مهابهاراتا · أدهيايا 3.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.187.1
मार्कण्डेयं महात्मानमूचुः पाण्डुसुतास्तदा ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यानां श्रोतुमिच्छाम कथ्यताम् ॥ ३.१८७.१ ॥
فقال أبناء بانْدُو للمارْكَنْديَا العظيم النفس: «نريد أن نسمع عظمة خيار المولودين مرتين، فأخبرنا.»
3.187.2
एवमुक्तः स भगवान्मार्कण्डेयो महातपाः ।
उवाच सुमहातेजाः सर्वशास्त्रविशारदः ॥ ३.१८७.२ ॥
فلما خوطب بذلك، تكلم المبجّل مارْكَنْديَا، عظيم التقشف، شديد البهاء، الخبير بجميع الشاسترات.
3.187.3
हेहयानां कुलकरो राजा परपुरंजयः ।
कुमारो रूपसंपननो मृगयां व्यचरद्बली ॥ ३.१८७.३ ॥
كان هناك ملك، مؤسس سلالة الهَيْهَيَا، فاتح مدن الأعداء؛ أمير وسيم قوي كان يتجول للصيد.
3.187.4
चरमाणस्तु सोऽरण्ये तृणवीरुत्समावृते ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं ददर्श मुनिमन्तिके ॥ ३.१८७.४ ॥
وهو يتجول في الغابة، في موضع مكسوّ بالعشب والشجيرات، رأى قريبًا منه حكيمًا يرتدي جلد الظبي الأسود رداءً علويًا.
3.187.5
स तेन हिंसितोऽरण्ये मन्यमानेन वै मृगम् ।
व्यथितः कर्म तत्कृत्वा शोकोपहतचेतनः ॥ ३.१८७.५ ॥
في الغابة، ظنّه غزالًا فأصابه بالقتل؛ ولما فعل ذلك الفعل تألم، وقد أصابت الحسرة وعيه.
3.187.6
जगाम हेहयानां वै सकाशं प्रथितात्मनाम् ।
राज्ञां राजीवनेत्रोसौ कुमारः पृथिवीपते ॥ ३.१८७.६ ॥
ومضى ذلك الأمير ذو العينين كالنيلوفر إلى حضرة ملوك الهَيْهَيَا المشهورين، أيها سيد الأرض.
3.187.7
तेषां च तद्यथावृत्तं कथयामास वै तदा ।
स कुमारो महीपालो हेहयानां महीभृताम् ॥ ३.१८७.७ ॥
فروى لهم حينئذٍ ما جرى كما حدث تماماً. كان ذلك الأمير، حامي الأرض، أحد ملوك الجبال الهيهايين.
3.187.8
तं चापि हिंसितं तात मुनिं मूलफलाशिनम् ।
श्रुत्वा दृष्ट्वा च ते तत्र बभूवुर्दीनमानसाः ॥ ३.१८७.८ ॥
يا عزيزي، لما سمعوا أن الحكيم الذي يأكل الجذور والثمار قد أُصيب أيضاً، ورأوا ذلك هناك، صاروا حزينَي القلب.
3.187.9
कस्यायमिति ते सर्वे मार्गमाणास्ततस्ततः ।
जग्मुश्चारिष्टनाम्नोऽथ तार्क्ष्यस्याश्रममञ्जसा ॥ ३.१८७.९ ॥
يبحثون هنا وهناك ويسألون: «لمن هذه الصومعة؟»، فذهبوا جميعاً مباشرةً إلى صومعة تارخشيا المسمى تشاريشتا.
3.187.10
तेऽभिवाद्य महात्मानं तं मुनिं संशितव्रतम् ।
तस्थुः सर्वे स तु मुनिस्तेषां पूजामथाहरत् ॥ ३.१८७.१० ॥
انحنوا للحكيم العظيم الثابت في نذوره، ووقفوا جميعاً. ثم قدّم لهم الحكيم التكريم.
3.187.11
ते तमूचुर्महात्मानं न वयं सक्रियां मुने ।
त्वत्तोऽर्हाः कर्मदोषेण ब्राह्मणो हिंसितो हि नः ॥ ३.१८७.११ ॥
قالوا لذلك الحكيم العظيم: «أيها الحكيم، لسنا أهلاً لكرامتك الواجبة، لأننا بذنب فعلنا أصبنا برهمنياً».
3.187.12
तानब्रवीत्स विप्रर्षिः कथं वो ब्राह्मणो हतः ।
क्व चासौ ब्रूत सहिताः पश्यध्वं मे रतपोबलम् ॥ ३.१८७.१२ ॥
قال لهم ذلك الحكيم بين البراهمة: «كيف قتلتم برهمياً؟ وأين هو؟ قولوا جميعاً؛ وانظروا إلى قوة تقشفي».
3.187.13
ते तु तत्सर्वमखिलमाख्यायास्मै यथातथम् ।
नापश्यंस्तमृषिं तत्र गतासुं ते समागताः ॥ ३.१८७.१३ ॥
وأخبروه بكل ما جرى كما كان تماماً، لكن المجتمعين لم يروا هناك الحكيم، وقد فارق الحياة.
