ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.17.1
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ ।
दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम् ॥ ३.१७.१ ॥
ଏପରି କହି ରୁକ୍ମିଣୀ-ପୁତ୍ର, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ସଜ୍ଜିତ ହରି ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଆରୂଢ ହେଲେ।
3.17.2
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम् ।
उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान् ॥ ३.१७.२ ॥
ଖୋଲା ମୁହଁ ଥିବା ମକର-ଧ୍ୱଜ ଉଠାଇ, ଆକାଶକୁ ଡେଇଁବା ପରି ସେହି ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
3.17.3
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः ।
तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ३.१७.३ ॥
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁ ଟାଣି ଟଙ୍କାର କରୁଥିବା, ତୂଣ ଓ ଖଡ଼୍ଗଧାରୀ ଶୂର, ଗୋଧା-ଚର୍ମର ଅଙ୍ଗୁଳିତ୍ରାଣ ବାନ୍ଧିଥିବା।
3.17.4
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम् ।
मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः ॥ ३.१७.४ ॥
ବିଜୁଳି ପରି ଝଲସୁଥିବା ଧନୁ ଘୁରାଇ, ଏକ ସ୍ତରରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ତରକୁ ବିଚରଣ କରି, ସୌଭନିବାସୀ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ମୋହିତ କଲେ।
3.17.5
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत् ।
नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे ॥ ३.१७.५ ॥
ତାଙ୍କର ଧନୁ ଟାଣିବା ଓ ବାରମ୍ବାର ବାଣ ଯୋଡ଼ିବା ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଫାଙ୍କ ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ; ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହତ ହେଲେ।
3.17.6
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य ।
चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य।
सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य ।
शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम् ॥ ३.१७.६ ॥
ତାଙ୍କ ମୁଖର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଲା ନାହିଁ, ଅଙ୍ଗ କମ୍ପିଲା ନାହିଁ; ସିଂହ ପରି ଉଚ୍ଚରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବାବେଳେ ଜଗତ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପରମ ପରାକ୍ରମ ଶୁଣିଲା।
3.17.7
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो ।
व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी।
वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये ।
साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः ॥ ३.१७.७ ॥
ଜଳଚର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡରେ ସ୍ଥିତ, ଖୋଲା ମୁଖ ବିଶିଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁସେନାର ବଳ ମଥନକାରୀ, ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ବାହନଗୁଡ଼ିକର ଅଗ୍ରଭାଗରେ, ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ସେନାର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୱଜ ପରି ଝଲସେ।
3.17.8
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः ।
साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप ॥ ३.१७.८ ॥
ତା'ପରେ ଶୀଘ୍ର ଡେଇଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ କରୁଥିବା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ହେ ନୃପ, କଳହ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଶାଲ୍ୱ ଉପରେ ହିଁ ଧାଇଁଲେ।
3.17.9
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे ।
नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह ॥ ३.१७.९ ॥
କିନ୍ତୁ ମହାରଣରେ ବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ଶାଲ୍ୱ ସହ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ; ହେ କୁରୁକୁଳର ଭାରବାହକ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
3.17.10
सरोषमहमत्तो वै कामगादवरुह्य च ।
प्रद्युम्नं योधयामास साल्वः परपुरंजयः ॥ ३.१७.१० ॥
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲୁଥିବା ବିମାନରୁ ଓହ୍ଲାଇ, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜିତିଥିବା ଶାଲ୍ୱ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
3.17.11
तयोः सुतुमुलं युद्धं साल्ववृष्णिप्रवीरयोः ।
समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव ॥ ३.१७.११ ॥
ଶାଲ୍ୱ ଓ ବୃଷ୍ଣିବୀର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ବଳି ଓ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଦେଖିଲେ।
3.17.12
तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः ।
सपताकः सध्वजश्च सानुकर्षः स तूणवान् ॥ ३.१७.१२ ॥
