மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.168.1
यथागतं गते शक्रे भ्रातृभिः सह संगतः ।
कृष्णया चैव बीभत्सुर्धर्मराजमपूजयत् ॥ ३.१६८.१ ॥
இந்திரன் சென்ற பின், அவன் வந்தபடியே சகோதரர்களுடனும் கிருஷ்ணையுடனும் சேர்ந்து பீभத்சு (அர்ஜுனன்) தர்மராஜரை வணங்கிப் போற்றினான்.
3.168.2
अभिवादयमानं तं मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डवम् ।
हर्षगद्गदया वाचा प्रहृष्टोऽर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.१६८.२ ॥
வணங்கி நின்ற அந்தப் பாண்டவனின் தலையை முகர்ந்து முத்தமிட்டு, மகிழ்ச்சியால் தழுதழுத்த குரலில் மகிழ்ந்தவன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்.
3.168.3
कथमर्जुन कालोऽयं स्वर्गे रव्यतिगतस्तव ।
कथं चास्त्राण्यवाप्तानि देवराजश्च तोषितः ॥ ३.१६८.३ ॥
அர்ஜுனா, சொர்க்கத்தில் உன் இந்தக் காலம் எவ்வாறு கழிந்தது? அஸ்திரங்களை எவ்வாறு பெற்றாய், தேவராஜனை எவ்வாறு மகிழ்வித்தாய்?
3.168.4
सम्यग्वा ते गृहीतानि कच्चिदस्त्राणि पाण्डव ।
कच्चित्सुराधिपः प्रीतो रुद्रश्चास्त्राण्यदात्तव ॥ ३.१६८.४ ॥
பாண்டவனே, அஸ்திரங்களை நீ முறையாகப் பெற்றாயா? தேவராஜன் மகிழ்ந்தானா, ருத்திரன் உனக்கு அஸ்திரங்களை அளித்தானா?
3.168.5
यथा दृष्टश्च ते शक्रो भगवान्वा पिनाकधृत् ।
यथैवास्त्राण्यवाप्तानि यथैवाराधिताश्च ते ॥ ३.१६८.५ ॥
நீ சக்கரனையோ, பினாகத்தை ஏந்திய பகவான் சிவனையோ எவ்வாறு கண்டாய், எவ்வாறு அஸ்திரங்களைப் பெற்றாய், எவ்வாறு அவர்களை ஆராதித்தாய்?
3.168.6
यथोक्तवांस्त्वां भगवाञ्शतक्रतुररिंदम ।
कृतप्रियस्त्वयाऽस्मीति तस्य ते किं प्रियं कृतम् ॥ ३.१६८.६ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, பகவான் சதக்ரது (இந்திரன்) உன்னிடம் 'நீ எனக்கு நன்மை செய்தாய்' என்று கூறியதுபோல, அவனுக்கு நீ என்ன நன்மை செய்தாய்?
3.168.7
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महाद्युते ।
यथा तुष्टो महादेवो देवराजस्तथाऽनघ ॥ ३.१६८.७ ॥
ஓ மகா ஒளி கொண்டவனே, மகாதேவனும் தேவராஜனும் எவ்வாறு மகிழ்ந்தனர் என்பதை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன், ஓ பாவமற்றவனே.
3.168.8
यच्चापि वज्रपाणेस्तु प्रियं कृतमरिंदम ।
एतदाख्याहि मे सर्वमखिलेन धनंजय ॥ ३.१६८.८ ॥
ஓ எதிரிகளை அடக்குபவனே, வஜ்ரபாணி இந்திரன் செய்த உதவி அனைத்தையும் முழுவதுமாக எனக்குச் சொல், ஓ தனஞ்சயா.
3.168.9
शृणु हन्त महाराज विधिना येन दृष्टवान् ।
शतक्रतुमहं देवं भगवन्तं च शंकरम् ॥ ३.१६८.९ ॥
கேளுங்கள், மகாராஜனே, எந்த முறையில் நான் நூறு யாகம் செய்த இந்திரனையும், பகவான் சங்கரனையும் கண்டேனோ அதைக் கேளுங்கள்.
