ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.168.1
यथागतं गते शक्रे भ्रातृभिः सह संगतः ।
कृष्णया चैव बीभत्सुर्धर्मराजमपूजयत् ॥ ३.१६८.१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଗଲା ପରେ, ସେ ଆସିଥିବା ପରି ଭାଇମାନଙ୍କ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।
3.168.2
अभिवादयमानं तं मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवम् ।
हर्षगद्गदया वाचा प्रहृष्टोऽर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.१६८.२ ॥
ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ସେହି ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମସ୍ତକ ଆଘ୍ରାଣ କରି, ହର୍ଷରେ ଗଦ୍ଗଦ ବାଣୀରେ ପ୍ରହୃଷ୍ଟ ହୋଇ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ ।
3.168.3
कथमर्जुन कालोऽयं स्वर्गे रव्यतिगतस्तव ।
कथं चास्त्राण्यवाप्तानि देवराजश्च तोषितः ॥ ३.१६८.३ ॥
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମର ଏହି ସମୟ କିପରି ବିତିଲା? ଅସ୍ତ୍ରସମୂହ କିପରି ପାଇଲ ଓ ଦେବରାଜଙ୍କୁ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲ?
3.168.4
सम्यग्वा ते गृहीतानि कच्चिदस्त्राणि पाण्डव ।
कच्चित्सुराधिपः प्रीतो रुद्रश्चास्त्राण्यदात्तव ॥ ३.१६८.४ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ କି ଅସ୍ତ୍ରସମୂହ ସମ୍ୟକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛ? ଦେବରାଜ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି କି, ଏବଂ ରୁଦ୍ର ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି କି?
3.168.5
यथा दृष्टश्च ते शक्रो भगवान्वा पिनाकधृत् ।
यथैवास्त्राण्यवाप्तानि यथैवाराधिताश्च ते ॥ ३.१६८.५ ॥
ତୁମେ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ବା ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନ (ଶିବ)ଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିଲ, କିପରି ଅସ୍ତ୍ରସମୂହ ପାଇଲ ଓ କିପରି ସେମାନଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲ?
3.168.6
यथोक्तवांस्त्वां भगवाञ्शतक्रतुररिंदम ।
कृतप्रियस्त्वयाऽस्मीति तस्य ते किं प्रियं कृतम् ॥ ३.१६८.६ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁଦମନ, ଭଗବାନ ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତୁମକୁ କହିଥିବା ପରି, 'ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ' — ତେବେ ତାଙ୍କର ତୁମେ କେଉଁ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲ?
3.168.7
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महाद्युते ।
यथा तुष्टो महादेवो देवराजस्तथाऽनघ ॥ ३.१६८.७ ॥
ହେ ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ମହାଦେବ ଓ ଦେବରାଜ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ତାହା ବିସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ।
3.168.8
यच्चापि वज्रपाणेस्तु प्रियं कृतमरिंदम ।
एतदाख्याहि मे सर्वमखिलेन धनंजय ॥ ३.१६८.८ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁଦମନ, ବଜ୍ରପାଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯେଉଁ ଉପକାର କରାଯାଇଥିଲା ତାହା ସବୁ ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
3.168.9
शृणु हन्त महाराज विधिना येन दृष्टवान् ।
शतक्रतुमहं देवं भगवन्तं च शंकरम् ॥ ३.१६८.९ ॥
ଶୁଣ, ହେ ମହାରାଜ, ଯେଉଁ ବିଧିରେ ମୁଁ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ଓ ଭଗବାନ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି।
3.168.10
विद्यामधीत्य तां राजंस्त्वयोक्तामरिमर्दन ।
भवता च समादिष्टस्तपसे प्रस्थितो वनम् ॥ ३.१६८.१० ॥
ହେ ରାଜନ, ଆପଣ କହିଥିବା ସେହି ବିଦ୍ୟା ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ହେ ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ବନକୁ ଯାତ୍ରା କଲି।
3.168.11
भृगुतुन्दमथो गत्वा काम्यकादास्थितस्तपः ।
एकरात्रोषितः कंचिदपश्यं ब्राह्मणं पथि ॥ ३.१६८.११ ॥
