ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
ಅರ್ಜುನ ಹೇಳಿದನು: ಓ ಭಾರತ, ಆಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆದೆನು, ದೇವದೇವನೂ ಮಹಾತ್ಮನೂ ಆದ ತ್ರ್ಯಂಬಕನ (ಶಿವನ) ಕೃಪೆಯಿಂದ.
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆದು, ಪೂರ್ವಾಹ್ನದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದ ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಇದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದೆನು — ಓ ಭಾರತ, ಭಗವಾನ್ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಾನು ಭೇಟಿಯಾದೆ ಎಂದು.
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು — ರಾಜೇಂದ್ರ, ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕಾಣಲಾಗದಂತೆ ನೀನು ಕಂಡಿರುವೆ.
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
ಓ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ವೈವಸ್ವತ ಮೊದಲಾದ ಸಕಲ ಲೋಕಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿರುವ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ನೀನು ಕಾಣುವೆ; ಅವನು ನಿನಗೆ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವನು.
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನ್ನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ತನ್ನಿಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹೊರಟುಹೋದನು.
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
ಆ ದಿನದ ಅಪರಾಹ್ಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು; ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಓ ಶತ್ರುಸಂಹಾರಕನೇ.
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
ಶೈಶಿರ ಪರ್ವತದ ಬುಡದ ಬಳಿ ದಿವ್ಯವಾದ, ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ, ಹೊಸ ಮಾಲೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ದಿವ್ಯವಾದ, ಇಂಪಾದ ಧ್ವನಿಯ ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮನೋಹರ ಸ್ತುತಿಗಳೂ ಕೇಳಿಸಿದವು.
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗಣಗಳೂ ಗಂಧರ್ವರ ಗಣಗಳೂ ದೇವದೇವನ ಮುಂದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದವು.
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಮರುತ್ತುಗಳ ಗಣಗಳೂ ದೇವಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದವು; ಮಹೇಂದ್ರನ ಅನುಚರರೂ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರೂ ಬಂದರು.
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
ಆಗ ಮರುತ್ವಾನ್ (ಇಂದ್ರ) ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹರಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಶಚಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು; ಆಗ ಎಲ್ಲ ಅಮರರೊಡನೆ.
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನರವಾಹನನಾದ ಕುಬೇರನು ಪರಮ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಕೂಡಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು, ಓ ರಾಜನೇ.
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಯಮನನ್ನು, ವರುಣನನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವರಾಜನನ್ನು ಅವರವರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
ಆ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಹೀಗೆಂದರು: "ಮಹಾರಾಜ, ಸವ್ಯಸಾಚಿ, ನಿಂತಿರುವ ಲೋಕಪಾಲಕರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡು."
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
ದೇವಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀನು ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡಿರುವೆ; ನಮ್ಮಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
ಆಗ ನಾನು ನಿಯಮದಿಂದಿದ್ದು, ಆ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಮಹಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆನು.
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದರು, ಓ ಭಾರತ; ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ, ಓ ಅರಿಂದಮ, ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೊರಟುಹೋದರು.
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
ದೇವೇಂದ್ರನೂ ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ತೇಜೋಮಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
ಧನಂಜಯನೇ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
ಪಾಂಡವನೇ, ಹಿಂದೆ ನೀನು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ, ಈ ಮಹಾ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿದ್ದೀಯೆ; ನೀನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ.
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
ನೀನು ಮತ್ತೆ ಉತ್ತಮವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಅದು ಕಠಿಣವೂ ಭಯಂಕರವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ನಿನ್ನ ತಪೋಬಲವನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತಹದು.
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
ಶತ್ರುನಿಷೂದನನೇ, ನೀನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಾತಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವನು.
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
ಪಾಂಡವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳಿಗೂ ನೀನು ಪರಿಚಿತನಾಗಿರುವೆ; ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ.
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
ಆಗ ನಾನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: ಭಗವಂತನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ತ್ರಿದಶರ ಅಧಿಪತಿಯೇ, ಅಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಗುರುವಾಗಿ ನಾನು ವರಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
ಓ ಶತ್ರುಸಂಹಾರಿಯೇ, ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ನೀನು ಕ್ರೂರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನೂ ಅಸ್ತ್ರಜ್ಞನೂ ಆಗುವೆ. ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ, ಓ ಪಾಂಡವನೇ, ಆ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪಡೆ.
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
ಆಗ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: ಓ ಶತ್ರುಹಂತಾರನೇ, ಅಸ್ತ್ರ-ಪ್ರತಿಘಾತವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾನವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
ಓ ದೇವಾಧಿಪತಿಯೇ, ಆ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಂತರ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲೆ.
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
ಓ ಧನಂಜಯನೇ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಮಗನಂತಿರುವ ನಿನ್ನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಬಹಳ ಸೂಕ್ತವಾಗಿವೆ.
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
ಓ ಭಾರತನೇ, ನನ್ನ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿ—ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ವಸುಗಳು, ವರುಣ ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳಿಂದಲೂ.
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
ಸಾಧ್ಯರ, ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ, ಗಂಧರ್ವ-ಉರಗ-ರಾಕ್ಷಸರ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ, ಮತ್ತು ನೈರೃತ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ.
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸರ್ವ ಅಸ್ತ್ರಗಳೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಶಕ್ರನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
ಆಗ, ಓ ರಾಜನೇ, ಹರಿಯ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ, ಇಂದ್ರನದಾದ, ದಿವ್ಯವೂ ಮಾಯಾಮಯವೂ ಪುಣ್ಯವೂ ಆದ ರಥವು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ; ಮಾತಲಿಯು ಅದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದನು.
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
ಲೋಕಪಾಲರು ಹೊರಟುಹೋದ ಬಳಿಕ, ಮಾತಲಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಓ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ದೇವರಾಜ ಶಕ್ರನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
ಓ ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನೀನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿರುವೆ; ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು. ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದವರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡು; ದೇಹಸಹಿತವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು.
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
ಓ ಭರತನೇ, ದೇವರಾಜ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಮಾತಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ನಾನು ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದೆನು.
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಆತ ಉತ್ತಮ ರಥವನ್ನೇರಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು.
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
ಕುದುರೆಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಮಾತಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ, ನನ್ನ ಮತ್ತು ಸಾರಥಿಯೊಡನೆ ಅವುಗಳ ವಕ್ರ ಗತಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದನು; ಓ ರಾಜನೇ, ರಥ ತೂಗಾಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
ಇಂದು ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರವೆಂದು ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನೇರಿಯೂ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವರಾಜನೂ ನನ್ನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಗಮನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಕುದುರೆಗಳ ಮೊದಲ ಅಪಶಕುನದಲ್ಲಿ ಅವನೂ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾನೆ.
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
ಓ ಕುರುವಂಶ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ರಥ ತೂಗಾಡಿದರೂ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ; ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾತಲಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಓ ರಾಜನೇ, ಓ ಭಾರತನೇ, ಅವನು ನನಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ವಿಮಾನಗಳನ್ನೂ ತೋರಿಸಿದನು.
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
ಆ ರಥವು ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿತು. ಓ ನರೋತ್ತಮನೇ, ಋಷಿಗಳೂ ದೇವತೆಗಳೂ ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
ನಂತರ ನಾನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಚಲಿಸುವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಂಡೆನು; ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು, ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ವಿಗಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಂಡೆನು.
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
ದೇವತೆಗಳ ನಂದನ ಮೊದಲಾದ ವನಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉಪವನಗಳನ್ನು ಶಕ್ರನ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದನು.
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
ನಂತರ ನಾನು ಶಕ್ರನ ಭವನವಾದ ಅಮರಾವತಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ದಿವ್ಯ ಇಚ್ಛಾಫಲ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು.
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
ಸೂರ್ಯನು ಅದನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಶೀತೋಷ್ಣಗಳಿಲ್ಲ, ಆಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಪ್ಪು ಇಲ್ಲ.
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
ಅಲ್ಲಿ ದಿವೌಕಸರಲ್ಲಿ ಶೋಕ, ದೈನ್ಯ, ವೈವರ್ಣ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಓ ಅರಿಮರ್ದನ, ಅಲ್ಲಿ ಗ್ಲಾನಿ ಇಲ್ಲ; ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಶುಭವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಓ ವಿಶಾಂಪತಿ.
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸದಾ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳು ಸದಾ ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಹಸಿರೆಲೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತವೆ.
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಪದ್ಮ ಮತ್ತು ಸೌಗಂಧಿಕ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ವಿವಿಧ ಕೊಳಗಳಿವೆ; ಅಲ್ಲಿ ತಂಪಾದ, ಸುಗಂಧಭರಿತ, ಶುಭಕರ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ.
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
ಅಲ್ಲಿನ ನೆಲ ಸರ್ವರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ; ಮಧುರ ಸ್ವರದ ಅನೇಕ ಮೃಗ-ಪಕ್ಷಿಗಳಿವೆ; ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಅನೇಕ ಅಮರರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ.
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
ಆಗ ನಾನು ವಸುಗಳನ್ನು, ರುದ್ರರನ್ನು, ಸಾಧ್ಯರನ್ನು, ಮರುದ್ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆದಿತ್ಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದೆನು.
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಪರಾಕ್ರಮ, ಕೀರ್ತಿ, ತೇಜಸ್ಸು, ಬಲ, ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಲುವಿನಿಂದಲೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
ದೇವತೆ ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಆ ದಿವ್ಯ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕೈಮುಗಿದು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ದೇವರಾಜನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದೆನು.
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
ದಾತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶಕ್ರನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ನನಗೆ ತನ್ನ ಅರ್ಧಾಸನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಗೌರವದಿಂದ ವಾಸವನು ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಯಸಿ, ಉದಾರ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡುವ ದೇವಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದೆನು; ಭಾರತ, ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾ.
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
ವಿಶ್ವಾವಸುವಿನ ಮಗ ಚಿತ್ರಸೇನನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನಾದನು; ಅವನು, ಓ ನೃಪ, ಗಾಂಧರ್ವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದನು.
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು, ಓ ರಾಜ, ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಶಕ್ರನ ಭವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳು ಈಡೇರಿದವನಾಗಿ ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದೆನು.
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಗೀತದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮತ್ತು ವಾದ್ಯಗಳ ಪುಷ್ಕಳ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆಯರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆನು.
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
ಭಾರತ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಾನು ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆನು.
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
ಆಗ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ವಿಭು ಇಂದ್ರನು ಆ ಬಯಕೆಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು.