓ രാജാവേ! ഇത് എന്റെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള അവകാശമാണ്. വേട്ടധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ എന്തിന് എന്നെ അടിച്ചു?"
3.168.24
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव ।
संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत ॥ ३.१६८.२४ ॥
"ഇതാ, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്റെ അഹങ്കാരം ഞാൻ നശിപ്പിക്കുന്നു; ഉറച്ചുനിൽക്കൂ." അപ്പോൾ ആ മഹാശരീരൻ, കോപം നിറഞ്ഞവനായി, എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു.
3.168.25
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः ।
तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ॥ ३.१६८.२५ ॥
അപ്പോൾ അവൻ പർവതത്തെപ്പോലെ വലിയ അമ്പുകളാൽ എന്നെ പൂർണ്ണമായി മൂടി. ഞാൻ അവനെ വലിയ അമ്പുമഴകൊണ്ട് മൂടി.
3.168.26
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः ।
प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम् ॥ ३.१६८.२६ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ ജ്വലിക്കുന്ന മുനകളുള്ള, നിയന്ത്രിതമായ, പിന്തുടരുന്ന അമ്പുകളാൽ അവനെ തിരിച്ചടിച്ചു; വജ്രങ്ങളാൽ കല്ലുകൂമ്പാരത്തെ തകർക്കുന്നതുപോലെ.
3.168.27
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा ।
तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम् ॥ ३.१६८.२७ ॥
അവന്റെ ആ രൂപം നൂറായും ആയിരമായും മാറി. ആ ശരീരങ്ങളെ ഞാൻ അമ്പുകളാൽ പ്രഹരിച്ചു.
3.168.28
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः ॥ ३.१६८.२८ ॥
ഭാരതാ, വീണ്ടും ആ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മഹാരാജാവേ, അവയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീഴ്ത്തി.
3.168.29
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः ।
एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि ॥ ३.१६८.२९ ॥
ചെറുതായി വലിയ തലയുള്ളവനും വലുതായി ചെറിയ തലയുള്ളവനുമായി, രാജാവേ, അപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും ഒന്നായി യുദ്ധത്തിൽ എന്റെ നേർക്ക് വന്നു.
3.168.30
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे ।
ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ ॥ ३.१६८.३० ॥
യുദ്ധത്തിൽ അമ്പുകളാൽ അവനെ കീഴടക്കാൻ എനിക്കു കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ വായവ്യം എന്ന മഹാസ്ത്രം ഏന്തി.
3.168.31
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत् ।
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत् ॥ ३.१६८.३१ ॥
ഞാൻ അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അത് അദ്ഭുതമായി തോന്നി. ആ അസ്ത്രം തടയപ്പെട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ വിസ്മയമുണ്ടായി.
3.168.32
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः ।
अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम् ॥ ३.१६८.३२ ॥
അവിടെയും, മഹാരാജാവേ, അപ്പോൾ ഞാൻ വിശേഷമായി വലിയ അസ്ത്രസമൂഹത്താൽ യുദ്ധത്തിൽ ആ ജീവിയെ മൂടി.
3.168.33
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम् ।
शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम् ॥ ३.१६८.३३ ॥
സ്ഥൂണാകർണം, പിന്നെ വല, അമ്പുമഴ, അമ്പുകളാൽ ഭയങ്കരമായത്, ശലഭാസ്ത്രം, കല്ലുമഴ ഇവ സ്വീകരിച്ചു ഞാൻ മുന്നേറി.
3.168.34
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप ।
तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम् ॥ ३.१६८.३४ ॥
രാജാവേ, അത് എന്റെ എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളെയും ബലാത്കാരമായി വിഴുങ്ങി. അവയെല്ലാം വിഴുങ്ങപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മഹാബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു.
3.168.35
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत ।
उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत ॥ ३.१६८.३५ ॥
അപ്പോൾ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകളാൽ അത് എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും നിറഞ്ഞു; നിറയുമ്പോൾ അത് മഹാസ്ത്രത്താൽ വർധിച്ചു.
3.168.36
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा ।
क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं ॥ ३.१६८.३६ ॥
അപ്പോൾ എന്നിൽ നിന്നുണ്ടായ തേജസ്സിനാൽ ലോകങ്ങൾ ചൂടേറ്റു; ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദിക്കുകളും എല്ലാ ഭാഗത്തും ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
3.168.37
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत् ।
ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत् ॥ ३.१६८.३७ ॥
ആ മഹാതേജസ്വി ആ അസ്ത്രത്തെയും ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടുതന്നെ ശമിപ്പിച്ചു. രാജാവേ, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ എനിക്കുള്ളിൽ മഹാഭയം കടന്നുകൂടി.
3.168.38
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत् ॥ ३.१६८.३८ ॥
പിന്നെ ഞാൻ വില്ലെടുത്ത്, അതുപോലെ അക്ഷയങ്ങളായ രണ്ട് വലിയ ആവനാഴികളുമെടുത്ത്, പെട്ടെന്ന് ആ ഭൂതത്തെ പ്രഹരിച്ചു. അത് ആ അസ്ത്രങ്ങളെയും വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു.
3.168.39
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च ।
मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत ॥ ३.१६८.३९ ॥
ഈ അസ്ത്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളും ആ ഭൂതം വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ, എനിക്കും ആ ഭൂതത്തിനും തമ്മിൽ ബാഹുയുദ്ധം നടന്നു.
