Mahābhārata · Adhyāya 3.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.168.1
यथागतं गते शक्रे भ्रातृभिः सह संगतः ।
कृष्णया चैव बीभत्सुर्धर्मराजमपूजयत् ॥ ३.१६८.१ ॥
Als Indra zurückgekehrt war, woher er gekommen war, ehrte Bībhatsu (Arjuna), vereint mit seinen Brüdern und mit Kṛṣṇā, den König der Dharma (Yudhiṣṭhira).
3.168.2
अभिवादयमानं तं मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवम् ।
हर्षगद्गदया वाचा प्रहृष्टोऽर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.१६८.२ ॥
Nachdem er das Haupt jenes Pāṇḍava, der sich verneigte, geküsst hatte, sprach er, erfreut und mit von Freude bewegter Stimme, zu Arjuna.
3.168.3
कथमर्जुन कालोऽयं स्वर्गे रव्यतिगतस्तव ।
कथं चास्त्राण्यवाप्तानि देवराजश्च तोषितः ॥ ३.१६८.३ ॥
Arjuna, wie verging diese Zeit für dich im Himmel? Wie hast du die Waffen erlangt und wie hast du den König der Götter erfreut?
3.168.4
सम्यग्वा ते गृहीतानि कच्चिदस्त्राणि पाण्डव ।
कच्चित्सुराधिपः प्रीतो रुद्रश्चास्त्राण्यदात्तव ॥ ३.१६८.४ ॥
Pāṇḍava, hast du die Waffen rechtmäßig empfangen? Ist der Herr der Götter erfreut gewesen, und hat Rudra dir Waffen gegeben?
3.168.5
यथा दृष्टश्च ते शक्रो भगवान्वा पिनाकधृत् ।
यथैवास्त्राण्यवाप्तानि यथैवाराधिताश्च ते ॥ ३.१६८.५ ॥
Wie du Śakra (Indra) oder den erhabenen Pinākadhārin (Śiva) gesehen hast, wie du die Waffen erlangt hast und wie du sie verehrt hast.
3.168.6
यथोक्तवांस्त्वां भगवाञ्शतक्रतुररिंदम ।
कृतप्रियस्त्वयाऽस्मीति तस्य ते किं प्रियं कृतम् ॥ ३.१६८.६ ॥
Bezwinger der Feinde, wie der erhabene Śatakratu (Indra) zu dir sagte: »Du hast mir einen Gefallen getan.« Welchen Gefallen hast du ihm getan?
3.168.7
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महाद्युते ।
यथा तुष्टो महादेवो देवराजस्तथाऽनघ ॥ ३.१६८.७ ॥
Ich möchte dies ausführlich hören, o Strahlender: wie Mahādeva und der Götterkönig erfreut wurden, o Sündloser.
3.168.8
यच्चापि वज्रपाणेस्तु प्रियं कृतमरिंदम ।
एतदाख्याहि मे सर्वमखिलेन धनंजय ॥ ३.१६८.८ ॥
Und erzähle mir vollständig alles, was der Donnerkeulenträger Indra an Gunst erwiesen hat, o Bezwinger der Feinde, o Dhanaṃjaya.
3.168.9
शृणु हन्त महाराज विधिना येन दृष्टवान् ।
शतक्रतुमहं देवं भगवन्तं च शंकरम् ॥ ३.१६८.९ ॥
Höre, o großer König, auf welche Weise ich Indra, den Hundertopferer, und den erhabenen Herrn Śaṅkara erblickte.
3.168.10
विद्यामधीत्य तां राजंस्त्वयोक्तामरिमर्दन ।
भवता च समादिष्टस्तपसे प्रस्थितो वनम् ॥ ३.१६८.१० ॥
Nachdem ich jenes Wissen studiert hatte, das du gelehrt hast, o König, o Zerschmetterer der Feinde, und von dir angewiesen, brach ich zum Wald auf, um Askese zu üben.
3.168.11
भृगुतुन्दमथो गत्वा काम्यकादास्थितस्तपः ।
एकरात्रोषितः कंचिदपश्यं ब्राह्मणं पथि ॥ ३.१६८.११ ॥
Dann, nachdem ich zum Bhṛgutuṅga gegangen war und von Kāmyaka aus Askese geübt hatte, sah ich nach einer Nacht des Aufenthalts einen Brahmanen auf dem Weg.
