மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.175.1
निवर्तमानेन मया महद्दृष्टं ततोऽपरम् ।
पुरं कामगमं दिव्यं पावकार्कसमप्रभम् ॥ ३.१७५.१ ॥
திரும்பி வரும்போது நான் வேறொரு மகத்தான நகரத்தைக் கண்டேன்; அது விருப்பம்போல் நகரக்கூடியதும், தெய்வீகமானதும், நெருப்பு மற்றும் சூரியனைப் போல ஒளிர்வதுமாக இருந்தது.
3.175.2
रत्नद्रुममयैश्चित्रैर्भास्वरैश्च पतत्रिभिः ।
पौलोमैः कालकेयैश्च रनित्यहृष्टैरधिष्ठिरतम् ॥ ३.१७५.२ ॥
அது ரத்ன மரங்களால் ஆனதும், அழகிய ஒளிரும் பறவைகள் நிறைந்ததுமாக இருந்தது; பௌலோமர்களும் காலகேயர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் எப்போதும் ஒலித்தபடி அதில் வாழ்ந்தனர்.
3.175.3
गोपुराट्टालकोपेतं चतुर्द्वारं दुरासदम् ।
सर्वरत्नमयं दिव्यमद्भुतोपमदर्शनम् ॥ ३.१७५.३ ॥
அது கோபுரங்களும் மாடங்களும் கொண்டதாகவும், நான்கு வாயில்களுடையதாகவும், அணுகுவதற்கு கடினமானதாகவும், முழுவதும் ரத்தினங்களால் ஆனதாகவும், தெய்வீகமாகவும், அற்புதக் காட்சியுடையதாகவும் இருந்தது.
3.175.4
द्रुमैः पुष्पलोपेतैः सर्वरत्नमयैर्वृतम् ।
तथा पतत्रिभिर्दिव्यैरुपेतं सुमनोहरैः ॥ ३.१७५.४ ॥
அது மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, முழுவதும் ரத்தின மரங்களால் சூழப்பட்டதாக இருந்தது; தெய்வீகமான, மிக அழகிய பறவைகளும் அதில் இருந்தன.
3.175.5
असुरैर्नित्यमुदितैः शूलर्ष्टिमुसलायुधैः ।
चापमुद्गरहस्तैश्च स्रग्विभिः सर्वतो वृतम् ॥ ३.१७५.५ ॥
அது எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடைய அசுரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; அவர்கள் சூலம், ரிஷ்டி, முசலம் ஆகிய ஆயுதங்களைத் தாங்கி, கைகளில் வில்லும் கதையும் ஏந்தி, மாலைகள் அணிந்திருந்தனர்.
3.175.6
तदहं प्रेक्ष्यदैत्यानां पुरमद्भुतदर्शनम् ।
अपृच्छं मातलिं राजन्किमिदं दृश्यतेति वै ॥ ३.१७५.६ ॥
அரசே, தைத்தியர்களின் அந்த அற்புதக் காட்சி கொண்ட நகரத்தைக் கண்டு நான் மாதலியிடம் கேட்டேன்: "இது என்ன தெரிகிறது?"
3.175.7
पुलोमा नाम दैतेयी कालका च महासुरी ।
दिव्यंवर्षसहस्रं ते चेरतुः परमं तपः ॥ ३.१७५.७ ॥
புலோமா என்ற தைத்தியப் பெண்ணும், மகாசுரியான காலகாவும் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் மிக உயர்ந்த தவம் செய்தனர்.
3.175.8
तपसोन्ते ततस्ताभ्यां स्वयंभूरददाद्वरम् ।
अगृह्णीतां वरं ते तु सुतानामल्पदुःखताम् ॥ ३.१७५.८ ॥
தவத்தின் முடிவில் சுயம்பு அவர்களுக்கு வரம் அளித்தார்; அவர்களோ தங்கள் மக்களுக்குக் குறைந்த துன்பம் என்ற வரத்தை ஏற்றனர்.
3.175.9
अवध्यतां च राजेन्द्र सुरराक्षसपन्नगैः ।
पुरं सुरमणीयं च स्वचरं सुकृतप्रभम् ॥ ३.१७५.९ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, தேவர், ராட்சசர், நாகர்களால் கொல்லப்படாமை, தேவர்களுக்கும் இனிய, தன்விருப்பப்படி நகரும், புண்ணியத்தின் ஒளியுடைய நகரம் ஆகியவற்றை (வரமாகக் கேட்டனர்).
3.175.10
सर्वरत्नैः समुदितं दुर्धर्षममरैरपि ।
महर्षियक्षगन्धर्वपन्नगासुरराक्षसैः ॥ ३.१७५.१० ॥
எல்லா ரத்தினங்களும் நிறைந்த, தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாத, மகாரிஷிகள், யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், அசுரர், ராட்சசர்களாலும் அடக்க முடியாத (நகரம்).
3.175.11
सर्वकामगुणोपेतं वीतशोकमनामयम् ।
ब्र्हमणो भवनाच्छ्रेष्ठं कालकेयकृतं विभो ॥ ३.१७५.११ ॥
எல்லா விருப்பமான குணங்களும் உடைய, துக்கமும் நோயும் இல்லாத; ஓ வல்லவனே, பிரம்மாவின் இல்லத்தை விட சிறந்தது, காலகேயர்களால் அமைக்கப்பட்டது.
3.175.12
तदेतत्खपुरं दिव्यं चरत्यमरवर्जितम् ।
पौलोमाध्युषितं वीर कालकेयैश्च दानवैः ॥ ३.१७५.१२ ॥
வீரனே, இதுவே அந்த தெய்வீக ஆகாய நகரம்; தேவர்களால் கைவிடப்பட்டு உலவுகிறது; புலோமர்களும் காலகேயரும் தானவர்களும் வாழ்கின்றனர்.
3.175.13
हिरण्यपुरमित्येवं ख्यायते नगरं महत् ।
रक्षितंकालकेयैश्च पौलोमैश्च महासुरैः ॥ ३.१७५.१३ ॥
இவ்வாறு இந்த மகத்தான நகரம் ஹிரண்யபுரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; காலகேயர்களும் பௌலோமர்களும் பெரிய அசுரர்களும் இதைக் காக்கின்றனர்.
3.175.14
त एतेमुदिता राजन्नवध्याः सर्वदैवतैः ।
निवसन्त्यत्रराजेन्द्र गतोद्वेगा निरुत्सुकाः ॥ ३.१७५.१४ ॥
அரசே, இவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கின்றனர்; எல்லாத் தேவர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவர்கள். அரசர்களின் அரசே, இங்கு கவலையும் ஆவலும் இன்றி வாழ்கின்றனர்.
3.175.15
सुरासुरैरवध्यानां दानवानां धनञ्जय ।
मानुषान्मृत्युरेतेषां निर्दिष्टो ब्रह्मणा पुरा ॥ ३.१७५.१५ ॥
தனஞ்சயா, தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாத இந்த தானவர்களுக்கு மரணம் மனிதனால் வரும்; முன்பு பிரம்மா இதை நியமித்தார்.
3.175.16
एतानपि रणे पार्त कालकेयान्दुरासदान् ।
वज्रास्त्रेण नयस्वाशु विनाशं सुमहाबलान् ॥ ३.१७५.१६ ॥
பார்த்தா, போரில் இந்த அணுக முடியாத காலகேயர்களையும் வஜ்ர அஸ்திரத்தால் விரைவில் அழித்துவிடு; அவர்கள் மிகவும் வலிமையானவர்கள்.
3.175.17
सुरासुरैरवध्यं तदहं ज्ञात्वा विशांपते ।
अब्रुवं मातलिं हृष्टो याह्येतत्पुरमञ्जसा ॥ ३.१७५.१७ ॥
மக்களின் தலைவனே, தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் அழிக்க முடியாத அந்த நகரத்தை அறிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் நான் மாதலியிடம் சொன்னேன்: 'இந்த நகரத்தை நேராகச் செல்.'
3.175.18
त्रिदशेशद्विषो यावत्क्षयमस्त्रैर्नयाम्यहम् ।
न कथंचिद्धि मे पापा न वध्या ये सुरद्विषः ॥ ३.१७५.१८ ॥
இந்திரனின் பகைவர்களை நான் அஸ்திரங்களால் அழிவுக்கு அனுப்பும் வரை, இந்தப் பாவிகளாகிய தேவ-விரோதிகள் எந்த விதத்திலும் என்னால் கொல்லப்படாதவர்களாக இருக்கமாட்டார்கள்.
3.175.19
उवाह मां ततः शीघ्रं हिरण्यपुरमन्तिकात् ।
रथेन तेन दिव्येन हरियुक्तेन मातलिः ॥ ३.१७५.१९ ॥
பின்னர் மாதலி என்னை விரைவாக ஹிரண்யபுரத்தின் அருகிலிருந்து, பச்சை நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய அந்த தெய்வீகத் தேரில் ஏற்றிச் சென்றான்.
3.175.20
ते मामालक्ष्य दैतेया विचित्राभरणाम्बराः ।
समुत्पेतुर्महावेगा रथानास्थाय दंशिताः ॥ ३.१७५.२० ॥
அவர்கள் என்னைக் கண்டு, பல வண்ண அணிகலன்களும் ஆடைகளும் அணிந்த தைத்தியர்கள், கவசம் பூண்டு மிகு வேகத்துடன் தேர்களில் ஏறி எழுந்தனர்.
3.175.21
ततो नालीकनाराचैर्भल्लैः शक्त्यृष्टितोमरैः ।
प्रत्यघ्नन्दानवेन्द्रा मां क्रुद्धास्तीव्रपराक्रमाः ॥ ३.१७५.२१ ॥
பின்னர் கோபமும் கடும் வீரமும் கொண்ட தானவத் தலைவர்கள் நாலீகம், நாராசம், பல்லம், சக்தி, ருஷ்டி, தோமரம் ஆகியவற்றால் என்னை எதிர்த்துத் தாக்கினர்.
