มหาภารตะ · อัธยายะ 3.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.187.1
मार्कण्डेयं महात्मानमूचुः पाण्डुसुतास्तदा ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यानां श्रोतुमिच्छाम कथ्यताम् ॥ ३.१८७.१ ॥
จากนั้นบุตรทั้งหลายของปาณฑุได้กล่าวกับฤๅษีมารกัณเฑยผู้มีจิตใจสูงส่ง ว่า "พวกเราปรารถนาจะฟังความยิ่งใหญ่ของผู้เป็นยอดแห่งทวิชาติ ขอท่านโปรดเล่าให้ฟังเถิด"
3.187.2
एवमुक्तः स भगवान्मार्कण्डेयो महातपाः ।
उवाच सुमहातेजाः सर्वशास्त्रविशारदः ॥ ३.१८७.२ ॥
เมื่อถูกกล่าวเช่นนั้น พระมารกัณเฑยผู้ทรงอานุภาพ ผู้บำเพ็ญตบะยิ่งใหญ่ มีรัศมีอันรุ่งโรจน์มาก และช่ำชองในคัมภีร์ทั้งปวง จึงตรัสตอบ
3.187.3
हेहयानां कुलकरो राजा परपुरंजयः ।
कुमारो रूपसंपननो मृगयां व्यचरद्बली ॥ ३.१८७.३ ॥
มีพระราชาองค์หนึ่ง เป็นผู้ก่อตั้งวงศ์ของชาวเหหยะ ทรงพิชิตนครของศัตรู เป็นเจ้าชายรูปงามและทรงพลัง เสด็จออกล่าสัตว์ไปทั่ว
3.187.4
चरमाणस्तु सोऽरण्ये तृणवीरुत्समावृते ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं ददर्श मुनिमन्तिके ॥ ३.१८७.४ ॥
ขณะเที่ยวเตร่อยู่ในป่าซึ่งปกคลุมด้วยหญ้าและพุ่มไม้ ก็ทอดพระเนตรเห็นฤๅษีผู้หนึ่งอยู่ใกล้ ๆ สวมหนังกวางดำพาดบ่าเป็นผ้าคลุมเบื้องบน
3.187.5
स तेन हिंसितोऽरण्ये मन्यमानेन वै मृगम् ।
व्यथितः कर्म तत्कृत्वा शोकोपहतचेतनः ॥ ३.१८७.५ ॥
ในป่านั้น ทรงเข้าใจว่าเป็นกวาง จึงทรงยิงฤๅษีล้มลง ครั้นทำการนั้นแล้ว ทรงเดือดร้อน จิตใจถูกความโศกเข้าครอบงำ
3.187.6
जगाम हेहयानां वै सकाशं प्रथितात्मनाम् ।
राज्ञां राजीवनेत्रोसौ कुमारः पृथिवीपते ॥ ३.१८७.६ ॥
ข้าแต่พระราชาผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดิน เจ้าชายผู้มีพระเนตรดังดอกบัวนั้นเสด็จไปยังที่ประทับของเหล่ากษัตริย์เหหยะผู้มีชื่อเสียง
3.187.7
तेषां च तद्यथावृत्तं कथयामास वै तदा ।
स कुमारो महीपालो हेहयानां महीभृताम् ॥ ३.१८७.७ ॥
แล้วทรงเล่าให้พวกเขาฟังทุกอย่างตามที่เป็นมา เจ้าชายผู้เป็นผู้พิทักษ์แผ่นดินนั้นเป็นหนึ่งในเหล่ากษัตริย์ภูเขาเหหยะ
3.187.8
तं चापि हिंसितं तात मुनिं मूलफलाशिनम् ।
श्रुत्वा दृष्ट्वा च ते तत्र बभूवुर्दीनमानसाः ॥ ३.१८७.८ ॥
ลูกรัก เมื่อได้ยินว่าฤๅษีผู้กินรากไม้และผลไม้ถูกทำร้ายเช่นกัน และได้เห็นสิ่งนั้นที่นั่น พวกเขาก็เศร้าโศกในใจ
3.187.9
कस्यायमिति ते सर्वे मार्गमाणास्ततस्ततः ।
जग्मुश्चारिष्टनाम्नोऽथ तार्क्ष्यस्याश्रममञ्जसा ॥ ३.१८७.९ ॥
พวกเขาทั้งหมดค้นหาไปทั่วทุกหนแห่ง พลางถามว่า "นี่เป็นอาศรมของใคร" แล้วจึงตรงไปยังอาศรมของตารกยะผู้มีนามว่าจาริษฏะ
3.187.10
तेऽभिवाद्य महात्मानं तं मुनिं संशितव्रतम् ।
