مهابهاراتا · أدهيايا 3.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.17.1
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ ।
दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम् ॥ ३.१७.१ ॥
قال هذا، فصعد ابن رُكْمِنِي، ثور اليادافا، إلى العربة الذهبية المربوطة بخيل هاري المدرّعة.
3.17.2
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम् ।
उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान् ॥ ३.१७.२ ॥
رافعًا راية الماكارا ذات الفم المفتوح، طارد الأعداء بتلك الخيل كأنها تقفز نحو السماء.
3.17.3
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः ।
तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ३.१७.३ ॥
شادّاً القوس الأفضل ومُحدثاً رنينه، البطل الحامل الجعبة والسيف، والأصابع معصوبة بواقيات من جلد.
3.17.4
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम् ।
मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः ॥ ३.१७.४ ॥
مُلوّحًا بقوسه المتلألئ كالبرق، متنقلًا من طبقة إلى أخرى، أذهل جميع الدايتيا القاطنين في سوبها.
3.17.5
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत् ।
नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे ॥ ३.१७.५ ॥
وبينما كان يشد قوسه ويضع السهام مرارًا وتكرارًا، لم يُرَ في قتاله أي ثغرة؛ وسقط الأعداء قتلى في المعركة.
3.17.6
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य ।
चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य।
सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य ।
शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम् ॥ ३.१७.६ ॥
لم يتغير لون وجهه، ولم ترتعش أطرافه؛ وإذ كان يزأر عاليًا كالأسد، سمع العالم بعظيم بأسه المدهش وأعلى قوته.
3.17.7
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो ।
व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी।
वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये ।
साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः ॥ ३.१७.७ ॥
ذلك الساكن في الماء، القائم على عصا من ذهب، فاغرًا فاه، يسحق قوة العدو، مرعبًا، يلمع في مقدمة المركبات، أعظم راية في طليعة جيش سالفا.
3.17.8
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः ।
साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप ॥ ३.१७.८ ॥
ثم وثب بسرعة براديومنا، مُعذِّب الأعداء، فاندفع نحو سالفا مباشرة، أيها الملك، راغبًا في النزال.
3.17.9
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे ।
नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह ॥ ३.१७.९ ॥
لكن في المعركة العظمى لم يحتمل سالفا هجوم البطل برادْيومنا؛ أيها الحامل لواء آل كورو، لقد استشاط غضبًا.
3.17.10
सरोषमहमत्तो वै कामगादवरुह्य च ।
प्रद्युम्नं योधयामास साल्वः परपुरंजयः ॥ ३.१७.१० ॥
امتلأ سالفا غضبًا، ونزل من مركبته التي تسير بإرادته، فاتح مدن الأعداء، وقاتل برادْيومنا.
3.17.11
तयोः सुतुमुलं युद्धं साल्ववृष्णिप्रवीरयोः ।
समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव ॥ ३.१७.११ ॥
رأى الناس المجتمعون ذلك القتال الهائل بين سالفا وبطل فريشني، كأنه قتال بالي وفاسافا (إندرا).
3.17.12
तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः ।
सपताकः सध्वजश्च सानुकर्षः स तूणवान् ॥ ३.१७.१२ ॥
أيها البطل، كانت مركبته المصنوعة من السحر مزينة بالذهب، ذات راية وعلم، وعمود النير، ومزودة بالجعب.
3.17.13
स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो ।
मुमोच बाणान्कौख्य प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.१३ ॥
صعد ذلك العربة الفاضلة، ذلك المجيد ذو القوة العظيمة، يا سيدي، يا سليل كورو، وأطلق السهام على برادهيومنا.
3.17.14
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे ।
प्रद्युम्नो भुजवेगेन साल्वं संमोहयन्निव ॥ ३.१७.१४ ॥
ثم أطلق برادهيومنا في القتال بسرعة مطرا من السهام، بقوة ذراعيه، كأنما يحير ساليا.
3.17.15
स तैरभिहतः सङ्ख्ये नामर्यत सौभराट् ।
शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम ॥ ३.१७.१५ ॥
ولم يمت ملك ساوبا في المعركة وقد أصابته تلك السهام؛ فأطلق على ابني سهاما كالنار المتوهجة.
3.17.16
तमापतन्तं बाणौधं स चिच्छेद महाबलः ।
ततश्चान्याञ्शरान्दीप्तान्प्रचिक्षेप सुते मम ॥ ३.१७.१६ ॥
وقطع ذلك القوي تيار السهام الساقط عليه؛ ثم قذف على ابني سهاما متوهجة أخرى.
3.17.17
स साल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे ॥ ३.१७.१७ ॥
يا ملك الملوك، لما أصابه سهام ساليا، أطلق ابن روكميني سريعا في المعركة سهما يخترق المقاتل.
3.17.18
तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः ।
विवेश हृदयं पत्री स पपात भृशहतः ॥ ३.१७.१८ ॥
اخترق درعه في الحال، فدخل قلبه السهم المريش الذي أرسله ابني، فسقط مصابا إصابة بليغة.
3.17.19
तस्मिन्निपतिते वीरे साल्वराजे विचेतसि ।
संप्रद्रबन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम् ॥ ३.१७.१९ ॥
ولما سقط ذلك البطل، الملك ساльва، وفقد وعيه، اندفع سادة الدانافا يشقون الأرض.
3.17.20
हाहाकृतमभूत्सैन्यं साल्वस्य पृथिवीपते ।
नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृपे ॥ ३.१७.२० ॥
يا سيد الأرض، امتلأ جيش سالفا بصيحات الحسرة حين سقط الملك، سيد سوبها، فاقد الوعي.
3.17.21
तत उत्थाय राजेन्द्र प्रतिलभ्य च चेतनाम् ।
मुमोच बाणान्सहसा प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.२१ ॥
ثم، يا سيد الملوك، نهض واستعاد وعيه، فأطلق ذلك الجبار فجأة سهامه نحو برادیومنا.
3.17.22
तेन बाणेन महता प्रद्युम्नः समरे स्थितः ।
जत्रुदेशे भृशं विद्धो व्यथितो ददृशे तदा ॥ ३.१७.२२ ॥
وقد أصابته تلك السهم العظيم بعمق قرب عظمة الترقوة، فظهر برادیومنا، الواقف في المعركة، متألمًا.
3.17.23
तं स विद्ध्वा महाराज साल्वो रुक्मिणिनन्दनम् ।
ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम् ॥ ३.१७.२३ ॥
يا ملكًا عظيمًا، لما أصاب ابن روكميني، زأر سالفا زئير الأسد وملأ الأرض بصوته.
3.17.24
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत ।
मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरात्मवान् ॥ ३.१७.२४ ॥
ثم، يا سليل بهاراتا، لما سقط ابني في الذهول، أطلق ذلك الشرير سهامًا أخرى بسرعة.
3.17.25
स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः ।
निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे ॥ ३.१७.२५ ॥
لقد أصيب برماح كثيرة من ذلك، وأذهله هو، فصار برادويومنا، خير الكوراواس، ساكنًا لا يتحرك في ساحة المعركة.