3.175.22
तदहं शस्त्रवर्षेण महता प्रत्यवारयम् ।
शस्त्रवर्षं महद्राजन्विद्याबलमुपाश्रितः ॥ ३.१७५.२२ ॥
அப்போது நான் வித்தையின் பலத்தை நாடி, ஓ மன்னா, அந்த மாபெரும் ஆயுத மழையை மற்றொரு பெரும் ஆயுத மழையால் தடுத்தேன்.
3.175.23
व्यामोहयं च तान्सर्वान्रथमार्गैश्चरन्रणे ।
तेऽन्योन्यमभिसंमूढाः पातयन्ति स्म दानवाः ॥ ३.१७५.२३ ॥
போர்க்களத்தில் தேர்ப் பாதைகளில் சஞ்சரித்து நான் அவர்கள் அனைவரையும் மயக்கினேன்; அப்போது அந்த தானவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் குழப்பி வீழ்த்தினர்.
3.175.24
तेषामेवं विमूढानामन्योन्यमभिधावताम् ।
शिरांसि विशिखैर्दीप्तैरच्छिन्दं शतसङ्घशः ॥ ३.१७५.२४ ॥
இவ்வாறு மயங்கி ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிப் பாய்ந்த அவர்களின் தலைகளை ஒளிவீசும் அம்புகளால் நூற்றுக்கணக்கிலும் கூட்டம் கூட்டமாகவும் நான் வெட்டினேன்.
3.175.25
ते वध्यमाना दैतेयाः पुरमास्थाय तत्पुनः ।
खमुत्पेतुः सनगरा मायामास्थाय दानवीम् ॥ ३.१७५.२५ ॥
கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த தைத்தியர்கள் மீண்டும் அந்நகரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, தானவ மாயையை நாடி, நகரத்துடன் வானில் பறந்தனர்.
3.175.26
ततोऽहं शरवर्षेण महता कुरुनन्दन ।
मार्गमावृत्य दैत्यानां गतिं चैषामवारयम् ॥ ३.१७५.२६ ॥
அப்போது நான், குருநந்தனா, பெரும் அம்பு மழையால் வழியை மறைத்து அந்த தைத்தியர்களின் செல்கையைத் தடுத்தேன்.
3.175.27
तत्पुरं खचरं दिव्यं कामगं दिव्यवर्चसम् ।
दैतेयैर्वरदानेन धार्यते स्म यथासुखम् ॥ ३.१७५.२७ ॥
அந்த தெய்வீக ஒளி கொண்ட, வானில் செல்லும், விருப்பப்படி இயங்கும் தெய்வீக நகரம், வரத்தின் பலத்தால் தைத்தியர்களால் எளிதாகத் தாங்கப்பட்டது.
3.175.28
अन्तर्भूमौ निपतति पुनरूर्ध्वं प्रतिष्ठते ।
पुनस्तिर्यक् प्रयात्याशु पुनरप्सु निमज्जति ॥ ३.१७५.२८ ॥
அது பூமிக்குள் விழுகிறது; மீண்டும் மேலே எழுந்து நிற்கிறது; மீண்டும் விரைவாகப் பக்கவாட்டில் செல்கிறது; மீண்டும் நீரில் மூழ்குகிறது.
3.175.29
अमरावतिसंकाशं तत्पुरं कामगं महत् ।
अहमस्त्रैर्बहुविधैः प्रत्यगृह्णां परंतप ॥ ३.१७५.२९ ॥
அமராவதியை ஒத்த அந்த பெரிய, விருப்பப்படி செல்லும் நகரத்தை, பரந்தபா, நான் பல வகை அஸ்திரங்களால் பிடித்து நிறுத்தினேன்.
3.175.30
ततोऽहं शरजालेन दिव्यास्त्रनुदितेन च ।
व्यगृह्णां सह दैतेयैस्तत्पुरं पुरुषर्षभ ॥ ३.१७५.३० ॥
அப்போது நான், திவ்ய அஸ்திரங்களால் ஏவப்பட்ட அம்பு வலையால், தைத்தியர்களுடன் அந்த நகரத்தைப் பிடித்தேன், புருஷர்களில் காளையே.
3.175.31
विक्षत चायसैर्बाणैर्मत्प्रयुक्तैरजिह्मगैः ।
महीमभ्यपतद्राजन्प्रभग्नं पुरमासुरम् ॥ ३.१७५.३१ ॥
என்னால் எய்யப்பட்ட நேராகச் செல்லும் இரும்பு அம்புகளால் காயமுற்று, அரசே, உடைந்த அசுரர் நகரம் பூமியில் விழுந்தது.
3.175.32
ते वध्यमाना मद्बाणैर्वज्रवेगैरयस्मयैः ।
पर्यभ्रमन्त वै राजन्नसुराः कालचोदिताः ॥ ३.१७५.३२ ॥
வஜ்ரத்தின் வேகம் கொண்ட என் இரும்பு அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, அரசே, காலத்தால் தூண்டப்பட்ட அசுரர்கள் அலைந்து திரிந்தனர்.
3.175.33
ततो मातलिरारुह्यपुरस्तान्निपतन्निव ।
महीमवातरत्क्षिप्रं रथेनादित्यवर्चसा ॥ ३.१७५.३३ ॥
பின்பு மாதலி முன்னால் விழுவது போல், சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தேரில் ஏறி, விரைவாக பூமியில் இறங்கினான்।
3.175.34
ततो रथसहस्राणि षष्टिस्तेषाममर्षिणाम् ।
युयुत्सूनां मया सार्धं पर्यवर्तन्त भारत।
तान्यहं निशितैर्बाणैर्व्यधमं गार्ध्रराजितैः ॥ ३.१७५.३४ ॥
பின்பு கோபமுள்ள, போர் விரும்பும் அவர்களின் அறுபது ஆயிரம் தேர்கள் பாரதரே, என்னுடன் போரிடத் திரும்பின. அவற்றை நான் கழுகு இறகுகள் பொருத்திய கூர்அம்புகளால் அழித்தேன்.
3.175.35
ते युद्धे संन्यवर्तन्त समुद्रस्य यथोर्मयः ।
नेमे शक्या मानुषेण युद्धेनेति प्रचिन्त्य तत् ॥ ३.१७५.३५ ॥
அவர்கள் போரில் கடலலைகள் போல் திரும்பினர். 'இவர்களை மனிதனால் போரில் வெல்ல இயலாது' என்று எண்ணி.
3.175.36
ततोऽहमानुपूर्व्येण दिव्यान्यस्त्राण्ययोजयम् ॥ ३.१७५.३६ ॥
பின்பு நான் வரிசைக்கிரமமாக தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தினேன்.
3.175.37
ततस्तानि सहस्राणइ रथिनां चित्रयोधिनाम् ।
अस्त्राणि मम दिव्यानि प्रत्यघ्नञ्छनकैरिव ॥ ३.१७५.३७ ॥
பின்னர் அந்த ஆயிரக்கணக்கான அற்புத வீரத் தேர்வீரர்களின் அஸ்திரங்களை என் தெய்வீக அஸ்திரங்கள் மெல்ல மெல்லத் தடுத்து எதிர்த்தன.
3.175.38
रथमार्गान्विचित्रांस्ते विचरन्तो महाबलाः ।
प्रत्यदृश्यन्त संग्रामे शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ३.१७५.३८ ॥
தேர்ப் பாதைகளில் சுற்றித் திரியும் அந்த மகா பலசாலிகள் போரில் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் தென்பட்டனர்.
3.175.39
विचित्रमुकुटापीडा विचित्रकवचध्वजाः ।
विचित्राभरणाश्चैव मम प्रीतिकराऽभवन् ॥ ३.१७५.३९ ॥
அற்புத மகுடங்களும் தலைப்பாகைகளும், அற்புத கவசங்களும் கொடிகளும், அற்புத ஆபரணங்களும் கொண்ட அவர்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதாக ஆயினர்.
3.175.40
अहं तुशरवर्षैस्तानस्त्रप्रचुदितै रणे ।
नाशक्रुवं पीडयितुं ते तु मां प्रत्यपीडयन् ॥ ३.१७५.४० ॥
போரில் அஸ்திரங்களால் ஏவப்பட்ட அம்பு மழையால் நான் அவர்களை வருத்த இயலவில்லை; அவர்களோ எனக்கு எதிராக என்னை வருத்தினர்.
3.175.41
तैः पीड्यमानो बहुभिः कृतास्त्रैः कुशलैर्युधि ।
व्यथितोस्मि महायुद्धे भयं चागान्महन्मम ॥ ३.१७५.४१ ॥
அஸ்திரவித்தையில் திறமையுடைய பலரான அந்த வல்லுநர்களால் வருத்தப்பட்டு, அந்த மாபெரும் போரில் நான் துன்பமுற்றேன்; எனக்குப் பெரும் அச்சம் வந்தது.
3.175.42
ततोहं परमायत्तो मातलिं परिपृष्टवान् ॥ ३.१७५.४२ ॥
அப்போது நான் மிகவும் கலக்கமுற்று மாதலியிடம் கேட்டேன்.
3.175.43
किमेते मम बाणौघैर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः ।
न वध्यन्ते महाघोरैस्तत्त्वमाख्याहि पृच्छतः ॥ ३.१७५.४३ ॥
என் திவ்யாஸ்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட அம்புப் பெருக்குகளால் இவர்கள் ஏன் கொல்லப்படவில்லை? கேட்கும் எனக்கு அந்த உண்மையைச் சொல்.
3.175.44
स मामुवाच पर्याप्तस्त्वमेषां भरतर्षभ ।
तानुद्दिश्याथ मर्माणि प्रतिघातं तदाचर ॥ ३.१७५.४४ ॥
அவர் என்னிடம் சொன்னார்: 'பரதர்களில் சிறந்தவனே, இவர்களை எதிர்கொள்ள நீயே போதுமானவன். இவர்களைக் குறிவைத்து மர்மஸ்தானங்களில் அதற்குப் பதில் தாக்குதலைச் செய்.'
3.175.45
एतच्छ्रुत्वा तु राजेनद्रसंप्रहृष्टस्तमूचिवान् ।
निवर्तय रथं शीघ्रं पश्य चैतान्निपातितान् ॥ ३.१७५.४५ ॥
இதைக் கேட்டு அரசர்களின் தலைவனான நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று அவரிடம் சொன்னேன்: 'தேரை விரைவாகத் திருப்பு, வீழ்த்தப்பட்ட இவர்களைப் பார்.'
3.175.46
एवमुक्तो रथं तत्र मातलिः पर्यवर्तयत् ॥ ३.१७५.४६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் மாதலி அங்கே தேரைச் சுற்றித் திருப்பினான்.
3.175.47
ततो मत्वा रणे भग्नं दानवाः प्रतिहर्षिताः ।
विचुक्रुशुर्महाराज स्वरेण महता मुहुः ॥ ३.१७५.४७ ॥
பின்னர் போரில் (அர்ஜுனன்) தோற்றுவிட்டதாக நினைத்து தானவர்கள் மிகவும் களிப்புற்று, மகாராஜனே, பலமுறை பெரும் குரலில் கூச்சலிட்டனர்.
3.175.48
अभग्नः कैश्चिदप्येष पाण्डवो रणमूर्धनि ।
अस्माभिः समरे भग्न इत्येवं संघशस्तदा ॥ ३.१७५.४८ ॥
'இந்தப் பாண்டவன் போர்முனையில் எவராலும் தோற்கடிக்கப்படவில்லை; ஆயினும் நாம் இவனைப் போரில் தோற்கடித்துவிட்டோம்' என்று அப்போது அவர்கள் குழுக்குழுவாகச் சொன்னார்கள்.
3.175.49
ततोहं देवदेवाय रुद्रायाव्यक्तमूर्तये ।
प्रयतः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य महात्मने।
यत्तद्रौद्रमिति ख्यातं सर्वामित्रविनाशनम् ॥ ३.१७५.४९ ॥
பின்னர் நான் தேவர்களின் தேவனும், வெளிப்படாத வடிவினனுமான ருத்திரனுக்கு, அடக்கத்துடன் வணங்கி, அந்த மகாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம் செய்தேன்; 'ரௌத்ரம்' என்று அறியப்பட்டதும், அனைத்து எதிரிகளையும் அழிப்பதுமான அஸ்திரத்திற்கு.
3.175.50
यत्तद्रौद्रमिति ख्यातं सर्वामित्रविनाशनम् ।
महत्पाशुपतं दिव्यं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.१७५.५० ॥
'ரௌத்ரம்' என்று அறியப்பட்டதும், அனைத்து எதிரிகளையும் அழிப்பதுமான அது, அனைத்துலகங்களாலும் வணங்கப்படும் பெரிய, தெய்வீகமான பாசுபத அஸ்திரம்.
3.175.51
ततोऽपश्यं त्रिशिरसं पुरुषं नवलोचनम् ।
त्रिमुखं षङ्भुजं दीप्तमर्कज्वलनमूर्धजम्।
लेलिहानैर्महानागैः कृतचिह्नममित्रहन् ॥ ३.१७५.५१ ॥
பின்னர் நான் மூன்று தலைகளும், ஒன்பது கண்களும், மூன்று முகங்களும், ஆறு கரங்களும் கொண்ட, சூரிய நெருப்பைப் போன்ற முடியுடைய ஒளிரும் ஒரு புருஷனைக் கண்டேன்; நாக்கை நீட்டும் பெரும் நாகங்களால் குறிக்கப்பட்டவன் — எதிரிகளை அழிப்பவனே!
3.175.52
विभीस्ततस्तदस्त्रं तु घोरं रौद्रं सनातनम् ।
दृष्ट्वा गाण्डीवसंयोगमानीय भरतर्षभ ॥ ३.१७५.५२ ॥
பின்னர் அந்த கொடிய, ரௌத்ரமான, நித்தியமான அஸ்திரத்தைக் கண்டு நான் அஞ்சினேன்; ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, காண்டீவ வில்லுடன் அதைப் பொருத்தி எடுத்தேன்.
3.175.53
नमस्कृत्वा त्रिनेत्राय शर्वायामिततेजसे ।
मुक्तवान्दानवेन्द्राणां पराभावाय भारत ॥ ३.१७५.५३ ॥
மூன்று கண்களை உடையவரும், சர்வரும், அளவற்ற தேஜஸ் கொண்டவருமான அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்து, தானவ மன்னர்களின் தோல்விக்காக நான் அதை ஏவினேன் — ஓ பாரதனே!