3.168.40
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ ।
अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम् ॥ ३.१६८.४० ॥
മുഷ്ടികൊണ്ട് പോരാടി, കൈപ്പത്തികൊണ്ട് പരസ്പരം പ്രഹരിച്ച്, ഞാൻ ആ ഭൂതത്തെ വീഴ്ത്തി; ഞാൻ അതിനെ നിലത്ത് തള്ളിയിട്ടു.
3.168.41
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत ।
सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम् ॥ ३.१६८.४१ ॥
പിന്നെ ആ ഭൂതം ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി. മഹാരാജാവേ, ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കേ അത് അത്ഭുതസമാനമായിരുന്നു.
3.168.42
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः ।
दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम् ॥ ३.१६८.४२ ॥
പിന്നെ ആ ഭഗവാൻ തന്റെ പ്രധാന രൂപം മാറ്റി, മഹാരാജാവേ, മറ്റൊരു ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചു; ശ്രേഷ്ഠവും അത്ഭുതകരവുമായ വസ്ത്രവും ധരിച്ചു.
3.168.43
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः ।
स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः ॥ ३.१६८.४३ ॥
ഭഗവാൻ ത്രിദശേശ്വരൻ കിരാത രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച് മഹേശ്വരനായി നിന്നു.
3.168.44
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः ।
धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत् ॥ ३.१६८.४४ ॥
അപ്പോൾ ഗോവൃഷധ്വജനായ ഭഗവാൻ നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷനായി. കയ്യിൽ വില്ലേന്തി, ബഹുരൂപനും പിനാകധാരിയുമായി അദ്ദേഹം നിന്നു.
3.168.45
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम् ।
शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप ॥ ३.१६८.४५ ॥
അദ്ദേഹം എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. യുദ്ധത്തിൽ എതിർവശത്ത് നിൽക്കുന്ന എന്നോട് ശൂലപാണി പറഞ്ഞു: 'ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കുന്നു.'
3.168.46
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ ।
प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत् ॥ ३.१६८.४६ ॥
പിന്നെ ആ വില്ലും അക്ഷയ അമ്പുകളുള്ള രണ്ട് ആവനാഴികളും എടുത്ത് എനിക്കുതന്നെ നൽകി, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ.'
3.168.47
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्।
अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम् ॥ ३.१६८.४७ ॥
'കൗന്തേയാ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണ്. നിനക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? വീരാ, നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പറയൂ, ഞാൻ അത് തരാം. അമരത്വമൊഴികെ, നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പറയൂ.'
3.168.48
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः ।
प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे ॥ ३.१६८.४८ ॥
അപ്പോൾ ആയുധങ്ങളിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച ഞാൻ, കൈകൂപ്പി ശർവനെ ശിരസ്സാൽ വണങ്ങി, വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
3.168.49
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम ।
अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित् ॥ ३.१६८.४९ ॥
ഭഗവാൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം. ദേവന്മാരുടെ അസ്ത്രങ്ങൾ ഏതൊക്കെയെന്ന് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.168.50
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम् ।
रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव ॥ ३.१६८.५० ॥
'തരാം' എന്ന് ഭഗവാൻ ത്ര്യംബകൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. പാണ്ഡവാ, എന്റെ രൗദ്രാസ്ത്രം നിന്റെ അടുത്ത് വരും.
3.168.51
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः ।
उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम् ॥ ३.१६८.५१ ॥
പ്രസന്നനായ ആ പ്രഭു എനിക്ക് പാശുപതാസ്ത്രം നൽകി. മഹാദേവൻ എനിക്ക് ഈ സനാതനാസ്ത്രം നൽകി പറഞ്ഞു.
3.168.52
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन ।
जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.१६८.५२ ॥
ഈ അസ്ത്രം മനുഷ്യർക്കെതിരെ ഒരു വിധത്തിലും പ്രയോഗിക്കരുത്. തേജസ്സു കുറഞ്ഞവന്റെ മേൽ എയ്താൽ അത് ലോകത്തെയാകെ ദഹിപ്പിച്ചുകളയും.
3.168.53
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय ।
अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः ॥ ३.१६८.५३ ॥
ധനഞ്ജയാ, ബലവാനാൽ പീഡിതനാകുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇത് പ്രയോഗിക്കാവൂ; അസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രതിഘാതത്തിൽ തീർച്ചയായും ഇത് പ്രയോഗിക്കണം.
3.168.54
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम् ।
मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे ॥ ३.१६८.५४ ॥
അപ്പോൾ ഗോവൃഷധ്വജൻ പ്രസന്നനായപ്പോൾ, തടയപ്പെടാത്തതും ദിവ്യവും സർവാസ്ത്രങ്ങളെയും തടയുന്നതുമായ ആ അസ്ത്രം മൂർത്തരൂപത്തിൽ എന്റെ അരികിൽ നിലകൊണ്ടു.
3.168.55
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम् ।
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः ॥ ३.१६८.५५ ॥
ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നതും ശത്രുസേനയെ വെട്ടിവീഴ്ത്തുന്നതും ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും സമീപിക്കാനും സഹിക്കാനും കഴിയാത്തതും.
3.168.56
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम् ।
प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६८.५६ ॥
അദ്ദേഹം അനുവദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. എന്നെ നോക്കിനിൽക്കെ ആ ദേവൻ അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി.