மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.17.1
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ ।
दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम् ॥ ३.१७.१ ॥
இவ்வாறு கூறிய ருக்மிணியின் மகன், யாதவர்களில் காளை போன்றவன், கவசம் பூண்ட பொன் நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய தங்கத் தேரில் ஏறினான்.
3.17.2
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम् ।
उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान् ॥ ३.१७.२ ॥
வாயைத் திறந்த மகர வடிவக் கொடியை உயர்த்தி, வானத்தில் பாய்வது போல் அந்தக் குதிரைகளுடன் அவன் பகைவர்களைத் துரத்தினான்.
3.17.3
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः ।
तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ३.१७.३ ॥
சிறந்த வில்லை இழுத்து ஒலியெழுப்பியவன், அம்பறாத்தூணியும் வாளும் தரித்த வீரன், தோல் விரல்-கவசமும் கட்டிக்கொண்டவன்.
3.17.4
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम् ।
मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः ॥ ३.१७.४ ॥
மின்னலால் மின்னும் வில்லைச் சுழற்றி, ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொன்றுக்குச் சென்று, சௌப நகரவாசிகளான தைத்தியர் அனைவரையும் மயக்கினான்.
3.17.5
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत् ।
नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे ॥ ३.१७.५ ॥
அவன் வில்லை இழுத்து மீண்டும் மீண்டும் அம்பு பூட்டியபோதும், போரில் இடைவெளி எதுவும் தென்படவில்லை; பகைவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
3.17.6
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य ।
चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य।
सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य ।
शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम् ॥ ३.१७.६ ॥
அவன் முகநிறம் மாறவில்லை, அவன் உறுப்புகள் நடுங்கவில்லை; சிங்கம் போல் உயர்ந்து கர்ஜிக்கும் அவனது குரல் கேட்க, உலகம் அவனது அற்புத, உயர்ந்த வீரியத்தைக் கேட்டது.
3.17.7
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो ।
व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी।
वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये ।
साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः ॥ ३.१७.७ ॥
நீரில் திரிபவனும், பொன் தண்டில் நிற்பவனும், வாய் திறந்த முகம் கொண்டவனும், எதிரிப் படையை நசுக்குபவனுமான அது, வாகனங்களின் முன்னணியில், சால்வனின் படைத் தலைமையில், உயர்ந்த கொடியாக ஒளிர்கிறது, அச்சமூட்டியபடி.
3.17.8
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः ।
साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप ॥ ३.१७.८ ॥
பின்னர் விரைவாகப் பாய்ந்த, எதிரிகளை வாட்டும் பிரத்யும்னன், ஓ அரசே, போரை விரும்பி சால்வனையே நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
3.17.9
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे ।
नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह ॥ ३.१७.९ ॥
ஆனால் மகாப்போரில் வீரன் பிரத்யும்னனின் தாக்குதலை சால்வன் பொறுக்கவில்லை; குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே, அவன் மிகவும் கோபமடைந்தான்.
3.17.10
सरोषमहमत्तो वै कामगादवरुह्य च ।
प्रद्युम्नं योधयामास साल्वः परपुरंजयः ॥ ३.१७.१० ॥
கோபத்துடன், விருப்பம்போல் செல்லும் வானூர்தியிலிருந்து இறங்கி, பகைவர் நகரங்களை வென்ற சால்வன் பிரத்யும்னனுடன் போர் புரிந்தான்.
3.17.11
तयोः सुतुमुलं युद्धं साल्ववृष्णिप्रवीरयोः ।
समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव ॥ ३.१७.११ ॥
சால்வனுக்கும் வீர விருஷ்ணி பிரத்யும்னனுக்கும் இடையேயான அந்த மிகக் கடுமையான போரை, கூடியிருந்த மக்கள் பலியும் வாசவனும் (இந்திரனும்) போரிடுவது போல் கண்டனர்.
3.17.12
तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः ।
सपताकः सध्वजश्च सानुकर्षः स तूणवान् ॥ ३.१७.१२ ॥
ஓ வீரனே, அவனது மாயத்தால் உருவான தேர் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; கொடி, பதாகை, நுகத்தடி ஆகியவற்றுடன், அம்பறாத்தூணிகளுடனும் அது இருந்தது.
3.17.13
स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो ।
मुमोच बाणान्कौख्य प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.१३ ॥
அந்த உயர்ந்த தேரில் ஏறிய அந்த மகாபலசாலி, ஓ பிரபுவே, ஓ கௌரவனே, பிரத்யும்னன் மீது அம்புகளை ஏவினான்.
3.17.14
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे ।
प्रद्युम्नो भुजवेगेन साल्वं संमोहयन्निव ॥ ३.१७.१४ ॥
பின்னர் பிரத்யும்னன் போரில் விரைவாக அம்புமழை பொழிந்தான்; தன் தோள் வேகத்தால் சால்வனை மயக்குபவனைப் போல.
3.17.15
स तैरभिहतः सङ्ख्ये नामर्यत सौभराट् ।
शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम ॥ ३.१७.१५ ॥
அவற்றால் தாக்கப்பட்டும் சௌப அரசன் போரில் சாகவில்லை; எரியும் நெருப்பைப் போன்ற அம்புகளை என் மகன் மீது ஏவினான்.
3.17.16
तमापतन्तं बाणौधं स चिच्छेद महाबलः ।
ततश्चान्याञ्शरान्दीप्तान्प्रचिक्षेप सुते मम ॥ ३.१७.१६ ॥
அவன் மீது விழுந்த அம்புப்பெருக்கை அந்த மகாபலசாலி வெட்டினான்; பின்னர் என் மகன் மீது மேலும் எரியும் அம்புகளை வீசினான்.
3.17.17
स साल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे ॥ ३.१७.१७ ॥
ஓ மன்னர்களின் மன்னனே, சால்வனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட ருக்மிணியின் மகன் விரைவாக போரில் மர்மங்களைத் துளைக்கும் ஓர் அம்பை ஏவினான்.
3.17.18
तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः ।
विवेश हृदयं पत्री स पपात भृशहतः ॥ ३.१७.१८ ॥
அவனுடைய கவசத்தைத் துளைத்து, என் மகனால் ஏவப்பட்ட அந்த இறகுள்ள அம்பு விரைவாக அவன் இதயத்தில் புகுந்தது; அவன் கடும் அடிபட்டு விழுந்தான்.
3.17.19
तस्मिन्निपतिते वीरे साल्वराजे विचेतसि ।
संप्रद्रबन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम् ॥ ३.१७.१९ ॥
அந்த வீரன் சால்வ மன்னன் விழுந்து உணர்வற்றுப் போனபோது, தானவத் தலைவர்கள் பூமியைப் பிளந்தபடி விரைந்து பாய்ந்தனர்.
3.17.20
हाहाकृतमभूत्सैन्यं साल्वस्य पृथिवीपते ।
नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृपे ॥ ३.१७.२० ॥
பூமியின் அரசே, சௌப அரசன் உணர்விழந்து விழுந்தபோது சால்வனின் படையில் ஹாஹாகாரம் எழுந்தது.
3.17.21
तत उत्थाय राजेन्द्र प्रतिलभ्य च चेतनाम् ।
मुमोच बाणान्सहसा प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.२१ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவா, பின்னர் உணர்வு மீண்டு எழுந்த அந்த மகாபலன் திடீரென பிரத்யும்னன் மீது அம்புகளை ஏவினான்.
3.17.22
तेन बाणेन महता प्रद्युम्नः समरे स्थितः ।
जत्रुदेशे भृशं विद्धो व्यथितो ददृशे तदा ॥ ३.१७.२२ ॥
அந்தப் பெரிய அம்பால் போரில் நின்றிருந்த பிரத்யும்னன் தோள்பட்டை அருகே கடுமையாகத் துளைக்கப்பட்டு வேதனையுடன் காணப்பட்டான்.
3.17.23
तं स विद्ध्वा महाराज साल्वो रुक्मिणिनन्दनम् ।
ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम् ॥ ३.१७.२३ ॥
ஓ மகாராஜா, ருக்மிணியின் மகனைத் துளைத்த சால்வன் சிம்மகர்ஜனை செய்து தன் முழக்கத்தால் பூமியை நிரப்பினான்.
3.17.24
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत ।
मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरात्मवान् ॥ ३.१७.२४ ॥
ஓ பாரதா, என் மகன் மயக்கமுற்ற பின், அந்தத் தீய மனம் கொண்டவன் விரைந்து மேலும் பல அம்புகளை ஏவினான்.
3.17.25
स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः ।
निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे ॥ ३.१७.२५ ॥
அவனால் பல அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, மயக்கமுற்ற பிரத்யும்னன், குருகுலச் சிறந்தவனே, போர்க்களத்தில் அசைவற்றுப் போனான்.