ତା'ପରେ ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗକୁ ଯାଇ, କାମ୍ୟକରୁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରି, ଏକ ରାତ୍ର ରହି, ପଥରେ ମୁଁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
3.168.12
स मामपृच्छत्कौन्तेय क्वासि गन्ता ब्रवीहि मे ।
तस्मा अवितथं सर्वमब्रवं कुरुनन्दन ॥ ३.१६८.१२ ॥
ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତୁମେ କେଉଁଠିକୁ ଯାଉଛ? କୁହ। ତା'ପରେ ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ସତ୍ୟ କହିଲି।
3.168.13
स तथ्यं मम तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो राजसत्तम ।
अपूजयत मां राजन्प्रीतिमांश्चाभवन्मयि ॥ ३.१६८.१३ ॥
ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ସେ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
3.168.14
ततो मामब्रवीत्प्रीतस्तप आतिष्ठ भारत ।
तपस्वी नचिरेण त्वं द्रक्ष्यसे विबुधाधिषम् ॥ ३.१६८.१४ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ହେ ଭାରତ, ତପସ୍ୟା କର; ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେବାଧିପତିଙ୍କୁ ଦେଖିବ।'
3.168.15
ततोऽहं वचनात्तस्य गिरिमारुह्य शैशिरम् ।
तपोऽतप्यं महाराज मासं मूलफलाशनः ॥ ३.१६८.१५ ॥
ତା'ପରେ ତାଙ୍କ କଥାରେ ମୁଁ ସେହି ତୁଷାରାବୃତ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ି, ହେ ମହାରାଜ, ଏକ ମାସ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କଲି।
3.168.16
द्वितीयश्चापि मे मासो जलं भक्षयतो गतः ।
निराहारस्तृतीयेऽथ मासे पाण्डवनन्दन ॥ ३.१६८.१६ ॥
ଦ୍ୱିତୀୟ ମାସ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କେବଳ ଜଳ ପିଇ ବିତାଇଲି; ତା'ପରେ ତୃତୀୟ ମାସରେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ମୁଁ ନିରାହାର ରହିଲି।
3.168.17
ऊर्ध्वबाहुश्चतुर्थं तु मासमस्मि स्थितस्तदा ।
न च मे हीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१६८.१७ ॥
ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ ମୁଁ ବାହୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠାଇ ଛିଡ଼ା ରହିଲି; ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରାଣ କ୍ଷୀଣ ହେଲା ନାହିଁ; ତାହା ଯେପରି ଅଦ୍ଭୁତ ହେଲା।
3.168.18
पञ्चमे त्वथ संप्राप्ते प्रथमे दिवसे गते ।
वराहसंस्थितं भूतं मत्समीपं समागमत् ॥ ३.१६८.१८ ॥
ପଞ୍ଚମ ମାସ ଆସିଲେ, ପ୍ରଥମ ଦିନ ବିତିଗଲେ, ବରାହରୂପୀ ଏକ ଜୀବ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
3.168.19
निघ्नन्प्रोथेन पृथिवीं विलिखंश्चरणैरपि ।
संमार्जञ्जठरेणोर्वीं विवर्तंश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१६८.१९ ॥
ଥୁଣ୍ଟରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କରି, ପାଦରେ ତାହାକୁ ଆଚୁଡ଼ି, ପେଟରେ ଭୂମି ବାଡ଼ି, ବାରମ୍ବାର ଗଡ଼ିଗଡ଼ି।
3.168.20
अनु तस्यापरं भूतं महत्कैरातसंस्थितम् ।
धनुर्बाणासिमत्प्राप्तं स्त्रीगणानुगतं तदा ॥ ३.१६८.२० ॥
ତା'ପରେ କିରାତ ରୂପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଆଉ ଏକ ମହାପ୍ରାଣୀ ଆସିଲା; ଧନୁ, ବାଣ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧରି, ସେତେବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀଗଣଙ୍କ ସହିତ।
3.168.21
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अताडयं शरेणाथ तद्भूतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१६८.२१ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଧନୁ ଧରି, ଅକ୍ଷୟ ଦୁଇ ବଡ଼ ତୂଣୀର ସହ, ସେହି ରୋମାଞ୍ଚକର ପ୍ରାଣୀକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲି।
3.168.22
युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.१६८.२२ ॥
ମାତ୍ର କିରାତ ତା'ର ବଳବାନ ଧନୁ ଟାଣି, ଯେପରି ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପାଇ, ଅତି ଦୃଢ଼ତାରେ ମୋ ଉପରେ ଆଘାତ କଲା।
3.168.23
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः ।
मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया ॥ ३.१६८.२३ ॥
ସେ ମୋତେ କହିଲା, "ହେ ରାଜନ୍! ଏହା ମୋର ପୂର୍ବ ଅଧିକାର। ମୃଗୟା ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଆଘାତ କଲ?"