3.168.12
स मामपृच्छत्कौन्तेय क्वासि गन्ता ब्रवीहि मे ।
तस्मा अवितथं सर्वमब्रवं कुरुनन्दन ॥ ३.१६८.१२ ॥
Er fragte mich, o Sohn der Kuntī: »Wohin gehst du? Sag es mir.« Da erzählte ich ihm, o Freude der Kurus, alles wahrheitsgemäß.
3.168.13
स तथ्यं मम तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो राजसत्तम ।
अपूजयत मां राजन्प्रीतिमांश्चाभवन्मयि ॥ ३.१६८.१३ ॥
Als jener Brahmane meine wahrhaftige Rede gehört hatte, o Bester der Könige, ehrte er mich, und, o König, er wurde mir gewogen.
3.168.14
ततो मामब्रवीत्प्रीतस्तप आतिष्ठ भारत ।
तपस्वी नचिरेण त्वं द्रक्ष्यसे विबुधाधिषम् ॥ ३.१६८.१४ ॥
Da sprach er erfreut zu mir: »Übe Askese, o Bhārata; als Asket wirst du bald den Herrn der Götter sehen.«
3.168.15
ततोऽहं वचनात्तस्य गिरिमारुह्य शैशिरम् ।
तपोऽतप्यं महाराज मासं मूलफलाशनः ॥ ३.१६८.१५ ॥
Da stieg ich auf sein Wort hin jenen schneebedeckten Berg hinauf und übte, o großer König, einen Monat lang Askese, mich von Wurzeln und Früchten nährend.
3.168.16
द्वितीयश्चापि मे मासो जलं भक्षयतो गतः ।
निराहारस्तृतीयेऽथ मासे पाण्डवनन्दन ॥ ३.१६८.१६ ॥
Auch mein zweiter Monat verging, indem ich nur Wasser trank; dann blieb ich im dritten Monat, o Sohn Pāṇḍus, ohne Nahrung.
3.168.17
ऊर्ध्वबाहुश्चतुर्थं तु मासमस्मि स्थितस्तदा ।
न च मे हीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१६८.१७ ॥
Im vierten Monat aber stand ich da, die Arme erhoben; doch mein Lebensatem schwand nicht, und es wurde wie ein Wunder.
3.168.18
पञ्चमे त्वथ संप्राप्ते प्रथमे दिवसे गते ।
वराहसंस्थितं भूतं मत्समीपं समागमत् ॥ ३.१६८.१८ ॥
Als der fünfte Monat kam und sein erster Tag vergangen war, näherte sich mir ein Wesen in Gestalt eines Ebers.
3.168.19
निघ्नन्प्रोथेन पृथिवीं विलिखंश्चरणैरपि ।
संमार्जञ्जठरेणोर्वीं विवर्तंश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१६८.१९ ॥
Die Erde mit dem Rüssel stoßend, sie mit den Füßen kratzend, den Boden mit dem Bauch fegend, sich immer wieder wälzend.
3.168.20
अनु तस्यापरं भूतं महत्कैरातसंस्थितम् ।
धनुर्बाणासिमत्प्राप्तं स्त्रीगणानुगतं तदा ॥ ३.१६८.२० ॥
Danach kam ein anderes großes Wesen, in der Gestalt eines Kirāta stehend, mit Bogen, Pfeilen und Schwert, damals von einer Schar Frauen begleitet.
3.168.21
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अताडयं शरेणाथ तद्भूतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१६८.२१ ॥
Da nahm ich meinen Bogen, und mit zwei großen, unerschöpflichen Köchern traf ich jenes haarsträubende Wesen mit einem Pfeil.
3.168.22
युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.१६८.२२ ॥
Der Kirāta aber spannte seinen mächtigen Bogen und traf mich sehr heftig, als wolle er die Erde erbeben lassen.
