മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതാ, അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ അവിടെ ആ രാത്രി കഴിച്ചു, ദേവദേവനും മഹാത്മാവുമായ ത്ര്യംബകന്റെ (ശിവന്റെ) പ്രസാദത്താൽ.
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
രാത്രി കഴിച്ച്, പൂർവാഹ്നകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത്, മുമ്പ് ഞാൻ കണ്ട ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനെ ഞാൻ കണ്ടു.
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
നടന്നതെല്ലാം യഥാവിധി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചു — ഭാരതാ, ഭഗവാൻ മഹാദേവനെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടി എന്ന്.
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
അദ്ദേഹം പ്രസന്നനായി എന്നോട് പറഞ്ഞു — രാജേന്ദ്രാ, മറ്റാരാലും കാണപ്പെടാത്തവിധം നീ മഹാദേവനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
ഹേ നിർമ്മലാ, വൈവസ്വതൻ മുതലായ സർവ ലോകപാലകരോടൊപ്പമുള്ള ദേവേന്ദ്രനെ നീ കാണും; അദ്ദേഹം നിനക്ക് അസ്ത്രങ്ങൾ നൽകും.
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
രാജാവേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, സൂര്യതുല്യനായ ആ ബ്രാഹ്മണൻ എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ഇഷ്ടംപോലെ പോയി.
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
ആ ദിവസത്തിന്റെ അപരാഹ്ണത്തിൽ ഒരു പുണ്യമായ കാറ്റ് വീശി; ഈ ലോകത്തെ വീണ്ടും പുതുക്കുന്നതുപോലെ, ശത്രുഘാതകനേ.
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
ശൈശിര പർവതത്തിന്റെ അടിവാരത്തിനടുത്ത് ദിവ്യവും സുഗന്ധമുള്ളതും പുതിയതുമായ മാലകളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
എല്ലായിടത്തും ദിവ്യവും മധുരമായ ശബ്ദമുള്ള വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ഇന്ദ്രനോടു ചേർന്ന മനോഹരമായ സ്തുതികളും കേട്ടു.
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
അവിടെ അപ്സരസ്സുകളുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും സംഘങ്ങൾ ദേവദേവന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി ഗാനങ്ങൾ ആലപിച്ചു.
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
അവിടെ മരുത്തുക്കളുടെ സംഘങ്ങളും ദേവയാനങ്ങളിൽ എത്തി; മഹേന്ദ്രന്റെ അനുചരന്മാരും ദേവസദനത്തിൽ വസിക്കുന്നവരും വന്നു.
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
അപ്പോൾ മരുത്വാൻ (ഇന്ദ്രൻ) നന്നായി അലങ്കരിച്ച ഹരി അശ്വങ്ങൾ പൂട്ടിയ വാഹനങ്ങളിൽ ശചിയോടൊപ്പം അവിടെ വന്നു; അന്ന് എല്ലാ അമരന്മാരോടുമൊപ്പം.
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
അതേ സമയം നരവാഹനനായ കുബേരൻ പരമമായ ശോഭയോടെ എനിക്ക് പ്രത്യക്ഷനായി, ഹേ രാജാവേ.
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
തെക്കുദിക്കിൽ നിൽക്കുന്ന യമനെയും വരുണനെയും ദേവരാജനെയും അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു.
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
ആ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാർ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, സവ്യസാചിയേ, നിൽക്കുന്ന ഈ ലോകപാലകരെ നോക്കൂ."
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
ദേവകാര്യസിദ്ധിക്കായി നീ ശങ്കരനെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു; ഞങ്ങളിൽനിന്നും എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും അസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളുക.
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
പിന്നീട് ഞാൻ സംയമത്തോടെ ആ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരെ വണങ്ങി, അപ്പോൾ പലവിധമായ മഹാസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു.
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
അസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചശേഷം ദേവന്മാർ എന്നെ അനുവദിച്ചു, ഹേ ഭാരത; പിന്നെ എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഹേ അരിന്ദമാ, വന്ന വഴിയേ മടങ്ങിപ്പോയി.
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
ദേവേന്ദ്രനും എന്നെ തന്റെ തേജസ്വിയായ രഥത്തിൽ കയറ്റി, പുഞ്ചിരിയോടെ മഹായശസ്വിയായ ഭഗവാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
ധനഞ്ജയാ, ഇവിടേക്ക് വരുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്നു. എന്നാൽ ഇനിമേൽ, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ നിനക്ക് കാണിച്ചുതരും.
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
പാണ്ഡവാ, മുമ്പ് നീ പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളിൽ പലതവണ സ്നാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ഈ മഹത്തായ തപസ്സും അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്; നീ സ്വർഗത്തിൽ പോകും.
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
നീ വീണ്ടും ഉത്തമമായ തപസ്സനുഷ്ഠിക്കണം—അത് കഠിനവും ഭയങ്കരവുമാണ്; അത് അസ്ത്രങ്ങളെയും നിന്റെ തപോബലത്തെയും വർധിപ്പിക്കും.
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
ശത്രുനിഷൂദനാ, നീ തീർച്ചയായും സ്വർഗത്തിൽ പോകണം; എന്റെ നിയോഗത്താൽ മാതലി നിന്നെ ത്രിദിവത്തിൽ എത്തിക്കും.
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠാ, ദേവന്മാർക്കും മഹാത്മാക്കളായ മുനിമാർക്കും നീ പരിചിതനാണ്; ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അതിദുഷ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു.
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ ഇന്ദ്രനോടു പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ, എന്നിൽ പ്രസന്നനാകേണമേ. ത്രിദശാധിപതേ, അസ്ത്രവിദ്യയ്ക്കായി ഞാൻ അങ്ങയെ ആചാര്യനായി വരിക്കുന്നു.
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
ഹേ ശത്രുതാപനാ, പ്രിയപുത്രാ, നീ ക്രൂരകർമ്മം ചെയ്യുന്നവനും അസ്ത്രജ്ഞനുമായിത്തീരും. ഏതു ലക്ഷ്യത്തിനായി നീ അസ്ത്രങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, ഹേ പാണ്ഡവാ, ആ കാമന നേടുക.
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ശത്രുഹന്താ, അസ്ത്രപ്രതിഘാതമില്ലാതെ ഞാൻ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ മേൽ പ്രയോഗിക്കില്ല.
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
ഹേ ദേവാധിപതേ, ആ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ എനിക്കു നൽകേണമേ. ഹേ സുരശ്രേഷ്ഠാ, പിന്നീട് അസ്ത്രങ്ങളാൽ ജയിക്കപ്പെട്ട ലോകങ്ങളും ഞാൻ നേടട്ടെ.
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
ഹേ ധനഞ്ജയാ, പരീക്ഷയ്ക്കായാണ് ഞാൻ ഈ വാക്ക് നിന്നോടു പറഞ്ഞത്. എന്റെ പുത്രന്റെ വാക്കുപോലെ നിന്റെ ഈ വചനം അത്യുചിതമാണ്.
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
ഹേ ഭാരതാ, എന്റെ ഭവനത്തിൽ ചെന്ന് എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും പഠിക്കുക—വായു, അഗ്നി, വസുക്കൾ, വരുണൻ, മരുദ്ഗണങ്ങൾ എന്നിവരിൽനിന്നും.
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
സാധ്യന്മാരുടേതും, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവിന്റേതും, ഗന്ധർവ്വ-ഉരഗ-രാക്ഷസന്മാരുടേതും, വിഷ്ണുവിന്റേതായ സർവ്വവും, നൈർഋതവും അതുപോലെതന്നെ.
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നുവെന്നറിയുക. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ശക്രൻ അവിടെത്തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു.
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
പിന്നെ, രാജാവേ, ഹരിതാശ്വങ്ങളെ പൂട്ടിയ, ഇന്ദ്രന്റേതായ, ദിവ്യവും മായാമയവും പുണ്യവുമായ ഒരു രഥം അടുത്തുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു; മാതലി അതിനെ പൂട്ടിയിരുന്നു.
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
ലോകപാലന്മാർ പോയശേഷം മാതലി എന്നോടു പറഞ്ഞു: മഹാതേജസ്വിയേ, ദേവരാജനായ ശക്രൻ നിന്നെ കാണാനാഗ്രഹിക്കുന്നു.
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
ഹേ മഹാബാഹോ, നീ സിദ്ധനായിരിക്കുന്നു; ഉത്തമമായ കർമ്മം ചെയ്യുക. പുണ്യം ചെയ്തവരുടെ ലോകങ്ങൾ കാണുക; ശരീരത്തോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുക.
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
ഹേ ഭാരതാ, ദേവരാജനായ സഹസ്രാക്ഷൻ നിന്നെ കാണാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. മാതലി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഹിമഗിരിയോട് യാത്ര ചോദിച്ചു.
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
വലംവെച്ച് തിരിഞ്ഞ് ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറി, മനസ്സിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും വേഗമുള്ള കുതിരകളെ അയാൾ തെളിച്ചു.
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
കുതിരകളുടെ രഹസ്യം അറിയുന്ന മാതലി, വലിയ സാമർത്ഥ്യത്തോടെ, എന്നെയും സാരഥിയെയും ചേർത്ത് അവയുടെ വക്രഗതി യഥാവിധി ശ്രദ്ധിച്ചു; ഹേ രാജാവേ, രഥം ഉലഞ്ഞപ്പോൾ വിസ്മയിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
ഇന്ന് ഇത് വളരെ അദ്ഭുതകരവും വിചിത്രവുമായി എനിക്കു തോന്നുന്നു; ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറിയിട്ടും നീ നിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് അൽപ്പംപോലും ഇളകിയില്ല.
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
ഹേ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ദേവരാജനെയും ഞാൻ ഇവിടെ എപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്; കുതിരകളുടെ ആദ്യ അപശകുനത്തിൽ അദ്ദേഹവും ഇളകുന്നു.
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
ഹേ കുരുശ്രേഷ്ഠാ, രഥം ഉലഞ്ഞപ്പോഴും നീ ഇവിടെ വീണ്ടും സ്ഥിരമായി നിന്നു; ഇതെല്ലാം ഇന്ദ്രനെപ്പോലും കവിയുന്ന നിന്റെ ശക്തിയാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നു.
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം മാതലി ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഹേ രാജാവേ, ഹേ ഭാരതാ, അദ്ദേഹം എനിക്ക് ദേവലോകങ്ങളും വിമാനങ്ങളും കാണിച്ചുതന്നു.
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
ആ രഥം കുതിരകളാൽ പൂട്ടപ്പെട്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഹേ നരോത്തമാ, ഋഷിമാരും ദേവന്മാരും അതിനെ പൂജിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
പിന്നീട് ഞാൻ ഇഷ്ടാനുസൃതം സഞ്ചരിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾ കണ്ടു; ദേവർഷികളുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും അപ്സരസ്സുകളുടെയും പ്രഭാവം, അമിത തേജസ്വികളുടെ പ്രഭാവം ഞാൻ കണ്ടു.
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
ദേവന്മാരുടെ നന്ദനം മുതലായ വനങ്ങളും ഉപവനങ്ങളും ശക്രസാരഥിയായ മാതലി വേഗത്തിൽ എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു.
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
പിന്നീട് ശക്രന്റെ ഭവനമായ അമരാവതി ഞാൻ കണ്ടു; ദിവ്യമായ ഇഷ്ടഫലവൃക്ഷങ്ങളാലും രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു അത്.
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
സൂര്യൻ അതിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നില്ല; ശീതോഷ്ണങ്ങളില്ല, ക്ഷീണവുമില്ല; അവിടെ പൊടി ബാധിക്കുന്നില്ല, ഹേ രാജാവേ, അവിടെ വാർധക്യവുമില്ല.
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
അവിടെ ദിവൗകസ്സുകളിൽ ദുഃഖമോ ദീനതയോ നിറംമങ്ങലോ കാണുന്നില്ല; ഹേ മഹാരാജാവേ, ഹേ അരിമർദനാ, അവിടെ ക്ഷീണമില്ല; ക്രോധവും ലോഭവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അശുഭവുമില്ല, ഹേ വിശാംപതേ.