3.175.54
मुक्तमात्रे ततस्तस्मिन्रूपाण्यासन्सहस्रशः ।
मृगाणामथ सिंहानां व्याग्राणां च विशांपते ॥ ३.१७५.५४ ॥
அதை ஏவியதும், உடனே ஆயிரக்கணக்கான வடிவங்கள் தோன்றின — மான்களின், சிங்கங்களின், புலிகளின் வடிவங்கள், ஓ மக்கள் அரசே!
3.175.55
ऋक्षाणां महिषाणां च पन्नगानां तथा गवाम् ।
शरभाणां गजानां च वानराणां च सङ्घशः।
ऋषभाणां वराहाणां मार्जाराणां तथैव च ॥ ३.१७५.५५ ॥
கரடிகள், எருமைகள், பாம்புகள், பசுக்கள், சரபங்கள், யானைகள், குரங்குகள், காளைகள், பன்றிகள், பூனைகள் ஆகியவற்றின் கூட்டங்களும் (தோன்றின).
3.175.56
सालावृकाणां प्रेतानां भुरुण्डानां च सर्वशः ।
गृध्राणां गरुडानां च चमराणां तथैव च ॥ ३.१७५.५६ ॥
நரிகள், பேய்கள், புருண்டங்கள், கழுகுகள், கருடர்கள், சமரங்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டங்களும் முழுவதுமாக (தோன்றின).
3.175.57
देवानां च ऋषीणां रच गन्धर्वाणां च सर्वशः ।
पिशाचानां सयक्षाणां तथैव च सुरद्विषाम् ॥ ३.१७५.५७ ॥
தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோரின் கூட்டங்களும் முழுவதுமாக, பிசாசுகள், யக்ஷர்களுடன், தேவ-விரோதிகளான அசுரர்களின் கூட்டங்களும் (தோன்றின).
3.175.58
गुह्यकानां च संग्रामे नैर्ऋतानां तथैव च ।
झषाणां गजवक्राणामुलूकानां तथैव च ॥ ३.१७५.५८ ॥
போரில் குஹ்யகர்கள், நைர்ருதர்கள் ஆகியோரின் கூட்டங்களும், அதுபோலவே மீன்கள், யானை முகத்தவர், ஆந்தைகளின் கூட்டங்களும் (தோன்றின).
3.175.59
मीनवाजिसरूपाणां नानाशस्त्रासिपाणिनाम् ।
तथैव यातुधानानां गदामुद्गरधारिणाम् ॥ ३.१७५.५९ ॥
மீன், குதிரை வடிவினர், பல ஆயுதங்களையும் வாள்களையும் கையில் ஏந்தியவர்கள், அதுபோலவே கதையும் முத்கரமும் ஏந்திய யாதுதானர்களின் கூட்டங்களும் (தோன்றின).
3.175.60
एतैस्चान्यैश्च बहुभिर्नानारूपधरैस्तदा ।
सर्वमासीज्जगद्व्याप्तं तस्मिन्नस्त्रे विसर्जिते ॥ ३.१७५.६० ॥
அந்த அஸ்திரம் ஏவப்பட்டபோது, இவற்றாலும் வேறு பல்வேறு வடிவங்கொண்டவற்றாலும் அப்போது உலகம் முழுவதும் நிறைந்துவிட்டது.
3.175.61
त्रिशिरोभिश्चतुर्दंष्ट्रैश्चतुरास्यैश्चतुर्भुजैः ।
अनेकरूपसंयुक्तैर्मांसमेदोवसास्तिभिः ॥ ३.१७५.६१ ॥
மூன்று தலைகளும், நான்கு கோரைப்பற்களும், நான்கு முகங்களும், நான்கு கரங்களும் கொண்டவர்களாய், பல வடிவங்களுடன், சதை, கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்புடன் (அசுரர்கள்).
3.175.62
अभीक्ष्णं वध्यमानास्ते दानवा ये समागताः ।
अर्कज्वलनतेजोभिर्वज्राशनिसमप्रभैः ॥ ३.१७५.६२ ॥
அங்கு கூடியிருந்த அந்த தானவர்கள், சூரியன் மற்றும் அக்னியின் ஒளியும், வஜ்ரம் மற்றும் மின்னலின் ஒளியும் கொண்ட (அம்புகளால்) தொடர்ந்து கொல்லப்பட்டனர்.
3.175.63
अद्रिसारमयैश्चान्यैर्बाणैरपि निबर्हणैः ।
न्यहनं दानवान्सर्वान्मुहूर्तेनैव भारत ॥ ३.१७५.६३ ॥
மலைகளின் சாரத்தால் ஆன மற்ற அம்புகளாலும், அழிக்கும் அந்த அம்புகளாலும், பாரதா, நான் எல்லா தானவர்களையும் ஒரு கணத்திலேயே வீழ்த்தினேன்.