3.187.14
अन्वेषमाणाः सव्रीडाः सुप्तवद्गतमानसाः ।
तानब्रवीत्तत्रमुनिस्तार्क्ष्यः परपुरंजयः ॥ ३.१८७.१४ ॥
فخاطبهم هناك الحكيم تارْكشيا، فاتح مدن الأعداء، وهم يبحثون خجلين وعقولهم شاردة كأنهم نيام.
3.187.15
स्यादयं ब्राह्मणः सोऽथयुष्माभिर्यो विनाशितः ।
पुत्रो ह्ययं मम नृपास्तपोबलसमन्वितः ॥ ३.१८७.१५ ॥
أيها الملوك، لعل هذا هو البراهمي الذي أهلكتموه؛ إنه ابني، المتصف بقوة التقشف.
3.187.16
ते च दृष्ट्वैव तमृषिं विस्मयं परमं गताः ।
महदाश्चर्यमिति वै ते ब्रुवाणा महीपते ॥ ३.१८७.१६ ॥
ولما رأوا ذلك الحكيم، يا سيد الأرض، امتلأوا دهشة عظيمة، قائلين: «هذه معجزة عظيمة».
3.187.17
मृतो ह्ययमितो दृष्टः कथं जीवितमाप्तवान् ।
किमेतत्तपसो वीर्यं येनायं जीवितः पुनः।
श्रोतुमिच्छामहे विप्र यदि श्रोतव्यमित्युत ॥ ३.१८७.१७ ॥
لقد رُئي هنا ميتاً، فكيف نال الحياة من جديد؟ وما قوة التقشف هذه التي أعادته إلى الحياة؟ أيها البراهمي، إن كان ذلك مما يُسمع فنحن نريد أن نسمعه.
3.187.18
स तानुवाच नास्माकं मृत्युः प्रभवते नृपाः ।
कारणं च प्रवक्ष्यामि हेतुयोगं समासतः।
मृत्युः प्रभवते येन नास्माकं नृपसत्तमाः ॥ ३.१८७.१८ ॥
فقال لهم: «أيها الملوك، ليس للموت سلطان علينا. يا خير الملوك، سأبيّن بإيجاز السبب وترابط الأسباب الذي به لا يكون للموت سلطان علينا.»
3.187.19
शुद्धाचारादनलसाः साध्योपासनतत्पराः ।
शुद्धान्नाः शुद्धसदना ब्रह्मचर्यव्रतान्विताः ॥ ३.१८७.१९ ॥
بسلوكٍ طاهر، غير كسولين، منصرفين إلى عبادة الساديا، يأكلون طعامًا طاهرًا، ويسكنون مساكن طاهرة، وملتزمين بنذر البراهمتشاريا.
3.187.20
सत्यमेवाभिजानीमो नानृते कुर्महे मनः ।
स्वधर्ममनुतिष्ठामस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२० ॥
لا نعرف إلا الحق، ولا نُصغي بقلوبنا إلى الباطل. نؤدي واجبنا الخاص، فلذلك لا خوف لنا من الموت.
3.187.21
यद्ब्राह्मणानां कुशलं तदेषां कथयामहे ।
तेषां हि चरितं ब्रूमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२१ ॥
ما فيه خير البراهمة نخبرهم به، ونصف سيرتهم. فلذلك لا خوف لنا من الموت.
3.187.22
अतिथीनन्नपानेन भृत्यानत्यशनेन च ।
संभोज्य शेषमश्नीमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२२ ॥
بعد أن نُطعم الضيوف الطعام والشراب، ونُشبع الخدم بالطعام الوافر، نأكل بعد ذلك ما بقي. فلذلك لا خوف لنا من الموت.
3.187.23
क्षान्ता दान्ताः क्षमाशीलास्तीर्थदानपरायणाः ।
पुण्यदेशनिवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः।
तेजस्विदेशवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२३ ॥
صابرون، ضابطون لأنفسهم، ذوو طبع عفوٍ، منصرفون إلى الاغتسال في المزارات والصدقة؛ لسكناهم في أرضٍ مقدسة، فلذلك لا خوف لنا من الموت. ولسكناهم في أرضٍ ذات بهاء، فلذلك لا خوف لنا من الموت.
3.187.24
एतद्वै लेशमात्रं वः समाख्यातं विमत्सराः ।
गच्छध्वं सहिताः सर्वे न पापाद्भयमस्ति वः ॥ ३.१८७.२४ ॥
أيها الخالون من الحسد، إنما قُصّ عليكم هذا جزءٌ يسير. امضوا جميعًا معًا؛ فلا خوف لكم من الذنب.
3.187.25
एवमस्त्विति ते सर्वे प्रतिपूज्य महामुनिम् ।
स्वदेशमगमन्हृष्टा राजानो भरतर्षभ ॥ ३.१८७.२५ ॥
«ليكن ذلك» قالوا جميعًا، وبعد أن أكرموا الحكيم العظيم عاد الملوك مسرورين إلى بلادهم، يا ثور البهاراتا.