மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினார்: பாரதா, அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் நான் அங்கே அந்த இரவைக் கழித்தேன், தேவதேவரும் மகாத்மாவுமான த்ர்யம்பகரின் (சிவனின்) அருளால்.
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
இரவைக் கழித்து, முற்பகல் சடங்குகளைச் செய்துவிட்டு, முன்பு நான் கண்ட அந்த த்விஜர்களில் சிறந்தவரை நான் கண்டேன்.
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
நடந்தது போலவே அனைத்தையும் நான் அவருக்குத் தெரிவித்தேன் — பாரதா, பகவான் மகாதேவரைச் சந்தித்தேன் என்று.
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
அவர் மகிழ்ந்து என்னிடம் கூறினார் — அரசர்களின் தலைவனே, மகாதேவரை வேறு எவராலும் காணப்படாத விதத்தில் நீ கண்டிருக்கிறாய்.
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
குற்றமற்றவனே, வைவஸ்வதர் முதலான அனைத்து லோகபாலர்களுடன் கூடியிருக்கும் தேவேந்திரனை நீ காண்பாய்; அவர் உனக்கு அஸ்திரங்களைத் தருவார்.
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
அரசே, இவ்வாறு கூறி, சூரியனைப் போன்ற அந்தப் பிராமணர் என்னை மீண்டும் மீண்டும் தழுவிக்கொண்டு, விரும்பியபடி சென்றார்.
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
பின்னர் அந்த நாளின் பிற்பகலில் ஒரு தூய காற்று வீசியது; அது இந்த உலகைப் புதிதாக்குவது போல இருந்தது, எதிரிகளை அழிப்பவனே.
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
சைசிர மலையின் அடிவாரத்தில் அருகிலேயே தெய்வீகமான, நறுமணமுள்ள, புதிய மாலைகளும் தோன்றின.
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
எங்கும் தெய்வீகமான, இனிய ஒலியுள்ள இசைக்கருவிகள் ஒலித்தன; இந்திரனுடன் தொடர்புடைய மனம் கவரும் துதிகளும் கேட்டன.
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
அங்கே அப்சரசுகளின் கூட்டங்களும் கந்தர்வர்களின் கூட்டங்களும் தேவதேவனின் முன்னிலையில் முழுவதுமாகப் பாடல்களைப் பாடின.
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
அங்கே மருத்துக்களின் கூட்டங்களும் தேவயானங்களில் வந்து சேர்ந்தன; மகேந்திரனின் பணியாளர்களும் தேவலோகத்தில் வசிப்பவர்களும் வந்தனர்.
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
பின்னர் மருத்துவான் (இந்திரன்), நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஹரி குதிரைகள் பூட்டிய வாகனங்களில் சசியுடன் அங்கு வந்தான்; அப்போது எல்லா அமரர்களுடனும்.
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
அதே சமயத்தில் நர வாகனனான குபேரன் பேரொளியுடன் எனக்குத் தோன்றினார், ஓ அரசே.
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
தென் திசையில் நின்றிருந்த யமனையும், வருணனையும், தேவராஜனையும் அவரவர் இடத்தில் நிலைகொண்டிருக்கக் கண்டேன்.
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
அந்த தேவர்களில் சிறந்தோர் எனக்கு ஆறுதல் கூறி, "மகாராஜனே, சவ்யசாசியே, நிலைகொண்டிருக்கும் எங்களை, உலகக் காவலர்களை, பார்" என்றார்கள்.
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீ சங்கரரைக் கண்டிருக்கிறாய்; எங்களிடமிருந்தும் எல்லாப் பக்கங்களிலுமிருந்து அஸ்திரங்களை ஏற்றுக்கொள்.
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
பின்னர் நான் கட்டுப்பாடுடன் இருந்து, அந்த தேவர்களில் சிறந்தோருக்கு வணங்கி, அப்போது பலவிதமான பெரிய அஸ்திரங்களை ஏற்றுக்கொண்டேன்.
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
அஸ்திரங்களை ஏற்றபின் தேவர்கள் என்னை அனுமதித்தனர், ஓ பாரதா; பின்னர் அனைத்துத் தேவர்களும், ஓ அரிந்தமா, வந்த வழியே சென்றனர்.
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
தேவேந்திரனும் என்னைத் தனது ஒளிமிக்க தேரில் ஏற்றி, புன்னகையுடன் மகாயசஸ்வியான பகவான் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
தனஞ்சயா, இங்கு வருவதற்கு முன்பே நான் உன்னை அறிவேன். ஆனால் இனிமேல், பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் உனக்குக் காட்டுவேன்.
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
பாண்டவனே, முன்பு நீ புனித தீர்த்தங்களில் பலமுறை நீராடியிருக்கிறாய், இந்த மகத்தான தவத்தையும் செய்திருக்கிறாய்; நீ சொர்க்கத்திற்குச் செல்வாய்.
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
நீ மீண்டும் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்—அது கடினமானதும் பயங்கரமானதும் ஆகும்; அது அஸ்திரங்களையும் உன் தவ வலிமையையும் பெருக்கும்.
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
சத்ருநிஷூதனா, நீ அவசியம் சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; என் கட்டளைப்படி மாதலி உன்னை த்ரிதிவத்திற்குக் கொண்டு செல்வான்.
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்களுக்கும் மகாத்மாவான முனிவர்களுக்கும் நீ அறியப்பட்டவன்; இங்கே இருந்து மிகக் கடினமான தவம் செய்கிறாய்.
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
அப்போது நான் இந்திரனிடம் கூறினேன்: ஹே பகவானே, எனக்கு அருள்புரிவீராக. முப்பது தேவர்களின் தலைவரே, அஸ்திர வித்தைக்காக நான் உம்மையே ஆசிரியராக வரிக்கிறேன்.
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
ஹே பரந்தபா, அன்பு மகனே, நீ கொடிய செயல் புரிபவனும் அஸ்திரங்களை அறிந்தவனுமாவாய். எந்த நோக்கத்திற்காக அஸ்திரங்களை விரும்புகிறாயோ, ஹே பாண்டவா, அந்த விருப்பத்தை அடைவாயாக.
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
அப்போது நான் கூறினேன்: ஹே சத்ருஹந்தா, நான் தெய்வீக அஸ்திரங்களை மனிதர்கள் மீது பிரயோகிக்க மாட்டேன், அஸ்திரத்தின் எதிர்த்தாக்குதல் இல்லாமல்.
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
ஹே தேவாதிபதியே, அந்த தெய்வீக அஸ்திரங்களை எனக்குக் கொடுப்பீராக. ஹே தேவர்களில் சிறந்தவரே, பின்னர் அஸ்திரங்களால் வெல்லப்பட்ட உலகங்களையும் நான் அடையலாம்.
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
ஹே தனஞ்சயா, சோதனைக்காகவே நான் உன்னிடம் இந்த வார்த்தையைக் கூறினேன். என் மகனைப் போன்ற உன் இந்த வார்த்தைகள் மிகவும் பொருத்தமானவை.
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
ஹே பாரதா, என் இல்லத்திற்குச் சென்று எல்லா அஸ்திரங்களையும் கற்றுக்கொள்—வாயு, அக்னி, வசுக்கள், வருணன் மற்றும் மருத்கணங்களிடமிருந்தும் கூட.
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
சாத்தியர்களுடையதும், பிதாமகரான பிரம்மாவினுடையதும், கந்தர்வர், உரகர், ராட்சசர்களுடையதும், விஷ்ணுவினுடையவை அனைத்தும், நிர்ருதியினுடையவையும் அவ்வாறே.
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
குருகுலச் சிறந்தவனே, எல்லா அஸ்திரங்களும் என்னிடம் நிலைபெற்றவை என்றறிவாய். இவ்வாறு கூறிய இந்திரன் அங்கேயே மறைந்தான்.