3.168.10
विद्यामधीत्य तां राजंस्त्वयोक्तामरिमर्दन ।
भवता च समादिष्टस्तपसे प्रस्थितो वनम् ॥ ३.१६८.१० ॥
ஓ அரசே, நீ சொன்ன அந்த வித்தையைக் கற்று, ஓ எதிரிகளை நசுக்குபவனே, உன்னால் கட்டளையிடப்பட்டு நான் தவத்திற்காகக் காட்டிற்குப் புறப்பட்டேன்.
3.168.11
भृगुतुन्दमथो गत्वा काम्यकादास्थितस्तपः ।
एकरात्रोषितः कंचिदपश्यं ब्राह्मणं पथि ॥ ३.१६८.११ ॥
பின்னர் பிருகுதுங்கம் சென்று, காம்யகத்திலிருந்து தவத்தை மேற்கொண்டு, ஒரு இரவு தங்கி, வழியில் ஒரு பிராமணனைக் கண்டேன்.
3.168.12
स मामपृच्छत्कौन्तेय क्वासि गन्ता ब्रवीहि मे ।
तस्मा अवितथं सर्वमब्रवं कुरुनन्दन ॥ ३.१६८.१२ ॥
அவன் என்னிடம் கேட்டான், ஓ குந்தியின் மகனே, நீ எங்கே செல்கிறாய்? சொல். அப்போது ஓ குருநந்தனா, நான் அவனுக்கு அனைத்தையும் உண்மையாகச் சொன்னேன்.
3.168.13
स तथ्यं मम तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणो राजसत्तम ।
अपूजयत मां राजन्प्रीतिमांश्चाभवन्मयि ॥ ३.१६८.१३ ॥
அந்தப் பிராமணர் என் உண்மையான சொல்லைக் கேட்டு, அரசர்களில் சிறந்தவனே, என்னை வணங்கினார்; அரசே, அவர் என் மீது மகிழ்ச்சி கொண்டார்.
3.168.14
ततो मामब्रवीत्प्रीतस्तप आतिष्ठ भारत ।
तपस्वी नचिरेण त्वं द्रक्ष्यसे विबुधाधिषम् ॥ ३.१६८.१४ ॥
பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் அவர் என்னிடம், 'பாரதனே, தவம் செய்; தவசியாகி நீ விரைவில் தேவர்களின் தலைவனைக் காண்பாய்' என்றார்.
3.168.15
ततोऽहं वचनात्तस्य गिरिमारुह्य शैशिरम् ।
तपोऽतप्यं महाराज मासं मूलफलाशनः ॥ ३.१६८.१५ ॥
பின்னர் அவருடைய சொல்லின்படி நான் பனிமலையில் ஏறி, மகாராஜனே, ஒரு மாதம் வேர்களையும் பழங்களையும் உண்டு தவம் செய்தேன்.
3.168.16
द्वितीयश्चापि मे मासो जलं भक्षयतो गतः ।
निराहारस्तृतीयेऽथ मासे पाण्डवनन्दन ॥ ३.१६८.१६ ॥
இரண்டாவது மாதமும் நான் நீர் மட்டுமே அருந்தி கழித்தேன்; பின்னர் மூன்றாவது மாதத்தில், பாண்டுவின் மைந்தனே, நான் உணவின்றி இருந்தேன்.
3.168.17
ऊर्ध्वबाहुश्चतुर्थं तु मासमस्मि स्थितस्तदा ।
न च मे हीयते प्राणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१६८.१७ ॥
நான்காவது மாதத்தில் கைகளை உயர்த்தி நின்றேன்; அப்போதும் என் உயிர் குன்றவில்லை; அது ஓர் அதிசயம் போல் ஆயிற்று.
3.168.18
पञ्चमे त्वथ संप्राप्ते प्रथमे दिवसे गते ।
वराहसंस्थितं भूतं मत्समीपं समागमत् ॥ ३.१६८.१८ ॥
ஐந்தாவது மாதம் வந்து முதல் நாள் கழிந்தபோது, பன்றி வடிவில் இருந்த ஒரு உயிரினம் என் அருகில் வந்தது.