3.175.64
गाण्डीवास्त्रप्रणुन्नांस्तान्गतासून्नभसश्च्युतान् ।
दृष्ट्वाऽहं प्राणमं भूयस्त्रिपुरघ्नाय वेधसे ॥ ३.१७५.६४ ॥
காண்டீவ அஸ்திரத்தால் செலுத்தப்பட்டு, உயிரற்றவர்களாய் வானிலிருந்து விழுந்த அவர்களைக் கண்டு, நான் திரிபுரம் அழித்தவருக்கும் படைப்பவருக்கும் மீண்டும் வணங்கினேன்.
3.175.65
तथा रौद्रास्त्रनिष्पिष्टान्दिव्याभरणभूषितान् ।
निशाम्य परमं हर्षमगमद्देवसारथिः ॥ ३.१७५.६५ ॥
இவ்வாறு பயங்கர அஸ்திரத்தால் நசுக்கப்பட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாய் இருந்த அவர்களைக் கண்டு, தேவர்களின் சாரதி பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
3.175.66
तदसह्यं कृतं कर्म देवैरपि दुरासदम् ।
दृष्ट्वा मां पूजयामास मातलिः शक्रसारथिः ॥ ३.१७५.६६ ॥
தேவர்களுக்கும் அடைய அரிதான, தாங்க முடியாத அந்தச் செயலை நான் செய்தேன். அதைக் கண்டு இந்திரனின் சாரதி மாதலி என்னைக் கௌரவித்தார்.
3.175.67
उचाच वचनं चेदंप्रीयमाणः कृताञ्जलिः ।
हतांस्तान्दानवान्दृष्ट्वा मया सङ्ख्ये सहस्रशः ॥ ३.१७५.६७ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி அவன் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்; என்னால் போரில் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்ட அந்த தானவர்களைக் கண்டு.
3.175.68
सुरासुरैरसह्यं हि कर्म यत्साधितं त्वया ।
न ह्येतत्संयुगे कर्तुमपि शक्तः सुरेश्वरः।
ध्रुवं धनञ्जय प्रीतस्त्वयि शक्रः पुरार्दन ॥ ३.१७५.६८ ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் தாங்கவொண்ணாத அந்தச் செயலை நீ செய்து முடித்தாய்; போரில் தேவேந்திரனாலும் இதைச் செய்ய இயலாது. தனஞ்சயா, நிச்சயமாக சக்ரன் உன்மீது மகிழ்ந்திருக்கிறான், புரங்களை அழித்தவனே.
3.175.69
सुरासुरैरवध्यं हि पुरमेतत्खगं महत् ।
त्वया विमथितं वीर स्ववीर्यतपसो बलात् ॥ ३.१७५.६९ ॥
தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கொல்ல முடியாத இந்த பெரிய வானில் பறக்கும் நகரத்தை, வீரனே, உன் சொந்த வீரியமும் தவமும் கொண்ட பலத்தால் நீ நொறுக்கினாய்.
3.175.70
विद्वस्ते खपुरे तस्मिन्दानवेषु हतेषु च ।
विनदन्त्यः स्त्रियः सर्वा निष्पेतुर्नगराद्बहिः ॥ ३.१७५.७० ॥
உன் வான-நகரில் அந்த தானவர்கள் கொல்லப்பட்டதை அறிந்த பெண்கள் அனைவரும் அலறியபடி நகரத்துக்கு வெளியே ஓடினர்.
3.175.71
प्रकीर्णकेश्यो व्यथिताः कुरर्य इव दुःखिताः ।
पेतुः पुत्रान्पितृन्भ्रातॄञ्शोचमाना महीतले ॥ ३.१७५.७१ ॥
கலைந்த கூந்தலுடன், வருந்தியவர்களாய், குரரிப் பறவைகள் போல துயருற்று, மகன்களையும் தந்தையரையும் சகோதரர்களையும் நினைத்துப் புலம்பி நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
3.175.72
रुदत्यो दीनकण्ठ्यस्तु निनदन्त्यो हतेश्वराः ।
उरांसि पाणिभिर्घ्नन्त्यो विस्रस्तस्रग्विभूषणाः ॥ ३.१७५.७२ ॥
அழுதுகொண்டு, தளர்ந்த குரலுடன், கணவர்களை இழந்து கதறி, கைகளால் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, மாலைகளும் அணிகலன்களும் அவிழ்ந்து விழுந்தவர்களாய்.
3.175.73
तच्छोकयुक्तमश्रीकं दुःखदैन्यसमाहतम् ।
न बभौ दानवपुरं हतत्विट्कं हतेश्वरम् ॥ ३.१७५.७३ ॥
துயரால் நிறைந்து, ஒளியிழந்து, துன்பமும் பணிவின்மையும் தாக்கிய அந்த தானவர் நகரம் பிரகாசிக்கவில்லை; அதன் ஒளி அழிந்திருந்தது, அதன் தலைவனும் கொல்லப்பட்டிருந்தான்.