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
பின்னர், அரசே, இந்திரனுடையதும், தெய்வீகமானதும், மாயையால் ஆனதும், புனிதமானதுமான, பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டிய தேர் அருகில் நிற்பதைக் கண்டேன்; அதை மாதலி பூட்டியிருந்தான்.
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
லோகபாலர்கள் சென்றபின், மாதலி என்னிடம் கூறினான்: ஓ மகாஒளியுடையவனே, தேவராஜனாகிய இந்திரன் உன்னைக் காண விரும்புகிறான்.
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
ஓ மகாபாகுவே, நீ சித்தியடைந்தாய்; உயர்ந்த செயலைச் செய். புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களைக் காண்; உடலுடன் சொர்க்கத்திற்குச் செல்.
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
ஓ பாரதா, தேவராஜனாகிய ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் உன்னைக் காண விரும்புகிறான். மாதலி இவ்வாறு கூறியதும், நான் பனிமலையிடம் விடைபெற்றேன்.
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
வலமாகச் சுற்றித் திரும்பி அவர் சிறந்த தேரில் ஏறினார்; மனம் மற்றும் காற்றின் வேகமுள்ள குதிரைகளை அவர் ஓட்டினார்.
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
குதிரைகளின் இரகசியத்தை அறிந்த மாதலி, மிகுந்த திறமையுடன், என்னையும் சாரதியையும் கொண்ட அவர்களின் வளைந்த போக்கை முறையாகக் கவனித்தார்; ஓ அரசே, தேர் தள்ளாடியபோது வியந்து இவ்வாறு கூறினார்.
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
இன்று இது மிகவும் அற்புதமும் விசித்திரமுமாகத் தோன்றுகிறது; தெய்வீகத் தேரில் ஏறியிருந்தும் நீ உன் இடத்திலிருந்து சிறிதும் அசையவில்லை.
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
ஓ பரதர்களில் காளையே, தேவர்களின் அரசனும் என்னால் எப்போதும் இங்கே கவனிக்கப்பட்டவனாகவே இருக்கிறான்; குதிரைகளின் முதல் அபசகுனத்தில் அவன் நடுங்குவான்.
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
ஓ குருக்களின் தலைவனே, தேர் தள்ளாடிய போதும் நீ இங்கே மீண்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தாய்; இவை அனைத்தும் இந்திரனையும் மிஞ்சும் உன் ஆற்றல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு மாதலி ஆகாயத்தில் புகுந்தார்; ஓ அரசே, ஓ பரதா, அவர் எனக்கு தேவர்களின் உலகங்களையும் விமானங்களையும் காட்டினார்.
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
அந்தத் தேர், குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, அப்போது மேல்நோக்கி எழுந்தது. ஆ நரர்களில் சிறந்தவனே, முனிவர்களும் தேவர்களும் அதனை வணங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
பின்னர் நான் விருப்பம்போல் செல்லும் உலகங்களைக் கண்டேன்; தேவ-முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோரின் மகிமையை, அளவற்ற ஆற்றலுடையோரின் மகிமையை.
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
தேவர்களின் நந்தனம் முதலான வனங்களையும் உபவனங்களையும், சக்கிரனின் தேரோட்டியான மாதலி விரைவில் எனக்குக் காட்டினான்.
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
பின்னர் சக்கிரனின் இல்லமான அமராவதியைக் கண்டேன்; அது தெய்வீக விருப்பப்பலன் தரும் மரங்களாலும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
அதை சூரியன் ஒளிரச் செய்வதில்லை; குளிரும் வெப்பமும் இல்லை, சோர்வும் இல்லை; அங்கே தூசி துன்புறுத்துவதில்லை, அரசே, அங்கே முதுமையும் இல்லை.