3.168.24
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव ।
संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत ॥ ३.१६८.२४ ॥
"ଦେଖ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତୋ ଗର୍ବ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଅଛି; ସ୍ଥିର ରୁହ।" ତା'ପରେ ସେ ମହାକାୟ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୋ ଉପରେ ଝାମ୍ପି ପଡ଼ିଲା।
3.168.25
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः ।
तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ॥ ३.१६८.२५ ॥
ତା'ପରେ ସେ ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼ ବାଣରେ ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆବୃତ କଲା। ମୁଁ ତାକୁ ମହା ବାଣବର୍ଷଣରେ ଆବୃତ କଲି।
3.168.26
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः ।
प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम् ॥ ३.१६८.२६ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ରର, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅନୁସରଣକାରୀ ବାଣରେ ତାକୁ ପ୍ରତିଆଘାତ କଲି; ବଜ୍ରରେ ଶିଳାସ୍ତୂପକୁ ଆଘାତ କଲା ପରି।
3.168.27
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा ।
तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम् ॥ ३.१६८.२७ ॥
ତାର ସେ ରୂପ ଶହେ ଓ ହଜାର ପ୍ରକାରରେ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ତାର ସେହି ଶରୀରଗୁଡ଼ିକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲି।
3.168.28
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः ॥ ३.१६८.२८ ॥
ହେ ଭାରତ, ପୁଣି ସେହି ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଦେଖାଗଲା। ହେ ମହାରାଜ, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ଆଘାତ କଲି।
3.168.29
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः ।
एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि ॥ ३.१६८.२९ ॥
ଛୋଟ ହୋଇ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ହୋଇ ଛୋଟ ମୁଣ୍ଡବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇ, ହେ ରାଜନ, ସେ ପୁଣି ଏକତ୍ର ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା।
3.168.30
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे ।
ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ ॥ ३.१६८.३० ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ତାକୁ ପରାଜିତ କରିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନ ହେବାରୁ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବାୟବ୍ୟ ନାମକ ମହାଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲି।
3.168.31
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत् ।
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत् ॥ ३.१६८.३१ ॥
ମୁଁ ତାକୁ ବଧ କରିପାରିଲି ନାହିଁ; ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା। ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିହତ ହେବାରେ ମୋର ମହାନ ବିସ୍ମୟ ହେଲା।
3.168.32
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः ।
अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम् ॥ ३.१६८.३२ ॥
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମହାରାଜ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବହୁ ଅସ୍ତ୍ରରାଶିରେ ରଣରେ ସେହି ପ୍ରାଣୀକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲି।
3.168.33
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम् ।
शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम् ॥ ३.१६८.३३ ॥
ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣ୍ଣ, ତା'ପରେ ଜାଲ, ଶରବର୍ଷା, ଶରରେ ଭୟଙ୍କର, ଶଳଭାସ୍ତ୍ର ଓ ପଥରବର୍ଷା ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲି।
3.168.34
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप ।
तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम् ॥ ३.१६८.३४ ॥
ହେ ନୃପ, ସେ ମୋର ସେସବୁ ଅସ୍ତ୍ର ବଳପୂର୍ବକ ଗିଳିଦେଲା। ସେସବୁ ଗିଳି ହେଲା ପରେ ମୁଁ ମହା ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲି।
3.168.35
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत ।
उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत ॥ ३.१६८.३५ ॥
ତା'ପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରରେ ସବୁ ଦିଗରୁ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବାବେଳେ ତାହା ମହା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବଢ଼ିଲା।
3.168.36
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा ।
क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं ॥ ३.१६८.३६ ॥
ତା'ପରେ ମୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତେଜରେ ଲୋକ ସନ୍ତପ୍ତ ହେଲେ; ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣରେ ଦିଗସବୁ ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସବୁ ଦିଗରେ ଜଳି ଉଠିଲେ।
3.168.37
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत् ।
ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत् ॥ ३.१६८.३७ ॥
ସେହି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ଶାନ୍ତ କଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଆହତ ହେବାରୁ ମୋ ଭିତରେ ମହାଭୟ ପ୍ରବେଶ କଲା।
3.168.38
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत् ॥ ३.१६८.३८ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଧନୁ ଧରି, ସେହିପରି ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ମହାତୂଣୀର ନେଇ, ସହସା ସେ ଭୂତକୁ ପ୍ରହାର କଲି। ସେ ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଗିଳି ଦେଲା।
3.168.39
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च ।
मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत ॥ ३.१६८.३९ ॥
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆୟୁଧଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଭୂତ ଗିଳିଦେବାରୁ, ମୋ ଓ ସେ ଭୂତ ମଧ୍ୟରେ ବାହୁଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
3.168.40
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ ।
अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम् ॥ ३.१६८.४० ॥
ମୁଷ୍ଟିରେ ବ୍ୟାୟାମ (ସଂଘର୍ଷ) କରି, ତଳହାତରେ ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରହାର କରି, ମୁଁ ସେ ଭୂତକୁ ପକାଇ ଦେଲି; ମୁଁ ତାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଲି।