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
ഹേ രാജാവേ, ദേവഗൃഹത്തിൽ ജീവികൾ എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടരാണ്; അവിടത്തെ വൃക്ഷങ്ങൾ എപ്പോഴും പൂക്കളും ഫലങ്ങളും പച്ചിലകളും നിറഞ്ഞവയാണ്.
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
അവിടെ താമരയും സൗഗന്ധികവും നിറഞ്ഞ വിവിധ തടാകങ്ങളുണ്ട്; അവിടെ തണുത്തതും സുഗന്ധമുള്ളതും ശുഭകരവുമായ കാറ്റ് വീശുന്നു.
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
അവിടത്തെ ഭൂമി എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും വിചിത്രവും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്; മധുരസ്വരമുള്ള മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ധാരാളമുണ്ട്; വിമാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന അനേകം അമരന്മാരെയും അവിടെ കാണാം.
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
പിന്നെ ഞാൻ വസുക്കളെയും രുദ്രന്മാരെയും സാധ്യന്മാരെയും മരുദ്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ആദിത്യന്മാരെയും ഇരട്ട അശ്വിനികളെയും കണ്ടു; അവരെയെല്ലാം തിരിച്ച് ഞാൻ ആദരിച്ചു.
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
അവർ എന്നെ വീര്യംകൊണ്ടും യശസ്സുകൊണ്ടും തേജസ്സുകൊണ്ടും ബലംകൊണ്ടും അസ്ത്രങ്ങളാലും യുദ്ധത്തിലെ എന്റെ വിജയത്താലും അംഗീകരിച്ചു.
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
ദേവന്മാരാലും ഗന്ധർവന്മാരാലും പൂജിതമായ ആ ദിവ്യനഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് ആയിരംകണ്ണുള്ള ദേവരാജനെ ഞാൻ സമീപിച്ചു.
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
ദാതാക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശക്രൻ സന്തുഷ്ടനായി എനിക്ക് തന്റെ അർധാസനം നൽകി; ബഹുമാനത്തോടെ വാസവൻ എന്റെ അവയവങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു.
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
അവിടെ ഞാൻ അസ്ത്രങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച്, ഉദാരദക്ഷിണ നൽകുന്ന ദേവഗന്ധർവന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ വസിച്ചു; ഭാരതാ, അസ്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ചുകൊണ്ട്.
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
വിശ്വാവസുവിന്റെ പുത്രനായ ചിത്രസേനൻ എന്റെ സുഹൃത്തായി; അദ്ദേഹം, നൃപാ, ഗാന്ധർവവിദ്യ മുഴുവനും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
അവിടെ ഞാൻ, രാജാവേ, അസ്ത്രങ്ങൾ ലഭിച്ച്, നന്നായി ആദരിക്കപ്പെട്ട്, ശക്രന്റെ ഭവനത്തിൽ സകലകാമങ്ങളും നിറവേറിയവനായി സുഖമായി വസിച്ചു.
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
ഭരതർഷഭാ, ഗാനശബ്ദവും സമൃദ്ധമായ വാദ്യശബ്ദവും കേട്ടുകൊണ്ടും, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ശ്രേഷ്ഠ അപ്സരസ്സുകളെ കണ്ടുകൊണ്ടും ഞാൻ ഇരുന്നു.
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
ഭാരതാ, ഇവയെല്ലാം അവഗണിക്കാതെ, സത്യം മനസ്സിലാക്കി, അതീവമായി സ്വീകരിച്ച്, ഞാൻ അസ്ത്രങ്ങളിൽ മാത്രം ഉറച്ചുനിന്നു.
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
അപ്പോൾ സഹസ്രാക്ഷനായ വിഭുവായ ഇന്ദ്രൻ ആ ആഗ്രഹത്താൽ എന്നിൽ സന്തുഷ്ടനായി. ഹേ രാജാവേ, ഇങ്ങനെ ഞാൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കവെ ഈ കാലം കഴിഞ്ഞുപോയി.