ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.17.1
एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्यादवर्षभ ।
दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम् ॥ ३.१७.१ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗನು, ಯಾದವರಲ್ಲಿ ವೃಷಭನು, ಕವಚಧಾರಿ ಹರಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಚಿನ್ನದ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು.
3.17.2
उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलङ्कृतम् ।
उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान् ॥ ३.१७.२ ॥
ಬಾಯಿ ತೆರೆದ ಮಕರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರುವಂತಿದ್ದ ಆ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದನು.
3.17.3
विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुः श्रेष्ठं महाबलैः ।
तूणखङ्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ३.१७.३ ॥
ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು ಟಂಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಬತ್ತಳಿಕೆ-ಖಡ್ಗ ಧರಿಸಿದ ಶೂರನು, ಚರ್ಮದ ಬೆರಳುಕವಚ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವನು.
3.17.4
सविद्युच्छुरितं चापं विहरन्वै तलात्तलम् ।
मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः ॥ ३.१७.४ ॥
ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದು ನೆಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಸೌಭನಗರ ನಿವಾಸಿಗಳಾದ ದೈತ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು.
3.17.5
तस्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत् ।
नान्तरं ददृशे कश्चिन्नघ्नितः शात्रवान्रणे ॥ ३.१७.५ ॥
ಅವನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಪದೇಪದೇ ಬಾಣ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅವಕಾಶವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಶತ್ರುಗಳು ಹತರಾದರು.
3.17.6
मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य ।
चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य।
सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य ।
शुश्राव लोकोऽद्भुतवीर्यमग्र्यम् ॥ ३.१७.६ ॥
ಅವನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವನ ಅಂಗಗಳು ನಡುಗಲಿಲ್ಲ; ಸಿಂಹದಂತೆ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವ ಅವನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕವು ಅವನ ಅದ್ಭುತ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಕೇಳಿತು.
3.17.7
जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो ।
व्यात्ताननः शत्रुबलप्रमाथी।
वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये ।
साल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः ॥ ३.१७.७ ॥
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ಚಿನ್ನದ ಕೋಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತವನು, ಬಾಯಿ ತೆರೆದವನು, ಶತ್ರುಬಲವನ್ನು ಮಥಿಸುವವನು, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, ವಾಹನಗಳ ಮುಂದೆ, ಸಾಲ್ವನ ಸೇನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧ್ವಜವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
3.17.8
ततस्तूर्णं विनिष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः ।
साल्वमेवाभिदुद्राव विधित्सुः कलहं नृप ॥ ३.१७.८ ॥
ಆಗ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹಾರಿ ಬಂದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು, ಓ ರಾಜನೇ, ಕಲಹ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿ ಸಾಲ್ವನ ಮೇಲೆಯೇ ಧಾವಿಸಿದನು.
3.17.9
अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महारणे ।
नामर्षयत संक्रुद्वः साल्वः कुरुकुलोद्वह ॥ ३.१७.९ ॥
ಆದರೆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೀರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಸಾಲ್ವನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಕುರುಕುಲದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತವನೇ, ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು.
3.17.10
सरोषमहमत्तो वै कामगादवरुह्य च ।
प्रद्युम्नं योधयामास साल्वः परपुरंजयः ॥ ३.१७.१० ॥
ಕೋಪದಿಂದ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಚಲಿಸುವ ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು, ಶತ್ರುನಗರಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ಸಾಲ್ವನು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.
3.17.11
तयोः सुतुमुलं युद्धं साल्ववृष्णिप्रवीरयोः ।
समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव ॥ ३.१७.११ ॥
ಸಾಲ್ವ ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿ ವೀರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನರ ನಡುವಿನ ಆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸೇರಿದ ಜನರು ಬಲಿ ಮತ್ತು ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ರ ಯುದ್ಧದಂತೆ ಕಂಡರು.