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
அங்கே தேவலோகவாசிகளிடம் துக்கமோ, தாழ்வோ, நிறமாற்றமோ காணப்படுவதில்லை; ஆ மகாராஜா, அரிமர்த்தனா, அங்கே சோர்வும் இல்லை; கோபமும் பேராசையும் அங்கு இருந்ததில்லை, அல்லது அசுபமும் இல்லை, விசாம்பதியே.
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
ஓ அரசே, தேவர்களின் இல்லத்தில் உயிரினங்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கின்றன; அங்குள்ள மரங்கள் எப்போதும் பூவும் கனியும் நிறைந்து பசுமையான இலைகளுடன் உள்ளன.
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
அங்கே பலவகையான தாமரை, சௌகந்திகப் பூக்கள் நிறைந்த குளங்கள் உள்ளன; அங்கு குளிர்ந்த, நறுமணமுள்ள, இனிய காற்று வீசி அசைகிறது.
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
அங்குள்ள நிலம் எல்லாவித ரத்தினங்களால் அழகாகவும், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் உள்ளது; இனிய குரலுடைய மான்களும் பறவைகளும் பலவாக உள்ளன; விமானங்களில் செல்லும் பல அமரர்களும் அங்கே காணப்படுகின்றனர்.
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
பின்னர் நான் வசுக்களையும், ருத்ரர்களையும், சாத்தியர்களையும், மருத்கணங்களுடன் ஆதித்யர்களையும், இரு அஸ்வினிகளையும் கண்டேன்; அவர்கள் அனைவரையும் பதிலுக்கு வணங்கி மதித்தேன்.
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
அவர்கள் என்னை வீரியத்தாலும், புகழாலும், தேஜஸாலும், பலத்தாலும், அஸ்திரங்களாலும், போரில் நான் அடைந்த வெற்றியாலும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
தேவர்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் வணங்கப்பட்ட அந்த திவ்ய நகரத்தில் நுழைந்து, கைகூப்பியவனாய் ஆயிரங்கண்ணுடைய தேவராஜனை அணுகினேன்.
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
கொடையாளர்களில் சிறந்த சக்ரன் மகிழ்ந்து எனக்கு தன் அரியணையின் பாதியை அளித்தார்; மரியாதையுடன் வாசவன் என் உடலைத் தொட்டார்.
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
அங்கே நான் அஸ்திரங்களை விரும்பி, மிகுந்த தட்சிணை அளிக்கும் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் உடன் இருக்க, சொர்க்கத்தில் வசித்தேன்; பாரதனே, அஸ்திரங்களைக் கற்றேன்.
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
விசுவாவசுவின் மகன் சித்ரசேனன் எனக்கு நண்பரானார்; அவர் அரசே, முழு கந்தர்வ கலையையும் எனக்குக் கற்பித்தார்.
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
அங்கே நான், அரசே, அஸ்திரங்களைப் பெற்று நன்கு மதிக்கப்பட்டு, சக்ரனின் இல்லத்தில் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறியவனாக இன்பமாக வாழ்ந்தேன்.
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
பரத சிங்கமே, நான் பாடலின் ஒலியையும் ஏராளமான இசைக்கருவிகளின் ஒலியையும் கேட்டுக்கொண்டும், ஆடிக்கொண்டிருந்த சிறந்த அப்சரஸ்களைக் கண்டுகொண்டும் இருந்தேன்.
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
பாரதனே, இவை அனைத்தையும் புறக்கணிக்காமல், உண்மையை அறிந்து, மிகவும் ஏற்றுக்கொண்டு, நான் அஸ்திரங்களிலேயே நிலைபெற்றிருந்தேன்.
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
அப்போது ஆயிரம் கண்ணுடைய வல்லமை மிக்க இந்திரன் அந்த விருப்பத்தால் என் மீது மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஓ மன்னா, இவ்வாறு நான் சொர்க்கத்தில் வாழ்ந்தபோது இக்காலம் கழிந்தது.