3.168.41
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत ।
सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम् ॥ ३.१६८.४१ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଭୂତ ହସି, ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ମହାରାଜ, ମୋ ଦେଖିବା ସମୟରେ ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ଥିଲା।
3.168.42
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः ।
दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम् ॥ ३.१६८.४२ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଭଗବାନ ନିଜର ମୁଖ୍ୟ ରୂପ ପରିହାର କରି, ହେ ମହାରାଜ, ଆଉ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଉତ୍ତମ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତ୍ରବି ପରିଧାନ କଲେ।
3.168.43
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः ।
स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः ॥ ३.१६८.४३ ॥
ଭଗବାନ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ୱର କିରାତ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ମହେଶ୍ୱର ରୂପେ ଠିଆ ହେଲେ।
3.168.44
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः ।
धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत् ॥ ३.१६८.४४ ॥
ତା'ପରେ ଗୋବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ସାକ୍ଷାତ ଦେଖା ଦେଲେ। ହାତରେ ଧନୁ ଧରି ସେ ବହୁରୂପ ଏବଂ ପିନାକଧାରୀ ଥିଲେ।
3.168.45
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम् ।
शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप ॥ ३.१६८.४५ ॥
ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ମୋତେ ଶୂଳପାଣି କହିଲେ, 'ହେ ପରନ୍ତପ, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।'
3.168.46
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ ।
प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत् ॥ ३.१६८.४६ ॥
ତା'ପରେ ସେ ସେହି ଧନୁ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ବାଣଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ତୂଣୀର ନେଇ ମୋତେ ହିଁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ କହିଲେ, 'ବର ମାଗ।'
3.168.47
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्।
अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम् ॥ ३.१६८.४७ ॥
'ହେ କୌନ୍ତେୟ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। କୁହ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ କ'ଣ କରିବି? ହେ ବୀର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି କୁହ, ମୁଁ ତାହା ଦେବି। ଅମରତ୍ୱ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି କୁହ।'
3.168.48
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः ।
प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे ॥ ३.१६८.४८ ॥
ତା'ପରେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ମୁଁ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶର୍ବଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନୁଆଁଇ ପ୍ରଣାମ କରି ବଚନ କହିବାକୁ ଲାଗିଲି।
3.168.49
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम ।
अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित् ॥ ३.१६८.४९ ॥
ଭଗବାନ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ, ଏହା ହିଁ ମୋର ଇଷ୍ଟ ବର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
3.168.50
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम् ।
रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव ॥ ३.१६८.५० ॥
'ଦେବି' ଏହିପରି ଭଗବାନ ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୋ ରୌଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ନିକଟକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ।
3.168.51
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः ।
उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम् ॥ ३.१६८.५१ ॥
ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେହି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଆଉ ମହାଦେବ ମୋତେ ଏହି ସନାତନ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ କହିଲେ।
3.168.52
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन ।
जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.१६८.५२ ॥
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅଳ୍ପତେଜ ଥିବା ଲୋକ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ ଏହା ଜଗତକୁ ହିଁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବ।
3.168.53
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय ।
अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः ॥ ३.१६८.५३ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ବଳବାନ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ହିଁ ଏହା ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବ; ଆଉ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଘାତ ସମୟରେ ଅବଶ୍ୟ ଏହା ପ୍ରୟୋଗ କରିବ।
3.168.54
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम् ।
मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे ॥ ३.१६८.५४ ॥
ତା'ପରେ ଗୋବୃଷଧ୍ୱଜ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଅପ୍ରତିହତ, ଦିବ୍ୟ, ସର୍ବାସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧକ ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ହୋଇ ମୋ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲା।
3.168.55
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम् ।
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः ॥ ३.१६८.५५ ॥
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁସେନାକୁ କାଟିପକାଉଥିବା, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ଓ ଅସହନୀୟ।
3.168.56
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम् ।
प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६८.५६ ॥
ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ମୁଁ ସେଠାରେ ହିଁ ବସିଗଲି। ମୋତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସେ ଦେବତା ସେଠାରେ ହିଁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ।