மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.173.1
ततोऽश्मवर्षं सुमहत्प्रादुरासीत्समन्ततः ।
नगमात्रैः शिलाखण्डैस्तन्मां दृढमपीडयत् ॥ ३.१७३.१ ॥
அப்போது எல்லாப் பக்கங்களிலும் மிகப் பெரிய கல் மழை தோன்றியது. மலைகளைப் போன்ற பாறைத் துண்டுகளால் அது என்னை கடுமையாக வருத்தியது.
3.173.2
तदहं वज्रसंकाशैः शरैरिनद्रास्त्रचोदितैः ।
अचूर्णयं वेगवद्भिः शतधैकैकमाहवे ॥ ३.१७३.२ ॥
அப்போது நான் இந்திரனின் அஸ்திரத்தால் தூண்டப்பட்ட, வஜ்ரத்தைப் போன்ற, வேகமான அம்புகளால் போரில் ஒவ்வொரு பாறையையும் நூறு துண்டுகளாக நொறுக்கினேன்.
3.173.3
चूर्ण्यमानेऽश्मवर्षे तु यावकः समजायत ।
तत्राश्मचूर्णा न्यपतन्पावकप्रकरा इव ॥ ३.१७३.३ ॥
கல் மழை நொறுக்கப்படும்போது சிவப்புத் தூள் எழுந்தது. அங்கே கல் தூள்கள் நெருப்புக் குவியல்களைப் போல விழுந்தன.
3.173.4
ततोऽश्मवर्षे विहते जलवर्षं महत्तरम् ।
धाराभिरक्षमात्राभिः प्रादुरासीनममान्तिके ॥ ३.१७३.४ ॥
கல் மழை அழிக்கப்பட்ட பின், அருகிலேயே அச்சு அளவு தடிமனான நீர்த்தாரைகளுடன் இன்னும் பெரிய நீர் மழை தோன்றியது.
3.173.5
नभस प्रच्युता धारास्तिग्मवीर्याः सहस्रशः ।
आवृण्वन्सर्वतो व्योम दिशश्चोपदिशस्तथा ॥ ३.१७३.५ ॥
வானத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கடும் வேகமுள்ள நீர்த்தாரைகள் விழுந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் வானையும், திசைகளையும், துணைத்திசைகளையும் மூடின.
3.173.6
धाराणां च निपातेन वायोर्विष्फूर्जितेन च ।
गर्जितेन च मेघानां न प्राज्ञायत किंचन ॥ ३.१७३.६ ॥
நீர்த்தாரைகளின் வீழ்ச்சியாலும், காற்றின் முழக்கத்தாலும், மேகங்களின் இடியோசையாலும் எதுவும் அறியப்படவில்லை.
3.173.7
धारा दिवि च संबद्धा वसुधायां च सर्वशः ।
व्यामोहयन्त मां तत्रनिपतन्त्योऽनिशं भुवि ॥ ३.१७३.७ ॥
வானிலும் பூமியெங்கும் எல்லா இடத்திலும் இணைந்த தாரைகள் அங்கு என்னை மயக்கியபடி இடைவிடாமல் நிலத்தில் விழுந்தன.
3.173.8
तत्रोपदिष्टमिन्द्रेण दिव्यमस्त्रं विशोषणम् ।
दीप्तं प्राहिणवं घोरमशुप्यत्तेन तज्जलम् ॥ ३.१७३.८ ॥
அங்கு இந்திரனால் கற்பிக்கப்பட்ட உலர்த்தும் தெய்வீக அஸ்திரத்தை நான் எரியும் கொடூரமாக ஏவினேன்; அதனால் அந்த நீர் வற்றியது.
3.173.9
हतेऽश्मवर्षे च मया जलवर्षे च शोषिते ।
मुमुचुर्दानवा मायामग्निं वायुं च भारत ॥ ३.१७३.९ ॥
என்னால் கல்மழை அழிக்கப்பட்டு, நீர்மழை வற்றியபோது, பாரதனே, தானவர்கள் மாயையையும் நெருப்பையும் காற்றையும் ஏவினர்.
3.173.10
ततोऽहमग्निं व्यधमं सलिलास्त्रेण सर्वशः ।
शैलेन च महास्त्रेण वायोरवेगमधारयम् ॥ ३.१७३.१० ॥
பின்னர் நான் நீர் அஸ்திரத்தால் நெருப்பை முழுவதுமாக விரட்டினேன்; பெரிய மலை அஸ்திரத்தால் காற்றின் வேகத்தை தடுத்தேன்.
3.173.11
तस्यां प्रतिहतायां ते दानवा युद्धदुर्मदाः ।
प्राकुर्वन्विविधां मायां यौगपद्येन भारत ॥ ३.१७३.११ ॥
அது தடுக்கப்பட்டபோது, போரில் மதிமயங்கிய அந்த தானவர்கள் பல்வேறு மாயைகளை ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கினர், பாரதனே.
3.173.12
ततो वर्षं प्रादुरभूत्सुमहद्रोमहर्षणम् ।
अस्त्राणां घोररूपाणामग्नेर्वायोस्तथाऽश्मनाम् ॥ ३.१७३.१२ ॥
பின்னர் கொடூர வடிவ அஸ்திரங்களின் — நெருப்பு, காற்று, கற்களின் — மிகப் பெரிய, மயிர்சிலிர்க்கும் மழை தோன்றியது.
3.173.13
सा तु मायामयी वृष्टिः पीडयामास मां युधि ।
अथ घोरं तमस्तीव्रं प्रादुरासीत्समन्ततः ॥ ३.१७३.१३ ॥
அந்த மாயையால் ஆன மழை போரில் என்னை வாட்டியது. பின்னர் நாலா பக்கமும் கொடிய, அடர்ந்த இருள் தோன்றியது.
3.173.14
तमसा संवृतेलोके घोरेण परुषेण च ।
हरयो विमुखाश्चासन्प्रास्खलच्चापि मातलिः ॥ ३.१७३.१४ ॥
கொடிய, கடுமையான இருளால் உலகம் மூடப்பட்டது. குதிரைகள் பின்வாங்கின; மாதலியும் தடுமாறினான்.
3.173.15
हस्ताद्धिरण्मयश्चास्य प्रतोदः प्रापतद्भुवि ।
असकृच्चाह मां भीतः किं करिष्याव इत्यपि ॥ ३.१७३.१५ ॥
அவன் கையிலிருந்த பொன்னாலான தோட்டி நிலத்தில் விழுந்தது. பயந்து அவன் பலமுறை என்னிடம், 'நாம் என்ன செய்வோம்?' என்று கேட்டான்.
3.173.16
मां च भीराविशत्तीव्रा तस्मिन्विगतचेतसि ।
स च मां विगतज्ञानः संत्रस्तमिदमब्रवीत् ॥ ३.१७३.१६ ॥
மனம் நிலைகுலைந்த அவனுள் கடுமையான அச்சம் புகுந்தது; எனக்குள்ளும் புகுந்தது. அறிவிழந்த அவன் பயந்தவனாக என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
3.173.17
सुराणामसुराणां च संग्रामः सुमहानभूत् ।
अमृतार्थं पुरा पार्त स च दृष्टो मयाऽनघ ॥ ३.१७३.१७ ॥
முன்னொரு காலத்தில் அமிர்தத்திற்காக தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே மிகப் பெரிய போர் நிகழ்ந்தது. ஓ பாவமற்றவனே, அதை நான் கண்டேன்.
3.173.18
शम्बरस्य वधे घोरः संग्रामः सुमहानभूत् ।
सारथ्यं देवराजस्य तत्रापि कृतवानहम् ॥ ३.१७३.१८ ॥
சம்பரனின் வதத்தில் கொடியதும் மிகப் பெரியதுமான போர் நிகழ்ந்தது. அங்கும் நான் தேவராஜனுக்கு தேரோட்டியாக இருந்தேன்.
3.173.19
तथैव वृत्रस्य वधे संगृहीता हया मया ।
वैरोचनेर्मया युद्धं दृष्टं चापि सुदारुणम् ॥ ३.१७३.१९ ॥
அவ்வாறே விருத்திரனைக் கொல்லும்போது குதிரைகளை நான் கட்டுப்படுத்தினேன்; வைரோசனனுடன் (பலியுடன்) நடந்த மிகக் கொடிய போரையும் நான் கண்டேன்.
3.173.20
एते मया महाघोरः संग्रामाः पर्युपासिताः ।
न चापि विगतज्ञानो भूतपूर्वोस्मि पाण्डव ॥ ३.१७३.२० ॥
இந்தக் கொடிய போர்களை நான் கண்டு அவற்றில் பங்கேற்றேன்; பாண்டவனே, நான் முன்பும் அறிவை இழந்தவனாக இருந்ததில்லை.