ହେ ବୀର, ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ନିର୍ମିତ ରଥଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲା; ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜ ସହିତ, ଯୁଆ ଦଣ୍ଡ ସହିତ ଏବଂ ତୂଣୀର ସହିତ ଥିଲା।
3.17.13
स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो ।
मुमोच बाणान्कौख्य प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.१३ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି ସେହି ମହାବଳୀ, ହେ ପ୍ରଭୋ, ହେ କୌରବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଉପରେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.14
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे ।
प्रद्युम्नो भुजवेगेन साल्वं संमोहयन्निव ॥ ३.१७.१४ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଣରେ ଦ୍ରୁତ ବାଣବର୍ଷଣ କଲା, ନିଜ ବାହୁବେଗରେ ସାଲ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିବା ପରି।
3.17.15
स तैरभिहतः सङ्ख्ये नामर्यत सौभराट् ।
शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम ॥ ३.१७.१५ ॥
ସେମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସୌଭରାଜ ରଣରେ ମଲା ନାହିଁ; ଜଳନ୍ତା ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ବାଣ ମୋ ପୁତ୍ର ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.16
तमापतन्तं बाणौधं स चिच्छेद महाबलः ।
ततश्चान्याञ्शरान्दीप्तान्प्रचिक्षेप सुते मम ॥ ३.१७.१६ ॥
ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡୁଥିବା ବାଣଧାରାକୁ ସେହି ମହାବଳୀ କାଟିଦେଲା; ତା'ପରେ ମୋ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଆଉ ଜ୍ୱଳନ୍ତା ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.17
स साल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे ॥ ३.१७.१७ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସାଲ୍ୱଙ୍କ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରୁକ୍ମିଣୀ ପୁତ୍ର ଶୀଘ୍ର ରଣରେ ମର୍ମଭେଦୀ ଏକ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.18
तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः ।
विवेश हृदयं पत्री स पपात भृशहतः ॥ ३.१७.१८ ॥
ତା'ର କବଚ ଶୀଘ୍ର ବିଦ୍ଧ କରି ମୋ ପୁତ୍ର ପ୍ରେରିତ ସେହି ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ବାଣ ତା'ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ସେ ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା।
3.17.19
तस्मिन्निपतिते वीरे साल्वराजे विचेतसि ।
संप्रद्रबन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम् ॥ ३.१७.१९ ॥
ସେହି ବୀର ସାଲ୍ବରାଜ ପଡ଼ି ଅଚେତ ହେବାରୁ ଦାନବେନ୍ଦ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀ ବିଦାରଣ କରି ଧାଇଁ ଆସିଲେ।
3.17.20
हाहाकृतमभूत्सैन्यं साल्वस्य पृथिवीपते ।
नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृपे ॥ ३.१७.२० ॥
ହେ ପୃଥିବୀପତି, ସୌଭପତି ରାଜା ଅଚେତ ହୋଇ ପଡ଼ିବାରୁ ସାଲ୍ବଙ୍କ ସୈନ୍ୟରେ ହାହାକାର ଉଠିଲା।
3.17.21
तत उत्थाय राजेन्द्र प्रतिलभ्य च चेतनाम् ।
मुमोच बाणान्सहसा प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.२१ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତା'ପରେ ଚେତନା ଫେରି ଉଠି ସେ ମହାବଳୀ ହଠାତ୍ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଉପରେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.22
तेन बाणेन महता प्रद्युम्नः समरे स्थितः ।
जत्रुदेशे भृशं विद्धो व्यथितो ददृशे तदा ॥ ३.१७.२२ ॥
ସେହି ମହାନ ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସ୍କନ୍ଧାସ୍ଥି ନିକଟରେ ଗଭୀର ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାଗ୍ରସ୍ତ ଦିଶିଲେ।
3.17.23
तं स विद्ध्वा महाराज साल्वो रुक्मिणिनन्दनम् ।
ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम् ॥ ३.१७.२३ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରି ସାଲ୍ବ ସିଂହନାଦ କଲା ଏବଂ ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଭରି ଦେଲା।
3.17.24
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत ।
मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरात्मवान् ॥ ३.१७.२४ ॥
ହେ ଭାରତ, ମୋ ପୁଅ ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ହେବାରୁ ସେ ଦୁରାତ୍ମା ଶୀଘ୍ର ପୁନଃ ଅନ୍ୟ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲା।
3.17.25
स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः ।
निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे ॥ ३.१७.२५ ॥
ତା'ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ବାଣରେ ଆହତ ଓ ମୋହିତ ହୋଇ, ହେ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରଣାଙ୍ଗଣରେ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।