3.168.23
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः ।
मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया ॥ ३.१६८.२३ ॥
Er sprach zu mir: »O König, dies war mein früherer Anspruch. Warum hast du mich geschlagen, nachdem du das Gesetz der Jagd verlassen hast?«
3.168.24
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव ।
संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत ॥ ३.१६८.२४ ॥
»Sieh, mit scharfen Pfeilen werde ich deinen Stolz brechen; bleib standhaft.« Da stürzte jenes großgewachsene Wesen, voller Zorn, auf mich zu.
3.168.25
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः ।
तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ॥ ३.१६८.२५ ॥
Dann bedeckte er mich völlig mit großen Pfeilen, wie ein Berg. Und ich bedeckte ihn mit einem gewaltigen Pfeilregen.
3.168.26
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः ।
प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम् ॥ ३.१६८.२६ ॥
Dann traf ich ihn zurück mit Pfeilen, deren Spitzen brannten, gelenkt und einander folgend, wie man einen Steinhaufen mit Donnerkeilen trifft.
3.168.27
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा ।
तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम् ॥ ३.१६८.२७ ॥
Seine Gestalt vervielfachte sich hundertfach und tausendfach, und ich schlug jene seine Körper mit Pfeilen.
3.168.28
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः ॥ ३.१६८.२८ ॥
O Bhārata, jene Körper erschienen wieder als einer. O großer König, ich schlug sie abermals nieder.
3.168.29
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः ।
एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि ॥ ३.१६८.२९ ॥
Klein mit großem Haupt und groß mit kleinem Haupt werdend, o König, wurde er dann wieder eins und rückte im Kampf gegen mich vor.
3.168.30
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे ।
ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ ॥ ३.१६८.३० ॥
Als ich ihn im Kampf mit Pfeilen nicht überwinden konnte, ergriff ich da, o Stier der Bharatas, die große Waffe namens Vāyavya.
3.168.31
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत् ।
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत् ॥ ३.१६८.३१ ॥
Ich konnte ihn nicht töten; es wurde wie ein Wunder. Als jene Waffe abgewehrt wurde, erfüllte mich großes Erstaunen.
3.168.32
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः ।
अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम् ॥ ३.१६८.३२ ॥
Auch dort, großer König, bedeckte ich damals besonders jenes Wesen im Kampf mit einer gewaltigen Menge von Waffen.
3.168.33
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम् ।
शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम् ॥ ३.१६८.३३ ॥
Den Sthūṇākarṇa ergreifend, dann ein Netz, einen Pfeilregen, furchtbar durch Geschosse, die Waffe Śalabha und einen Steinregen, rückte ich vor.
3.168.34
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप ।
तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम् ॥ ३.१६८.३४ ॥
O König, es verschlang gewaltsam alle meine Waffen. Als alle verschlungen waren, schoss ich die große Brahma-Waffe ab.
3.168.35
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत ।
उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत ॥ ३.१६८.३५ ॥
Dann wurde es von allen Seiten mit brennenden Pfeilen aufgehäuft; und während es aufgehäuft wurde, wuchs es durch die große Waffe.
3.168.36
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा ।
क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं ॥ ३.१६८.३६ ॥
Da wurden die Welten vom Glanz, der aus mir hervorging, versengt; im Nu brannten die Himmelsrichtungen und ich selbst von allen Seiten.
3.168.37
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत् ।
ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत् ॥ ३.१६८.३७ ॥
Jener von großem Glanz beschwichtigte auch jene Waffe im Nu. Doch als die Brahma-Waffe getroffen wurde, o König, drang große Furcht in mich ein.
3.168.38
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत् ॥ ३.१६८.३८ ॥
Dann nahm ich meinen Bogen und ebenso zwei große unerschöpfliche Köcher, und plötzlich schlug ich auf jenen Geist ein. Er verschlang auch jene Waffen.
3.168.39
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च ।
मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत ॥ ३.१६८.३९ ॥
Als der Geist diese Waffen und Geräte verschlungen hatte, entspann sich ein Faustkampf zwischen mir und jenem Geist.
3.168.40
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ ।
अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम् ॥ ३.१६८.४० ॥
Mich mit den Fäusten anstrengend und einander mit den Handflächen schlagend, ließ ich jenen Geist fallen und warf ihn zu Boden.
