महाभारत · अध्याय 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
अर्जुन म्हणाला: हे भारता, तेव्हा आनंदाने मी तेथे ती रात्र घालवली, देवदेव महात्मा त्र्यंबकाच्या (शिवाच्या) प्रसादाने.
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
रात्र घालवून, पूर्वाह्नीची कर्मे करून, पूर्वी मी पाहिलेल्या त्या द्विजश्रेष्ठाला मी पाहिले.
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
जे जसे घडले ते सर्व मी त्यांना निवेदन केले — हे भारता, मी भगवान महादेवांना भेटलो आहे असे.
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
ते प्रसन्न होऊन मला म्हणाले — हे राजेंद्रा, इतर कोणाहीकडून जसे दिसले नाहीत तसे तू महादेवांना पाहिले आहेस.
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
हे निष्पापा, वैवस्वत इत्यादी सर्व लोकपालांसह एकत्र असलेल्या देवेंद्राला तू पाहशील; आणि तो तुला अस्त्रे देईल.
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
हे राजा, असे सांगून सूर्यासारखा तेजस्वी तो ब्राह्मण मला पुन्हा पुन्हा आलिंगन देऊन इच्छेनुसार निघून गेला.
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
त्या दिवसाच्या अपराह्नी एक पवित्र वारा वाहू लागला, जणू हे जग पुन्हा नवे करीत असावा, हे शत्रुहंता.
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
शैशिर पर्वताच्या पायथ्याजवळ दिव्य, सुगंधी व नवीन माळा देखील प्रकट झाल्या.
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
सर्वत्र दिव्य, मधुर ध्वनीची वाद्ये वाजू लागली; इंद्राशी संबंधित मनोहर स्तुतीही ऐकू येऊ लागल्या.
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
तेथे अप्सरांचे आणि गंधर्वांचे समूहही देवदेवाच्या समोर पूर्णपणे गीते गाऊ लागले.
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
तेथे मरुतांचे गणही देवयानांनी आले; महेंद्राचे अनुचर आणि देवसदनात राहणारेही आले.
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
तेव्हा मरुत्वान् (इंद्र) सुशोभित हरि अश्वांनी जुंपलेल्या वाहनांतून शचीसह तेथे आला; त्या वेळी सर्व अमरांसह.
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
त्याच वेळी नरवाहन कुबेर परम शोभेने युक्त होऊन मला दिसले, हे राजा.
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
दक्षिण दिशेला उभ्या असलेल्या यमाला मी पाहिले, तसेच वरुण आणि देवराज इंद्र यांनाही आपापल्या स्थानी स्थित पाहिले.
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
त्या देवश्रेष्ठांनी मला धीर देऊन म्हटले, "हे महाराजा, सव्यसाचिन्, स्थित असलेल्या लोकपालांकडे, म्हणजे आम्हाकडे पाहा."
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
देवकार्य सिद्धीसाठी तू शंकरांना पाहिले आहेस; आमच्याकडूनही सर्व बाजूंनी अस्त्रे स्वीकार.
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
नंतर मी संयमाने राहून त्या देवश्रेष्ठांना नमस्कार करून विविध प्रकारची महान अस्त्रे स्वीकारली.
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
अस्त्रे घेतल्यानंतर देवांनी मला अनुमती दिली, हे भारत; मग हे अरिंदम, सर्व देव जसे आले होते तसेच परत गेले.
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
देवराज इंद्रानेही मला आपल्या तेजस्वी रथावर बसवून हसत हसत, महायशस्वी भगवान हे वचन बोलले.
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
हे धनंजया, येथे येण्यापूर्वीच मी तुला ओळखतो. पण आतापासून, हे भरतश्रेष्ठा, मी तुला (दिव्य अस्त्रे) दाखवीन.
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
हे पाण्डवा, पूर्वी तू तीर्थांमध्ये वारंवार स्नान केलेस आणि हे महान तपही केलेस; तू स्वर्गाला जाशील.
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
तुला पुन्हा उत्तम तपाचरण करायचे आहे—जे कठीण आणि भयंकर आहे, जे अस्त्रांना आणि तुझ्या तपोबलाला वाढवणारे आहे.
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
हे शत्रुनिषूदना, तू अवश्य स्वर्गाला गेलेच पाहिजेस; माझ्या आज्ञेने मातली तुला त्रिदिवात पोहोचवील.
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
हे पाण्डवश्रेष्ठा, देवांना आणि महात्म्या मुनींना तू ओळखला जातोस; येथे राहून तू अत्यंत दुष्कर तप करीत आहेस.
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
तेव्हा मी इंद्राला म्हणालो: हे भगवन्, माझ्यावर प्रसन्न व्हा. हे त्रिदशेश्वरा, अस्त्रविद्येसाठी मी आपल्यालाच आचार्य म्हणून वरतो.
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
हे परंतपा, हे तात, तू क्रूरकर्मा आणि अस्त्रवेत्ता होशील. ज्या हेतूने तू अस्त्रांची इच्छा करतोस, हे पांडवा, ती इच्छा प्राप्त कर.
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
तेव्हा मी म्हणालो: हे शत्रुहंता, अस्त्रप्रतिघाताशिवाय मी दिव्य अस्त्रे मानवांवर प्रयोगात आणणार नाही.
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
हे विबुधाधिपा, ती दिव्य अस्त्रे मला द्या. हे सुरपुंगवा, नंतर अस्त्रांनी जिंकलेले लोकही मला मिळोत.
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
हे धनंजया, परीक्षेसाठीच मी तुला हे वचन सांगितले होते. माझ्या पुत्राप्रमाणे तुझे हे वचन अगदी योग्य आहे.
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
हे भारता, माझ्या भवनात जाऊन सर्व अस्त्रे शिक—वायू, अग्नी, वसू, वरुण आणि मरुद्गणांकडूनही.
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
साध्यांचे, पितामह ब्रह्मदेवाचे, गंधर्व-उरग-राक्षसांचे, विष्णूची सर्व आणि नैर्ऋत्यही तसेच.
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
हे कुरुश्रेष्ठा, सर्व अस्त्रे माझ्यात स्थित आहेत हे जाण. असे बोलून शक्र तेथेच अंतर्धान पावला.
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
मग, हे राजा, हरित अश्वांनी जुंपलेला, इंद्राचा, दिव्य, मायामय आणि पुण्यमय असा रथ जवळ उभा असलेला मी पाहिला; तो मातलीने जुंपला होता.
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
लोकपाल निघून गेल्यावर मातली मला म्हणाला: हे महातेजस्वी, देवराज शक्र तुला पाहू इच्छितो.
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
हे महाबाहो, तू सिद्ध झालास; सर्वोत्तम कार्य कर. पुण्यकर्म्यांचे लोक पाहा, आणि देहासह स्वर्गाला जा.
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
हे भरता, देवराज सहस्राक्ष तुला पाहू इच्छितो. मातलीने असे सांगितल्यावर मी हिमालयाचा निरोप घेतला.
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
उजवीकडे वळसा घालून त्याने उत्तम रथावर आरोहण केले आणि मन व वाऱ्याच्या वेगाच्या घोड्यांना हाकले.
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
घोड्यांचे रहस्य जाणणाऱ्या मातलीने अत्यंत कौशल्याने माझ्या व सारथ्यासह त्यांची वक्र गती नीट पाहिली; हे राजा, रथ डगमगला तेव्हा विस्मित होऊन तो म्हणाला.
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
आज हे मला अत्यंत अद्भुत व विचित्र वाटते की दिव्य रथावर आरूढ होऊनही तू आपल्या जागेवरून जराही हलला नाहीस.
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
हे भरतश्रेष्ठा, देवराजालाही मी येथे नेहमी पाहिले आहे; घोड्यांच्या पहिल्या अपशकुनाने तोही डगमगतो.
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
हे कुरुश्रेष्ठा, रथ डगमगत असतानाही तू इथे पुन्हा स्थिर उभा राहिलास; हे सर्व इंद्रालाही मागे टाकणारे तुझे सामर्थ्य आहे असे मला वाटते.