3.168.19
निघ्नन्प्रोथेन पृथिवीं विलिखंश्चरणैरपि ।
संमार्जञ्जठरेणोर्वीं विवर्तंश्च मुहुर्मुहुः ॥ ३.१६८.१९ ॥
மூக்கால் பூமியை மோதியும், கால்களால் அதைக் கீறியும், வயிற்றால் நிலத்தைப் பெருக்கியும், மீண்டும் மீண்டும் புரண்டும்.
3.168.20
अनु तस्यापरं भूतं महत्कैरातसंस्थितम् ।
धनुर्बाणासिमत्प्राप्तं स्त्रीगणानुगतं तदा ॥ ३.१६८.२० ॥
அதற்குப் பின் கிராதன் வடிவில் நின்ற இன்னொரு பெரிய உயிரி வந்தது; வில், அம்பு, வாளுடன், அப்போது பெண்கள் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து வந்தது.
3.168.21
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अताडयं शरेणाथ तद्भूतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१६८.२१ ॥
பின்னர் நான் வில்லை எடுத்து, அழியாத இரண்டு பெரிய அம்பறாத்தூணிகளுடன், அந்த மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் உயிரியை அம்பால் தாக்கினேன்.
3.168.22
युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः ।
अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.१६८.२२ ॥
ஆனால் கிராதன் தன் வலிய வில்லை வளைத்து, பூமியை நடுங்கச் செய்வது போல் மிகவும் உறுதியாக என்மேல் தாக்கினான்.
3.168.23
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः ।
मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया ॥ ३.१६८.२३ ॥
அவன் என்னிடம் சொன்னான், "ஓ அரசே! இது என் முன்னுரிமைப் பிடிப்பு. வேட்டை தர்மத்தைக் கைவிட்டு, நீ ஏன் என்னைத் தாக்கினாய்?"
3.168.24
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव ।
संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत ॥ ३.१६८.२४ ॥
"இதோ, கூர்மையான அம்புகளால் உன் செருக்கை அழிக்கிறேன்; உறுதியாக நில்." பின்னர் அந்த மாபெரும் உடலுடையவன், கோபத்தால் நிறைந்து, என்மேல் பாய்ந்தான்.
3.168.25
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः ।
तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ॥ ३.१६८.२५ ॥
அப்போது அவன் மலையைப் போல் பெரிய அம்புகளால் என்னை முற்றிலும் மூடினான். நானும் அவனை பெரும் அம்பு மழையால் மூடினேன்.
3.168.26
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः ।
प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम् ॥ ३.१६८.२६ ॥
அப்போது நான் ஒளிரும் முனைகளுடைய, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, பின்தொடரும் அம்புகளால் அவனை எதிர்த்துத் தாக்கினேன்; வஜ்ரங்களால் கற்குவியலைத் தாக்குவது போல்.
3.168.27
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा ।
तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम् ॥ ३.१६८.२७ ॥
அவனுடைய அந்த உருவம் நூறு வகைகளாகவும் ஆயிரம் வகைகளாகவும் ஆனது. அவனுடைய அந்த உடல்களை நான் அம்புகளால் தாக்கினேன்.
3.168.28
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः ॥ ३.१६८.२८ ॥
பாரதா, மீண்டும் அந்த உடல்கள் ஒன்றாக இணைந்து தெரிந்தன. மகாராஜா, அவற்றை நான் மீண்டும் வீழ்த்தினேன்.
3.168.29
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः ।
एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि ॥ ३.१६८.२९ ॥
சிறியவனாகி பெரிய தலையுடையவனாகவும், பெரியவனாகி சிறிய தலையுடையவனாகவும் ஆகி, அரசே, அப்போது அவன் ஒன்றாக இணைந்து போரில் என்னை நோக்கி வந்தான்.
3.168.30
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे ।
ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ ॥ ३.१६८.३० ॥
போரில் அம்புகளால் அவனை வெல்ல என்னால் இயலாதபோது, பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் வாயவ்ய என்ற மகாஅஸ்திரத்தை ஏந்தினேன்.
