ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.169.1
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत ।
प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः ॥ ३.१६९.१ ॥
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ଭାରତ, ସେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୁଁ ସେଠାରେ ସେହି ରାତ୍ରି ଅତିବାହିତ କଲି, ଦେବଦେବ ମହାତ୍ମା ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ (ଶିବ)ଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ।
3.169.2
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा ॥ ३.१६९.२ ॥
ରାତ୍ରି ଅତିବାହିତ କରି, ପୂର୍ବାହ୍ନର କର୍ମ କରି, ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ସେହି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
3.169.3
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम् ।
भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत ॥ ३.१६९.३ ॥
ଯାହା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେହି ସବୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲି — ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଭଗବାନ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିଛି।
3.169.4
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः ।
दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित् ॥ ३.१६९.४ ॥
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ — ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟ କାହା ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଦେଖାଯାଇ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଛ।
3.169.5
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः ।
द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति ॥ ३.१६९.५ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ବୈବସ୍ୱତ ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବ; ସେ ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ।
3.169.6
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः ॥ ३.१६९.६ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏପରି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଯଥେଚ୍ଛା ଚାଲିଗଲେ।
3.169.7
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः ।
पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन् ॥ ३.१६९.७ ॥
ସେହି ଦିନର ଅପରାହ୍ନରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପବନ ବହିଲା, ଯେମିତି ଏହି ଲୋକକୁ ପୁଣି ନୂତନ କରୁଥିଲା, ହେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା।
3.169.8
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च ।
शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः ॥ ३.१६९.८ ॥
ଶୈଶିର ପର୍ବତର ପାଦ ନିକଟରେ ଦିବ୍ୟ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନୂତନ ମାଳା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
3.169.9
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः ।
स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः ॥ ३.१६९.९ ॥
ଚାରିପଟେ ଦିବ୍ୟ, ମଧୁର ଧ୍ୱନିର ବାଦ୍ୟ ବାଜିଲା; ଇନ୍ଦ୍ରସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମନୋହର ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଗଲା।
3.169.10
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च ।
पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः ॥ ३.१६९.१० ॥
ସେଠାରେ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଦେବଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
3.169.11
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन् ।
महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः ॥ ३.१६९.११ ॥
ସେଠାରେ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ଗଣ ମଧ୍ୟ ଦେବଯାନରେ ଆସିଲେ; ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚର ଓ ଦେବସଦନବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
3.169.12
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः ।
शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः ॥ ३.१६९.१२ ॥
ତା'ପରେ ମରୁତ୍ବାନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ସୁସଜ୍ଜିତ ହରି ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ବାହନରେ ଶଚୀଙ୍କ ସହ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅମର ସହ।
3.169.13
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः ।
दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः ॥ ३.१६९.१३ ॥
ସେହି ସମୟରେ ନରବାହନ କୁବେର ପରମ ଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ, ହେ ରାଜନ୍।
3.169.14
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम् ।
वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम् ॥ ३.१६९.१४ ॥
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଯମଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ବରୁଣ ଓ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥିତ ଦେଖିଲି।
3.169.15
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः ।
सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान् ॥ ३.१६९.१५ ॥
ସେହି ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ସବ୍ୟସାଚୀ, ସ୍ଥିତ ଲୋକପାଳ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦେଖ।"
3.169.16
सुरकार्यार्थसिद्ध्यर्थं दृष्टवानसि शंकरम् ।
अस्मत्तोऽपि गृहाण त्वमस्त्राणीति समन्ततः ॥ ३.१६९.१६ ॥
ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଛ; ଆମଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସବୁ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।
3.169.17
ततोऽहं प्रयतो भूत्वा प्रणिपत्य सुरर्षभान् ।
प्रत्यगृह्णां तदाऽस्त्राणि महान्ति विविधानि च ॥ ३.१६९.१७ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ସଂଯମୀ ହୋଇ ସେହି ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ବିବିଧ ମହାନ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲି।
3.169.18
गृहीतास्त्रस्ततो देवैरनुज्ञातोस्मि भारत ।
अथ देवा ययुः सर्वेयथागतमरिंदम ॥ ३.१६९.१८ ॥
ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ହେ ଭାରତ; ତା'ପରେ ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
3.169.19
मघवानपि मां देवो रथमारोप्य सुप्रभम् ।
उवाच भगवान्वाक्यं स्मयन्निव महायशाः ॥ ३.१६९.१९ ॥
ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ନିଜ ତେଜସ୍ୱୀ ରଥରେ ବସାଇ ହସି ହସି ମହାଯଶସ୍ବୀ ଭଗବାନ ଏହି କଥା କହିଲେ।
3.169.20
पुरैवागमनादस्माद्वेदाहं त्वां धनंजय ।
अतः परं त्वहं वै त्वां दर्शये भरत्रषभ ॥ ३.१६९.२० ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଏଠାକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିଠାରୁ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖାଇବି।
3.169.21
त्वया हि तीर्थेषु पुरा समाप्लावः कृतोऽसकृत् ।
तपश्चेदं महत्त्प्तं स्वर्गं गन्तासि पाण्डव ॥ ३.१६९.२१ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ପୂର୍ବରେ ତୁମେ ତୀର୍ଥସମୂହରେ ବାରମ୍ବାର ସ୍ନାନ କରିଛ ଏବଂ ଏହି ମହାନ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ କରିଛ; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।
3.169.22
भूयश्चैव च तप्तव्यं तपश्चरणमुत्तमम् ।
दुश्चरं घोरमस्त्राणां तपोबलकरं तव ॥ ३.१६९.२२ ॥
ତୁମକୁ ପୁଣି ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ହେବ—ଯାହା କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଯାହା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତୁମ ତପୋବଳକୁ ବଢ଼ାଇବ।
3.169.23
स्वर्गस्त्ववश्यं गन्तव्यस्त्वया शत्रुनिषूदन ।
मातलिर्मन्नियोगात्त्वां त्रिदिवं प्रापयिष्यति ॥ ३.१६९.२३ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁନିଷୂଦନ, ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ହେବ; ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ମାତଲି ତୁମକୁ ତ୍ରିଦିବକୁ ପହଞ୍ଚାଇବ।
3.169.24
विदितस्त्वंहि देवानां मुनीनां च महात्मनाम् ।
इहस्थः पाण्डवश्रेष्ठ तपः कुर्वन्सुदुष्करम् ॥ ३.१६९.२४ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତା ଓ ମହାତ୍ମା ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତୁମେ ପରିଚିତ; ଏଠାରେ ରହି ଅତି ଦୁଷ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
3.169.25
ततोऽहमब्रुवं शक्रं प्रसीद भगवन्मम ।
आचार्यं वरयेऽहं त्वामस्त्रार्थं त्रिदशेश्वर ॥ ३.१६९.२५ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲି: ହେ ଭଗବନ୍, ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ। ହେ ତ୍ରିଦଶାଧିପ, ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ବରଣ କରୁଛି।
3.169.26
क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप ।
यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि ॥ ३.१६९.२६ ॥
ହେ ପରନ୍ତପ, ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମେ କ୍ରୂର କର୍ମା ଓ ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ହେବ। ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଛ, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ସେହି କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କର।
3.169.27
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन् ।
मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात् ॥ ३.१६९.२७ ॥
ତେବେ ମୁଁ କହିଲି: ହେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା, ଅସ୍ତ୍ର-ପ୍ରତିଘାତ ବିନା ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବି ନାହିଁ।
3.169.28
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप ।
लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव ॥ ३.१६९.२८ ॥
ହେ ବିବୁଧାଧିପ, ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ସୁରପୁଙ୍ଗବ, ପରେ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ପାଇପାରିବି।
3.169.29
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय ।
ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव ॥ ३.१६९.२९ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ହିଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି। ମୋ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି ତୁମର ଏହି ବଚନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚିତ।
3.169.30
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत ।
वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात् ॥ ३.१६९.३० ॥
ହେ ଭାରତ, ମୋ ଭବନକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖ—ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ବସୁଗଣ, ବରୁଣ ଏବଂ ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ।
3.169.31
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।
वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च ॥ ३.१६९.३१ ॥
ସାଧ୍ୟଙ୍କ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ, ଗନ୍ଧର୍ବ-ଉରଗ-ରାକ୍ଷସଙ୍କ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ଏବଂ ନୈର୍ଋତ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।
3.169.32
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह ।
एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१६९.३२ ॥
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ। ଏପରି କହି ଶକ୍ର ସେଠାରେ ହିଁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
3.169.33
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम् ।
दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप ॥ ३.१६९.३३ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ହରିତ ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ଦିବ୍ୟ, ମାୟାମୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ ରଥକୁ ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲି; ମାତଳି ତାହାକୁ ଯୋଡ଼ିଥିଲେ।
3.169.34
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः ।
द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते ॥ ३.१६९.३४ ॥
ଲୋକପାଳମାନେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ମାତଳି ମୋତେ କହିଲେ: ହେ ମହାଦ୍ୟୁତି, ଦେବରାଜ ଶକ୍ର ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
3.169.35
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम् ।
पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज ॥ ३.१६९.३५ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଛ; ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନଙ୍କ ଲୋକ ଦେଖ; ଶରୀର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
3.169.36
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत ।
इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम् ॥ ३.१६९.३६ ॥
ହେ ଭରତ, ଦେବରାଜ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ମାତଳି ଏପରି କହିବାରୁ ମୁଁ ହିମାଳୟଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲି।
3.169.37
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम् ।
चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः ॥ ३.१६९.३७ ॥
ଡାହାଣ ପଟକୁ ଘୂରି ସେ ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ ଏବଂ ମନ ଓ ପବନ ପରି ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଚଳାଇଲେ।
3.169.38
मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः ।
अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः।
तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत् ॥ ३.१६९.३८ ॥
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ରହସ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ମାତଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦକ୍ଷତାରେ ମୋ ଓ ସାରଥି ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ବଙ୍କା ଗତିକୁ ଯଥାବତ୍ ଦେଖିଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ରଥ ଟଳମଳ ହେବାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ସେ ଏହା କହିଲେ।
3.169.39
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे ।
यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ॥ ३.१६९.३९ ॥
ଆଜି ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଚିତ୍ର ଲାଗୁଛି ଯେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଟିକେ ମଧ୍ୟ ଚଳିଲ ନାହିଁ।
3.169.40
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः ।
विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ ॥ ३.१६९.४० ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବରାଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏଠାରେ ସର୍ବଦା ଦେଖିଛି; ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତରେ ସେ ମଧ୍ୟ ଟଳମଳ ହୁଏ।
3.169.41
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह ।
अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे ॥ ३.१६९.४१ ॥
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରଥ ଟଳମଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏଠାରେ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥିର ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିଲ; ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ତୁମ ଶକ୍ତି ବୋଲି ମୋତେ ମନେ ହୁଏ।
3.169.42
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान् ।
दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत ॥ ३.१६९.४२ ॥
ଏହା କହି ମାତଳି ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ହେ ଭାରତ, ସେ ମୋତେ ଦେବଲୋକ ଓ ବିମାନ ଦେଖାଇଲେ।
3.169.43
स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः ।
ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम ॥ ३.१६९.४३ ॥
ସେହି ରଥ, ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ତା'ପରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠିଲା। ହେ ନରୋତ୍ତମ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
3.169.44
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम् ।
गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ॥ ३.१६९.४४ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଗମନକାରୀ ଲୋକସମୂହ ଦେଖିଲି; ଦେବର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁମାନେ ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ।
3.169.45
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च ।
दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१६९.४५ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ନନ୍ଦନ ଆଦି ବନ ଓ ଉପବନ ଶକ୍ରସାରଥି ମାତଲି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦେଖାଇଲେ।
3.169.46
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम् ।
दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम् ॥ ३.१६९.४६ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଭବନ ଅମରାବତୀ ଦେଖିଲି, ଯାହା ଦିବ୍ୟ କାମଫଳ ବୃକ୍ଷ ଓ ରତ୍ନରେ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
3.169.47
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः ।
न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप ॥ ३.१६९.४७ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଶୀତ-ଉଷ୍ଣ ନାହିଁ, କ୍ଳାନ୍ତିଓ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ଧୂଳି ପୀଡ଼ା ଦିଏ ନାହିଁ, ହେ ନୃପ, ସେଠାରେ ବାର୍ଧକ୍ୟ ନାହିଁ।