3.17.12
तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः ।
सपताकः सध्वजश्च सानुकर्षः स तूणवान् ॥ ३.१७.१२ ॥
ಓ ವೀರನೇ, ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ರಥವು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಪತಾಕೆ, ಧ್ವಜ, ನೊಗದ ಕೋಲಿನೊಂದಿಗೆ, ಬತ್ತಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.
3.17.13
स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो ।
मुमोच बाणान्कौख्य प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.१३ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವನ್ನೇರಿದ ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ಓ ಪ್ರಭೂ, ಓ ಕೌರವನೇ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
3.17.14
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे ।
प्रद्युम्नो भुजवेगेन साल्वं संमोहयन्निव ॥ ३.१७.१४ ॥
ನಂತರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು, ತನ್ನ ಭುಜಬಲದ ವೇಗದಿಂದ ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವಂತೆ.
3.17.15
स तैरभिहतः सङ्ख्ये नामर्यत सौभराट् ।
शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम ॥ ३.१७.१५ ॥
ಅವುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಸೌಭರಾಜನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ; ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯಂತಿದ್ದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
3.17.16
तमापतन्तं बाणौधं स चिच्छेद महाबलः ।
ततश्चान्याञ्शरान्दीप्तान्प्रचिक्षेप सुते मम ॥ ३.१७.१६ ॥
ಅವನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ನಂತರ ನನ್ನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉರಿಯುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಎಸೆದನು.
3.17.17
स साल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः ।
मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे ॥ ३.१७.१७ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಸಾಲ್ವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರ್ಮವನ್ನು ಭೇದಿಸುವ ಒಂದು ಬಾಣವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
3.17.18
तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः ।
विवेश हृदयं पत्री स पपात भृशहतः ॥ ३.१७.१८ ॥
ಅವನ ಕವಚವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಭೇದಿಸಿ, ನನ್ನ ಮಗನಿಂದ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಗರಿಯ ಬಾಣವು ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿತು; ಅವನು ಬಹಳ ಪೆಟ್ಟುತಿಂದು ಬಿದ್ದನು.
3.17.19
तस्मिन्निपतिते वीरे साल्वराजे विचेतसि ।
संप्रद्रबन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम् ॥ ३.१७.१९ ॥
ಆ ವೀರ ಸಾಲ್ವರಾಜ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದಾಗ, ದಾನವೇಂದ್ರರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಾ ಧಾವಿಸಿದರು.
3.17.20
हाहाकृतमभूत्सैन्यं साल्वस्य पृथिवीपते ।
नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृपे ॥ ३.१७.२० ॥
ಹೇ ಭೂಪತಿ, ಸೌಭಪತಿ ರಾಜ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಸಾಲ್ವನ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಹಾಕಾರ ಎದ್ದಿತು.
3.17.21
तत उत्थाय राजेन्द्र प्रतिलभ्य च चेतनाम् ।
मुमोच बाणान्सहसा प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ ३.१७.२१ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಆಗ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಎದ್ದ ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಸಹಸಾ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
3.17.22
तेन बाणेन महता प्रद्युम्नः समरे स्थितः ।
जत्रुदेशे भृशं विद्धो व्यथितो ददृशे तदा ॥ ३.१७.२२ ॥
ಆ ಮಹಾ ಬಾಣದಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೆಗಲ ಮೂಳೆಯ ಬಳಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ನೋವಿನಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
3.17.23
तं स विद्ध्वा महाराज साल्वो रुक्मिणिनन्दनम् ।
ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम् ॥ ३.१७.२३ ॥
ಓ ಮಹಾರಾಜ, ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗನನ್ನು ಇರಿದ ಸಾಲ್ವನು ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದನು.
3.17.24
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत ।
मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरात्मवान् ॥ ३.१७.२४ ॥
ಓ ಭಾರತ, ನನ್ನ ಮಗನು ಮೂರ್ಛೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ, ಆ ದುರಾತ್ಮನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಇತರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
3.17.25
स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः ।
निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे ॥ ३.१७.२५ ॥
ಅವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಕೌರವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟನಾದನು.