Mahābhārata · Adhyāya 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
Arjuna sprach: O Bhārata, da verweilte ich dort erfreut jene Nacht, durch die Gnade des Gottes der Götter, des großseelen Tryambaka (Śiva).
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
Nachdem ich die Nacht verbracht und die Vormittagsriten vollzogen hatte, sah ich jenen besten der Brahmanen, den ich zuvor gesehen hatte.
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
Und ich berichtete ihm alles genau so, wie es geschehen war: dass ich, o Bhārata, dem seligen Mahādeva begegnet sei.
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
Er sprach erfreut zu mir: O König der Könige, du hast Mahādeva gesehen, wie es niemand anderes gesehen hat.
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
O Makelloser, du wirst den Herrn der Götter, Indra, sehen, versammelt mit allen Weltenhütern, angefangen mit Vaivasvata; und er wird dir Waffen geben.
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
So gesprochen, o König, umarmte mich jener Brahmane, strahlend wie die Sonne, immer wieder, und ging davon, wohin er wollte.
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
Dann wehte am Nachmittag jenes Tages ein reiner Wind, als erneuere er diese Welt, o Vernichter der Feinde.
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
Auch göttliche, duftende und frische Girlanden erschienen in der Nähe, am Fuß des Śaiśira-Berges.
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
Göttliche Instrumente mit lieblichen Klängen ertönten ringsum, und entzückende, mit Indra verbundene Preisgesänge waren zu hören.
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
Dort sangen auch die Scharen der Apsaras und ebenso der Gandharvas vollständig Lieder vor dem Gott der Götter.
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
Dort kamen auch die Scharen der Maruts mit göttlichen Gefährten, die Gefolgsleute Mahendras und jene, die in der Wohnstätte der Götter weilen.
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
Da kam Indra, der Herr der Maruts, dorthin auf seinen prächtig geschmückten Gefährten, bespannt mit falben Rossen, begleitet von Śacī, zusammen mit allen Unsterblichen.
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
Eben in diesem Augenblick erschien mir Kubera, dessen Gefährt ein Mensch ist, mit höchster Pracht geschmückt, o König.
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
In der südlichen Richtung sah ich Yama stehen, und ich sah auch Varuṇa und den König der Götter, Indra, jeden an seinem rechten Ort.
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
Jene Stiere unter den Göttern sprachen, mich tröstend: "Großer König, Savyasācin, sieh uns an, die Hüter der Welten, die hier stehen."
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
Um die Aufgabe der Götter zu vollenden, hast du Śaṃkara gesehen; nimm nun auch von uns Waffen, von allen Seiten.
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
Dann verneigte ich mich, selbstbeherrscht, vor jenen Stieren unter den Göttern und empfing die großen und vielfältigen Waffen.
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
Nachdem ich die Waffen empfangen hatte, entließen mich die Götter, o Bhārata; dann gingen alle Götter den Weg, den sie gekommen waren, o Bezwinger der Feinde.
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
Auch der freigebige Gott Indra setzte mich auf seinen strahlenden Wagen, und lächelnd sprach der ehrwürdige, hochberühmte Gott diese Worte.
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
Dhanaṃjaya, schon vor deiner Ankunft hier kannte ich dich; doch von nun an, o Stier der Bharatas, werde ich dir (die göttlichen Waffen) zeigen.
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
Wahrlich, o Pāṇḍava, du hast dich früher wiederholt an den heiligen Furten gebadet und diese große Askese geübt; du wirst in den Himmel gehen.
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
Abermals musst du die höchste Askese üben — schwierig und schrecklich, sie wird die Kraft deiner Waffen und deiner Askese mehren.
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
In den Himmel musst du gewiss gehen, o Vernichter der Feinde; auf meinen Befehl wird Mātali dich zu den drei Himmeln bringen.
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
Du bist wahrlich den Göttern und den hochherzigen Weisen bekannt, o Bester der Pāṇḍavas, der du hier verweilst und überaus schwierige Askese übst.
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
Da sprach ich zu Śakra: "Sei mir gnädig, o Verehrter. O Herr der dreißig Götter, ich erwähle dich zum Lehrer in der Waffenkunde."
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
O Verbrenner der Feinde, lieber Sohn, du wirst ein Täter grimmiger Taten und ein Kenner der Waffen werden. Das Begehren, um dessentwillen du Waffen suchst, o Pāṇḍava, erlange es.
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
Da sprach ich: "Ich werde die göttlichen Waffen nicht gegen Menschen einsetzen, o Töter der Feinde, außer zur Abwehr einer Waffe durch eine Waffe."
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
O Herr der Götter, gewähre mir jene göttlichen Waffen. O Bester der Götter, möge ich danach auch die durch Waffen gewonnenen Welten erlangen.
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
O Dhanañjaya, diese Worte sprach ich nur zur Prüfung. Deine Worte, meinem Sohn gemäß, sind durchaus angemessen.
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
O Nachkomme Bharatas, geh in meine Wohnstatt und lerne alle Waffen, von Vāyu, von Agni, auch von den Vasus, von Varuṇa und der Schar der Maruts.
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
Die Waffen der Sādhyas, des Großvaters Brahmā, der Gandharven, Schlangen und Rākṣasas, alle Viṣṇus und ebenso die Nirṛtis.
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
Wisse, o Bester der Kurus, dass alle Waffen in mir ruhen. So sprechend, verschwand Śakra auf der Stelle.
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
Dann sah ich, o König, den göttlichen, aus Māyā gefertigten, heiligen Wagen Indras nahe stehen, bespannt mit falben Rossen, den Mātali angeschirrt hatte.
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
Als die Weltenhüter gegangen waren, sprach Mātali zu mir: O Strahlender, Śakra, der König der Götter, wünscht dich zu sehen.
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
Du bist vollendet, o Starkarmiger; vollbringe die höchste Aufgabe. Schaue die Welten derer, die Verdienst erworben haben, und gehe mit deinem Leib in den Himmel.
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
O Nachkomme Bharatas, der König der Götter, der tausendäugige Indra, wünscht dich zu sehen. So angesprochen von Mātali, verabschiedete ich mich vom schneebedeckten Berg.
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
Nach rechts gewendet bestieg er den vortrefflichen Wagen und trieb die Pferde an, schnell wie Gedanke und Wind.
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
Mātali, der das Wesen der Pferde kannte, beobachtete geschickt ihren krummen Lauf, mich und den Wagenlenker zusammen; und als der Wagen schwankte, o König, sprach er voll Staunen diese Worte.
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
Heute scheint mir dies höchst wunderlich und seltsam: obwohl du den göttlichen Wagen bestiegen hast, hast du dich nicht einen Schritt von deiner Stelle bewegt.
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
Ja, o Stier der Bharatas, auch den Götterkönig habe ich hier stets beobachtet, wie er beim ersten Zeichen der Pferde ins Schwanken geriet.
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
O Oberhaupt der Kurus, obwohl der Wagen schwankte, standest du hier wieder fest; all dies scheint mir deine Macht zu sein, die sogar Indra übertrifft.
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, betrat Mātali den Himmel und zeigte mir, o König, o Bhārata, die Wohnstätten der Götter und ihre himmlischen Paläste.
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
Jener Wagen, mit seinen Rossen bespannt, stieg nun empor; o Bester der Menschen, Weise und Götter ehrten ihn.
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
Dann erblickte ich die Welten, die nach Belieben ziehen, und die Macht der göttlichen Weisen, der Gandharvas und Apsarasen, von grenzenloser Herrlichkeit.
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
Mātali, der Wagenlenker Śakras, zeigte mir rasch die Haine der Götter, angefangen mit Nandana, und ihre Lustgärten.
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
Dann sah ich Śakras Wohnsitz, Amarāvatī, geschmückt mit göttlichen wunscherfüllenden Bäumen und mit Juwelen.
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
Die Sonne erleuchtet es nicht; es gibt weder Kälte noch Hitze, noch Ermattung; dort plagt kein Staub, und es gibt kein Alter, o König.
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
Dort ist bei den Himmelsbewohnern weder Kummer noch Not noch Blässe zu bemerken; o großer König, o Vernichter der Feinde, dort gibt es keine Mattigkeit; Zorn und Gier waren dort nicht, auch nichts Unheilvolles, o Herr der Menschen.
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
O König, in der Wohnstätte der Götter sind alle Lebewesen stets zufrieden; dort tragen die Bäume immer Blüten und Früchte und haben grüne Blätter.
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
Dort gibt es vielfältige Lotusteiche, gefüllt mit Lotus- und Saugandhika-Blüten; dort weht ein kühler, duftender, angenehmer Wind, gleichsam fächelnd.
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
Der Boden dort ist mit allerlei Edelsteinen verziert und mit Blüten geschmückt; es gibt viele Hirsche und Vögel von lieblicher, süßer Stimme, und viele Unsterbliche sind zu sehen, die in Lufwagen dahinfahren.
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
Dann sah ich die Vasus, die Rudras, die Sādhyas, die Ādityas zusammen mit der Schar der Maruts und die beiden Aśvins; und ich ehrte sie alle im Gegenzug.
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
Sie erkannten mich an durch meine Tapferkeit, meinen Ruhm, meinen Glanz, meine Stärke, meine Waffen und meinen Sieg im Kampf.
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
Nachdem ich jene göttliche Stadt betreten hatte, die von Göttern und Gandharvas verehrt wird, trat ich mit gefalteten Händen vor den König der Götter, den Tausendäugigen.
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
Erfreut gab mir Śakra, der beste der Spender, die Hälfte seines Sitzes; und aus großem Respekt berührte Vāsava meine Glieder.
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
Dort weilte ich im Himmel, zusammen mit den Göttern und Gandharvas, die reichlich schenken, nach Waffen strebend und die Astras erlernend, o Bhārata.
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
Citrasena, der Sohn Viśvāvasus, wurde mein Freund, und er ließ mich, o König, die ganze Kunst der Gandharvas lernen.
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
Dort wohnte ich, o König, nachdem ich die Waffen erhalten und hoch geehrt war, glücklich im Palast Śakras, mit allen Wünschen erfüllt.
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
Den Klang des Gesangs und der reichlichen Instrumente hörend und die besten Apsaras tanzen sehend, o Stier der Bharatas, lebte ich dort.
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
Ohne all das zu verachten, die Wahrheit erkennend, o Bhārata, es sehr angenommen habend, blieb ich allein auf die Waffen gerichtet.
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
Da war Indra, der Tausendäugige, der Mächtige, mit mir zufrieden wegen jenes Wunsches. O König, während ich so im Himmel weilte, verging diese Zeit.