3.173.21
पितामहेन संहारः प्रजानां विहितो ध्रुवम् ।
न हि युद्धमिदं युक्तमन्यत्र जगतः क्षयात् ॥ ३.१७३.२१ ॥
பிதாமகரால் (பிரம்மாவால்) உயிர்களின் அழிவு நிச்சயமாக விதிக்கப்பட்டுள்ளது; உலகின் அழிவைத் தவிர இந்தப் போர் பொருத்தமானதல்ல.
3.173.22
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संस्तभ्यात्मानमात्मना ।
मोहयिष्यन्दानवानामहं मायाबलं महत् ॥ ३.१७३.२२ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, என்னைத் தானே நிலைப்படுத்தி, தானவர்களை மயக்குவதற்காக என் பெரிய மாயாபலத்தை நான் பயன்படுத்துவேன்.
3.173.23
अब्रुवं मातलिं भीतं पश्य मे बुजयोर्बलम् ।
अस्त्राणां च प्रभावं वै धनुषो गाण्डिवस्य च ॥ ३.१७३.२३ ॥
அஞ்சிய மாதலியிடம் நான் சொன்னேன்: என் கைகளின் வலிமையையும், அஸ்திரங்களின் ஆற்றலையும், காண்டீவ வில்லின் ஆற்றலையும் பார்.
3.173.24
अद्यास्त्रमाययैतैषां मायामेतां सुदारुणाम् ।
विनिहन्मि तमश्चोग्रं मा भैः सूत स्तिरो भव ॥ ३.१७३.२४ ॥
இப்போது நான் அஸ்திர மாயையால் இவர்களின் இந்தக் கொடிய மாயையையும், இந்தக் கடும் இருளையும் அழிப்பேன்; அஞ்சாதே, சூதனே, ஒதுங்கி நில்.
3.173.25
एवमुक्त्वाहमसृजमस्त्रमायां नराधिप ।
मोहनीं सर्वभूतानां हिताय त्रिदिवौकसाम् ॥ ३.१७३.२५ ॥
இவ்வாறு கூறி, மன்னனே, நான் அனைத்து உயிரினங்களையும் மயக்கும் அஸ்திர மாயையை ஏவினேன்; முப்புவனவாசிகளின் நன்மைக்காக.
3.173.26
पीड्यमानासु मायासु तासु तास्वसुरोत्तमाः ।
पुनर्बहुविधा मायाः प्राकुर्वन्नमितौजसः ॥ ३.१७३.२६ ॥
அந்தந்த மாயைகள் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும், அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட அசுரத் தலைவர்கள் மீண்டும் பல வகை மாயைகளை உண்டாக்கினர்.
3.173.27
पुनः प्रकाशमभवत्तमसा ग्रस्यते पुनः ।
भवत्यदर्शनो लोकः पुनरप्सु निमज्जति ॥ ३.१७३.२७ ॥
மீண்டும் ஒளி தோன்றியது; மீண்டும் இருளால் விழுங்கப்பட்டது; உலகம் மீண்டும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய், மீண்டும் நீரில் மூழ்கியது.
3.173.28
सुसंगृहीतैर्हरिभिः प्रकाशे सति मातलिः ।
व्यचरत्स्यन्दनाग्र्येण संग्रामे रोमहर्षणे ॥ ३.१७३.२८ ॥
ஒளி உண்டானபோது, நன்கு கடிவாளம் பிடிக்கப்பட்ட குதிரைகளால் மாதலி அந்த உயர்ந்த தேரில் அச்சமூட்டும் போரில் சுற்றித் திரிந்தான்.
3.173.29
ततः पर्यपतन्नुग्रा निवातकवचा मयि ।
तानहं विवरं दृष्ट्वा प्राहण्वं यमसादनम् ॥ ३.१७३.२९ ॥
அப்போது உக்கிரமான நிவாதகவசர்கள் என்மேல் பாய்ந்தனர். அவர்களிடம் ஒரு இடைவெளியைக் கண்டு, அவர்களை யமனின் இருப்பிடத்துக்கு அனுப்ப நான் தாக்கினேன்.
3.173.30
वर्तमाने तथा युद्धे निवातकवचान्तके ।
नापश्यं सहसा सर्वान्दानवान्मायया वृतान् ॥ ३.१७३.३० ॥
போர் இவ்வாறு நடந்துகொண்டிருக்கையில், நிவாதகவசர்களின் அழிவின்போது, மாயையால் மூடப்பட்ட தானவர்கள் அனைவரையும் திடீரென நான் காணவில்லை.