3.169.48
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते ।
दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन।
न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते ॥ ३.१६९.४८ ॥
ସେଠାରେ ଦିବୌକସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୋକ, ଦୈନ୍ୟ କିମ୍ବା ବିବର୍ଣ୍ଣତା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ହେ ମହାରାଜ, ହେ ଅରିମର୍ଦନ, ସେଠାରେ ଗ୍ଳାନି ନାହିଁ; କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ ସେଠାରେ ନଥିଲା, ଅଶୁଭ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା, ହେ ବିଶାମ୍ପତି।
3.169.49
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि ।
नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः ॥ ३.१६९.४९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଦେବଗୃହରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସର୍ବଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି; ସେଠାକାର ବୃକ୍ଷମାନେ ସର୍ବଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସବୁଜ ପତ୍ରଯୁକ୍ତ ଥାଆନ୍ତି।
3.169.50
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः ।
शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः ॥ ३.१६९.५० ॥
ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ଓ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବିଧ ପୁଷ୍କରିଣୀ ଅଛି; ସେଠାରେ ଶୀତଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଶୁଭ ପବନ ବହେ।
3.169.51
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता ।
मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः।
विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः ॥ ३.१६९.५१ ॥
ସେଠାର ଭୂମି ସର୍ବରତ୍ନରେ ବିଚିତ୍ର ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଅଳଙ୍କୃତ; ମଧୁର ସ୍ୱରର ବହୁ ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି; ବିମାନରେ ଗମନକାରୀ ଅନେକ ଅମର ସେଠାରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
3.169.52
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान् ।
आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम् ॥ ३.१६९.५२ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ୍ଗଣ ସହିତ ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରତିସମ୍ମାନ ଦେଲି।
3.169.53
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च ।
अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च ॥ ३.१६९.५३ ॥
ସେମାନେ ମୋତେ ବୀର୍ଯ୍ୟ, ଯଶ, ତେଜ, ବଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
3.169.54
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम् ।
देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः ॥ ३.१६९.५४ ॥
ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ସେହି ଦିବ୍ୟ ନଗରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କରଯୋଡ଼ି ମୁଁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଦେବରାଜଙ୍କ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି।
3.169.55
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः ।
बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः ॥ ३.१६९.५५ ॥
ଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୋତେ ନିଜର ଅର୍ଧାସନ ଦେଲେ; ସମ୍ମାନ ସହିତ ବାସବ ମୋ ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
3.169.56
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः ।
अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत ॥ ३.१६९.५६ ॥
ସେଠାରେ ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରାର୍ଥୀ ହୋଇ, ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଥିବା ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଲି; ହେ ଭାରତ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି।
3.169.57
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा ।
स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप ॥ ३.१६९.५७ ॥
ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଚିତ୍ରସେନ ମୋର ସଖା ହେଲେ; ଏବଂ ସେ, ହେ ନୃପ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଲେ।
3.169.58
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः ।
सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः ॥ ३.१६९.५८ ॥
ସେଠାରେ ମୁଁ, ହେ ରାଜନ, ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ, ଭଲ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଭବନରେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇ ସୁଖରେ ରହିଲି।
3.169.59
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम् ।
पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ ॥ ३.१६९.५९ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଓ ବାଦ୍ୟର ପ୍ରଚୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ନାଚୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ରହିଲି।
3.169.60
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत ।
अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः ॥ ३.१६९.६० ॥
ହେ ଭାରତ, ଏସବୁକୁ ଅବହେଳା ନ କରି, ସତ୍ୟ ବୁଝି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହିଁ ସ୍ଥିତ ରହିଲି।
3.169.61
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः ।
एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि ॥ ३.१६९.६१ ॥
ସେତେବେଳେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ବିଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସେହି ଇଚ୍ଛାରେ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ହେ ରାଜନ, ଏହିପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଏହି କାଳ ବିତିଗଲା।