3.175.74
गन्धर्वनगराकारं हृतनागमिव ह्रदम् ।
शुष्कवृक्षमिवारण्यमदृश्यमभवत्पुरम् ॥ ३.१७५.७४ ॥
அந்த நகரம் கந்தர்வ நகரம் போலானது; நாகங்கள் நீங்கிய ஏரி போலவும், உலர்ந்த மரங்கள் கொண்ட காடு போலவும் அது மறைந்தது.
3.175.75
मां तु संहृष्टमनसं क्षिप्रं मातलिरानयत् ।
देवराजस्य भवनं कृतकर्माणमाहवात् ॥ ३.१७५.७५ ॥
ஆனால் மகிழ்ந்த மனம் கொண்ட என்னை மாதலி விரைவாக, போரிலிருந்து, தேவேந்திரனின் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்; நான் என் செயலை முடித்திருந்தேன்.
3.175.76
हिरण्यपुरमुत्सृज्य निहत्य च महासुरान् ।
निवातकवचांश्चैव ततोऽहंशक्रमागमम् ॥ ३.१७५.७६ ॥
ஹிரண்யபுரத்தை விட்டு, பெரிய அசுரர்களையும் நிவாதகவசர்களையும் கொன்ற பின், பின்னர் நான் இந்திரனிடம் சென்றேன்.
3.175.77
मम कर्म च देवेन्द्रं मातलिर्विस्तरेण तत् ।
सर्वं विश्रावयामास यथाभूतं महाद्युते ॥ ३.१७५.७७ ॥
என் செயலை மாதலி தேவேந்திரனிடம் விரிவாக, நடந்தபடியே முழுவதும் கூறினான். ஓ பெரும் ஒளியுடையவனே!
3.175.78
हिरण्यपुरघातं च मायानां च निवारणम् ।
निवातकवचानां च वधं सङ्ख्ये महौजसाम्।
कालकेयवधं चैव अद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ३.१७५.७८ ॥
ஹிரண்யபுரத்தின் அழிவும், மாயைகளைத் தடுத்ததும், போரில் மகாவலியுள்ள நிவாதகவசர்களின் கொலையும், காலகேயர்களின் கொலையும் — அவை அற்புதமும் மயிர் சிலிர்க்கச் செய்பவையுமாம்.
3.175.79
तच्छ्रुत्वा भगवान्प्रीतः सहस्राक्षः पुरंदरः ।
मरुद्भिः सहितः श्रीमान्साधुसाध्वित्यथाब्रवीत्।
परिष्वज्य च मां प्रेम्णा मूर्ध्नि चाघ्राय सस्मितम् ॥ ३.१७५.७९ ॥
அதைக் கேட்ட பகவான் ஆயிரங்கண்ணன் புரந்தரன் மகிழ்ந்து, மருத்துக்களுடன் கூடிய செல்வமுள்ளவர், 'சாது, சாது!' என்றார். பின்னர் அன்புடன் என்னை அணைத்து, தலையை முகர்ந்து, புன்னகையுடன்.
3.175.80
ततो मां देवराजो वै समाश्वास्य पुनः पुनः ।
अब्रवीद्विबुधैः सार्धमिदं समधुरं वचः ॥ ३.१७५.८० ॥
பின்னர் தேவராஜன் என்னைப் பலமுறை ஆறுதல் கூறி, தேவர்களுடன் சேர்ந்து இந்த இனிய சொற்களைச் சொன்னான்.
3.175.81
अतिदेवासुरं कर्म कृतमेव त्वया रणे ।
गुर्वर्थश्च कृतः पार्थ महाशत्रून्घ्नता मम ॥ ३.१७५.८१ ॥
பார்த்தா! போரில் நீ தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மிஞ்சும் செயலைச் செய்தாய்; என் பெரிய எதிரிகளைக் கொன்று குருவின் காரியத்தையும் நிறைவேற்றினாய்.
3.175.82
एवमेव सदा भाव्यं स्थिरेणाजौ धनंजय ।
असंमूढेन चास्त्राणां कर्तव्यं प्रतिपादनम् ॥ ३.१७५.८२ ॥
தனஞ்சயா! போரில் எப்போதும் இவ்வாறே உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும்; ஆயுதங்களை மயக்கமின்றி பிரயோகிக்க வேண்டும்.
3.175.83
अविषह्यो रणे हि त्वं देवदानवराक्षसैः ।
सयक्षासुरगन्धर्वैः सपक्षिगणपन्नगैः ॥ ३.१७५.८३ ॥
போரில் நீ தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்களுக்கும் வெல்ல முடியாதவன்; யக்ஷர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பறவைக் கூட்டங்கள், நாகங்களுடன் சேர்ந்தாலும்.
3.175.84
वसुधां चापि कौन्तेय त्वद्बाहुबलनिर्जिताम् ।
पालयिष्यति धर्मात्मा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ३.१७५.८४ ॥
குந்தேயா! உன் புஜபலத்தால் வென்ற இந்தப் பூமியை தர்மாத்மாவான குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் காப்பார்.