3.168.31
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत् ।
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत् ॥ ३.१६८.३१ ॥
நான் அவனைக் கொல்ல இயலவில்லை; அது அற்புதம் போல் ஆனது. அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டபோது எனக்குப் பெரும் வியப்பு ஏற்பட்டது.
3.168.32
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः ।
अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम् ॥ ३.१६८.३२ ॥
அங்கேயும், மகாராஜா, அப்போது நான் சிறப்பாக, பெரும் அஸ்திரக் குவியலால் போரில் அந்த உயிரினத்தை மூடினேன்.
3.168.33
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम् ।
शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम् ॥ ३.१६८.३३ ॥
ஸ்தூணாகர்ணம், பின் வலை, அம்பு மழை, அம்புகளால் கொடூரமான, சலபாஸ்திரம், கல் மழை ஆகியவற்றை ஏற்று நான் முன்னேறினேன்.
3.168.34
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप ।
तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम् ॥ ३.१६८.३४ ॥
அரசே, அவன் என் அஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் பலவந்தமாக விழுங்கினான். அவை அனைத்தும் விழுங்கப்பட்டபின் நான் மகா பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினேன்.
3.168.35
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत ।
उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत ॥ ३.१६८.३५ ॥
பின்னர் எரியும் அம்புகளால் அது எல்லாப் பக்கங்களிலும் குவிக்கப்பட்டது; அப்போது குவிக்கப்பட்டு, அது மகா அஸ்திரத்தால் வளர்ந்தது.
3.168.36
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा ।
क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं ॥ ३.१६८.३६ ॥
பின்னர் என்னிடமிருந்து தோன்றிய ஒளியால் உலகங்கள் வெப்பமுற்றன; ஒரு கணத்தில் திசைகளும் தன்னையும் எல்லாப் பக்கமும் எரியச் செய்யப்பட்டன.
3.168.37
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत् ।
ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत् ॥ ३.१६८.३७ ॥
அந்த மகாதேஜஸ்வி அந்த அஸ்திரத்தையும் ஒரு கணத்திலேயே தணித்தான். அரசே, பிரம்மாஸ்திரம் தாக்கப்பட்டபோது எனக்குள் பெரும் அச்சம் புகுந்தது.
3.168.38
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत् ॥ ३.१६८.३८ ॥
பின்னர் நான் வில்லை எடுத்து, அதேபோல் இரண்டு அழியாத பெரிய அம்பறாத்தூணிகளையும் பற்றிக்கொண்டு, திடீரென அந்த பூதத்தின் மீது தாக்கினேன். அவன் அந்த அஸ்திரங்களையும் விழுங்கிவிட்டான்.
3.168.39
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च ।
मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत ॥ ३.१६८.३९ ॥
இந்த அஸ்திரங்களும் ஆயுதங்களும் அந்த பூதத்தால் விழுங்கப்பட்டபோது, எனக்கும் அந்த பூதத்திற்கும் இடையே கைகலப்புப் போர் நடந்தது.
3.168.40
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ ।
अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम् ॥ ३.१६८.४० ॥
முஷ்டிகளால் போராடி, உள்ளங்கைகளால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி, நான் அந்த பூதத்தைக் கீழே வீழ்த்தினேன்; நானும் அதை நிலத்தில் சாய்த்தேன்.
3.168.41
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत ।
सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम् ॥ ३.१६८.४१ ॥
பின்னர் அந்தப் பூதம் சிரித்துவிட்டு, பெண்களுடன் அங்கேயே மறைந்தது. மகாராஜனே, என் கண்முன்னே அது அற்புதம் போல நடந்தது.
3.168.42
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः ।
दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम् ॥ ३.१६८.४२ ॥
பின்னர் அந்தப் பகவான் தன் முக்கிய வடிவை விடுத்து, மகாராஜனே, வேறொரு தெய்வீக வடிவை ஏற்றான்; சிறந்த, அற்புதமான ஆடையையும் அணிந்தான்.
3.168.43
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः ।
स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः ॥ ३.१६८.४३ ॥
பகவான் திரிதசேஶ்வரன் கிராத வடிவை விட்டுவிட்டு, தன் தெய்வீக சுய வடிவை ஏற்று மகேஸ்வரனாக நின்றார்.
3.168.44
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः ।
धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत् ॥ ३.१६८.४४ ॥
அப்போது காளைக்கொடி கொண்ட பகவான் நேரில் தோன்றினார். கையில் வில்லை ஏந்திய அவர் பல உருவம் கொண்டவரும் பினாகத்தை தரித்தவருமாக இருந்தார்.
3.168.45
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम् ।
शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप ॥ ३.१६८.४५ ॥
அவர் என்னிடம் வந்தார். போர்க்களத்தில் எதிரில் நின்றிருந்த என்னிடம், சூலபாணி, 'எதிரிகளை எரிப்பவனே, நான் மகிழ்ந்தேன்' என்றார்.
3.168.46
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ ।
प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत् ॥ ३.१६८.४६ ॥
பின்னர் அந்த வில்லையும், வற்றாத அம்புகள் கொண்ட இரண்டு அம்பறாத்துணிகளையும் எடுத்து எனக்கே கொடுத்து, பகவான், 'வரம் கேள்' என்றார்.
3.168.47
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्।
अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम् ॥ ३.१६८.४७ ॥
'குந்தியின் மகனே, நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன். உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? வீரனே, உன் மனதில் உள்ளதைச் சொல். அதை நான் தருவேன். அமரத்துவத்தைத் தவிர்த்து, உன் மனதில் உள்ளதைச் சொல்.'
3.168.48
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः ।
प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे ॥ ३.१६८.४८ ॥
பின்னர் ஆயுதங்களில் மனம் நிலைத்திருந்த நான், கைகூப்பி சர்வனை தலை வணங்கி வணங்கி, சொல்லத் தொடங்கினேன்.
3.168.49
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम ।
अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित् ॥ ३.१६८.४९ ॥
பகவான் என்மீது திருப்தியடைந்திருந்தால், இதுவே நான் விரும்பும் வரம். தேவர்களிடம் உள்ள அஸ்திரங்களை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
3.168.50
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम् ।
रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव ॥ ३.१६८.५० ॥
'தருகிறேன்' என்று பகவான் த்ர்யம்பகன் எனிடம் கூறினார். பாண்டவனே, என்னுடைய ரௌத்ர அஸ்திரம் உனக்கு அருகில் வரும்.
3.168.51
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः ।
उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम् ॥ ३.१६८.५१ ॥
மகிழ்ந்த அந்தப் பிரபு எனக்கு பாசுபத அஸ்திரத்தை அளித்தார். மகாதேவர் எனக்கு இந்த நித்திய அஸ்திரத்தைக் கொடுத்து பேசினார்.
3.168.52
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन ।
जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम् ॥ ३.१६८.५२ ॥
இந்த அஸ்திரம் மனிதர்கள்மீது எந்த வகையிலும் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது. ஆற்றல் குறைந்தவன்மீது எய்யப்பட்டால் இது உலகையே எரித்துவிடும்.
3.168.53
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय ।
अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः ॥ ३.१६८.५३ ॥
தனஞ்சயா, வலிமையானவனால் துன்புறுத்தப்படும்போது மட்டுமே இதைப் பயன்படுத்தலாம். மற்ற அஸ்திரங்களின் எதிர்த்தாக்குதலின்போது முற்றிலும் இதைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
3.168.54
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम् ।
मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे ॥ ३.१६८.५४ ॥
அப்போது, காளைக்கொடியோனாகிய சிவன் மகிழ்ந்திருக்க, எனக்கருகில் தடுக்கப்படாத, தெய்வீக, எல்லா அஸ்திரங்களையும் தடுக்கும் அது உருவம் பெற்று நின்றது.
3.168.55
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम् ।
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः ॥ ३.१६८.५५ ॥
எதிரிகளை அழிப்பது, பகைவரின் படையை வெட்டி வீழ்த்துவது, தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்களால் அணுக முடியாதது, தாங்க முடியாதது.
3.168.56
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम् ।
प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६८.५६ ॥
அவர் அனுமதித்ததும் நான் அங்கேயே அமர்ந்தேன். என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்தத் தேவன் அங்கேயே மறைந்தார்.