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
असे बोलून मातली आकाशात शिरला; हे राजा, हे भारता, त्याने मला देवांची निवासस्थाने व विमाने दाखवली.
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
ती रथ, घोड्यांनी जुंपलेला, मग वर उठला. हे नरोत्तमा, ऋषी आणि देव त्याची पूजा करत होते.
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
नंतर मी इच्छेनुसार संचार करणारी लोक पाहिली; देवर्षी, गंधर्व आणि अप्सरांचे प्रभाव पाहिले, जे अमित तेजस्वी आहेत.
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
देवांची नंदन इत्यादी वने आणि उपवने शक्राचा सारथी मातली याने मला लगेच दाखवली.
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
नंतर मी शक्राचे भवन अमरावती पाहिली, जी दिव्य इच्छाफल वृक्षांनी आणि रत्नांनी सुशोभित होती.
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
सूर्य तिला प्रकाशित करत नाही; तेथे थंडी-उष्णता नाही, थकवाही नाही; तेथे धूळ त्रास देत नाही, हे नृपा, तेथे म्हातारपणही नाही.
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
तेथे दिवौकसांमध्ये शोक, दैन्य किंवा विवर्णता दिसत नाही; हे महाराजा, हे अरिमर्दना, तेथे ग्लानी नाही; क्रोध आणि लोभ तेथे नव्हते, अशुभही नव्हते, हे विशांपते.
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
हे राजा, देवांच्या निवासस्थानात प्राणी सदैव संतुष्ट असतात; तेथील वृक्ष नेहमी फुलांनी व फळांनी भरलेले आणि हिरव्या पानांचे असतात.
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
तेथे कमळे व सौगंधिक फुलांनी भरलेली विविध सरोवरे आहेत; तेथे शीतल, सुगंधी, शुभ वारा वाहतो.
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
तेथील भूमी सर्व रत्नांनी विचित्र व फुलांनी सुशोभित आहे; मधुर स्वराचे अनेक मृग व पक्षी आहेत; विमानांतून फिरणारे अनेक अमर तेथे दिसतात.
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
मग मी वसू, रुद्र, साध्य, मरुद्गणांसह आदित्य व दोन्ही अश्विनीकुमारांना पाहिले; त्या सर्वांचा मी प्रत्युत्तरादाखल सत्कार केला.
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
त्यांनी मला पराक्रम, कीर्ती, तेज, बल, अस्त्रे आणि युद्धातील माझ्या विजयाने स्वीकारले.
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
देव व गंधर्वांनी पूजिलेल्या त्या दिव्य नगरीत प्रवेश करून, हात जोडून मी सहस्राक्ष देवराजाजवळ उभा राहिलो.
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
दात्यांमध्ये श्रेष्ठ शक्राने प्रसन्न होऊन मला आपले अर्धासन दिले; आदराने वासवाने माझ्या अवयवांना स्पर्श केला.
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
तेथे मी अस्त्रांची इच्छा धरून, भरपूर दक्षिणा देणाऱ्या देव-गंधर्वांसह स्वर्गात राहिलो; हे भारता, अस्त्रांचे शिक्षण घेत.
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
विश्वावसूचा पुत्र चित्रसेन माझा मित्र झाला; आणि त्याने, हे नृपा, मला संपूर्ण गांधर्व विद्या शिकवली.
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
तेथे मी, हे राजा, अस्त्रे मिळवून, उत्तम सन्मानित होऊन, शक्राच्या भवनात सर्व इच्छा पूर्ण होऊन सुखाने राहिलो.
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
हे भरतर्षभा, गीताचे शब्द आणि वाद्यांचा भरपूर नाद ऐकत, आणि नाचणाऱ्या श्रेष्ठ अप्सरांना पाहत मी राहिलो.
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
हे भारता, हे सर्व अवमान न करता, सत्य जाणून, अत्यंत स्वीकारून, मी केवळ अस्त्रांमध्येच स्थिर राहिलो.
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
तेव्हा सहस्राक्ष विभू इंद्र त्या इच्छेमुळे माझ्यावर प्रसन्न झाला. हे राजा, अशा प्रकारे स्वर्गात राहताना हा काळ निघून गेला.