3.168.41
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत ।
सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम् ॥ ३.१६८.४१ ॥
Da verschwand jener Geist lachend an Ort und Stelle zusammen mit den Frauen, o großer König, während ich zusah – ein Wunder zum Anschauen.
3.168.42
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः ।
दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम् ॥ ३.१६८.४२ ॥
Da nahm jener Gesegnete, seine Hauptgestalt ablegend, o großer König, eine andere göttliche Gestalt an und legte ein vortreffliches, wunderbares Gewand an.
3.168.43
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः ।
स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः ॥ ३.१६८.४३ ॥
Nachdem er die Gestalt des Jägers abgelegt hatte, nahm der erhabene Herr der Dreißig seine göttliche Gestalt an und stand da als Maheśvara.
3.168.44
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः ।
धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत् ॥ ३.१६८.४४ ॥
Da erschien der erhabene Herr mit dem Stierbanner selbst, den Bogen in der Hand, in vielen Gestalten, der Träger des Pināka.
3.168.45
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम् ।
शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप ॥ ३.१६८.४५ ॥
Er trat zu mir, der ich ihm im Kampf gegenüberstand, und der Träger des Dreizacks sprach: »O Versengen der Feinde, ich bin erfreut.«
3.168.46
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ ।
प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत् ॥ ३.१६८.४६ ॥
Dann nahm er jenen Bogen und die zwei Köcher mit unerschöpflichen Pfeilen, gab sie mir und der erhabene Herr sprach: »Erbitte dir eine Gunst.«
3.168.47
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्।
अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम् ॥ ३.१६८.४७ ॥
»Sohn der Kuntī, ich bin mit dir zufrieden. Sag, was soll ich für dich tun? Held, sprich aus, was in deinem Herzen ist, ich werde es dir gewähren. Die Unsterblichkeit ausgenommen, sprich aus, was in deinem Herzen ist.«
3.168.48
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः ।
प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे ॥ ३.१६८.४८ ॥
Da, mit dem Geist auf die Waffen gerichtet, legte ich die Handflächen zusammen, neigte das Haupt vor Śarva und begann zu sprechen.
3.168.49
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम ।
अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित् ॥ ३.१६८.४९ ॥
Ist der Erhabene mir gewogen, so ist dies die Gabe, die ich begehre: Ich möchte alle Waffen kennen, die die Götter besitzen.
3.168.50
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम् ।
रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव ॥ ३.१६८.५० ॥
»Ich werde es geben«, sagte der Erhabene Tryambaka zu mir. O Pāṇḍava, meine schreckliche Waffe wird dir nahe sein.
3.168.51
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः ।
उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम् ॥ ३.१६८.५१ ॥
Erfreut gab mir jener Herr die Pāśupata-Waffe; und Mahādeva, der mir diese ewige Waffe gegeben hatte, sprach.
3.168.52
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन ।
जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.१६८.५२ ॥
Diese Waffe darf keinesfalls gegen Menschen eingesetzt werden: Wird sie gegen einen Schwachen geschleudert, würde sie die Welt vollständig verbrennen.
3.168.53
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय ।
अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः ॥ ३.१६८.५३ ॥
O Dhanaṃjaya, sie darf nur gebraucht werden, wenn du von einem Starken bedrängt wirst; und wenn Waffen abgewehrt werden, sollst du sie unbedingt einsetzen.
3.168.54
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम् ।
मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे ॥ ३.१६८.५४ ॥
Als der Herr mit dem Stierbanner erfreut war, stand jene göttliche, unaufhaltsame Waffe, die alle Waffen abwehrt, verkörpert an meiner Seite.
3.168.55
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम् ।
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः ॥ ३.१६८.५५ ॥
Vernichter der Feinde, der das feindliche Heer niederhaut, unnahbar und unerträglich selbst für Götter, Dānavas und Rākṣasas.
3.168.56
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम् ।
प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६८.५६ ॥
Nachdem er es mir erlaubt hatte, setzte ich mich eben dort nieder. Während er mich ansah, verschwand der Gott eben dort.