तस्थुः सर्वे स तु मुनिस्तेषां पूजामथाहरत् ॥ ३.१८७.१० ॥
พวกเขาไหว้ฤๅษีผู้มีจิตใจสูงส่งและมั่นคงในคำปฏิญาณนั้น แล้วยืนอยู่ทั้งหมด ฤๅษีจึงจัดการต้อนรับพวกเขา
3.187.11
ते तमूचुर्महात्मानं न वयं सक्रियां मुने ।
त्वत्तोऽर्हाः कर्मदोषेण ब्राह्मणो हिंसितो हि नः ॥ ३.१८७.११ ॥
พวกเขากล่าวกับฤๅษีผู้มีจิตใจสูงส่งว่า "ข้าแต่ท่านฤๅษี พวกข้าไม่คู่ควรจะได้รับการต้อนรับอย่างเหมาะสมจากท่าน เพราะด้วยโทษแห่งการกระทำของพวกข้า พวกข้าได้ทำร้ายพราหมณ์"
3.187.12
तानब्रवीत्स विप्रर्षिः कथं वो ब्राह्मणो हतः ।
क्व चासौ ब्रूत सहिताः पश्यध्वं मे रतपोबलम् ॥ ३.१८७.१२ ॥
ฤๅษีผู้เป็นยอดแห่งพราหมณ์ตรัสกับพวกเขาว่า "พวกเจ้าฆ่าพราหมณ์ได้อย่างไร และเขาอยู่ที่ไหน จงบอกข้ามาพร้อมกัน แล้วจงดูอานุภาพแห่งตบะของข้า"
3.187.13
ते तु तत्सर्वमखिलमाख्यायास्मै यथातथम् ।
नापश्यंस्तमृषिं तत्र गतासुं ते समागताः ॥ ३.१८७.१३ ॥
พวกเขาจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังตามที่เป็นจริงทุกประการ แต่เมื่อมาถึงที่นั้น พวกเขาไม่เห็นฤๅษีผู้นอนสิ้นลมอยู่ตรงนั้น
3.187.14
अन्वेषमाणाः सव्रीडाः सुप्तवद्गतमानसाः ।
तानब्रवीत्तत्रमुनिस्तार्क्ष्यः परपुरंजयः ॥ ३.१८७.१४ ॥
พวกเขาค้นหาด้วยความละอาย จิตใจสับสนราวกับอยู่ในความฝัน ฤๅษีตารกยะผู้พิชิตนครของศัตรู จึงกล่าวกับพวกเขาที่นั่น
3.187.15
स्यादयं ब्राह्मणः सोऽथयुष्माभिर्यो विनाशितः ।
पुत्रो ह्ययं मम नृपास्तपोबलसमन्वितः ॥ ३.१८७.१५ ॥
ข้าแต่กษัตริย์ทั้งหลาย พราหมณ์ผู้ที่พวกท่านได้ทำลายนั้นอาจเป็นคนนี้ เขาเป็นบุตรของข้าเอง ผู้ประกอบด้วยอานุภาพแห่งตบะ
3.187.16
ते च दृष्ट्वैव तमृषिं विस्मयं परमं गताः ।
महदाश्चर्यमिति वै ते ब्रुवाणा महीपते ॥ ३.१८७.१६ ॥
ข้าแต่เจ้าแห่งแผ่นดิน เมื่อเห็นฤๅษีนั้น พวกเขาก็เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง พลางกล่าวว่า "นี่เป็นความอัศจรรย์อันยิ่งใหญ่"
3.187.17
मृतो ह्ययमितो दृष्टः कथं जीवितमाप्तवान् ।
किमेतत्तपसो वीर्यं येनायं जीवितः पुनः।
श्रोतुमिच्छामहे विप्र यदि श्रोतव्यमित्युत ॥ ३.१८७.१७ ॥
ผู้นี้ถูกเห็นว่าตายไปแล้วจากที่นี่ เขากลับคืนชีวิตได้อย่างไร นี่คืออานุภาพแห่งตบะอะไร ที่ทำให้เขาฟื้นคืนชีวิตได้อีก ข้าแต่พราหมณ์ หากเป็นสิ่งที่ควรฟัง พวกเราก็ปรารถนาจะฟัง
3.187.18
स तानुवाच नास्माकं मृत्युः प्रभवते नृपाः ।
कारणं च प्रवक्ष्यामि हेतुयोगं समासतः।
मृत्युः प्रभवते येन नास्माकं नृपसत्तमाः ॥ ३.१८७.१८ ॥
ฤๅษีตรัสกับพวกเขาว่า "ข้าแต่กษัตริย์ทั้งหลาย ความตายไม่มีอำนาจเหนือพวกข้า ข้าจะกล่าวเหตุและการเชื่อมโยงแห่งเหตุโดยย่อ ด้วยเหตุนั้นความตายจึงไม่มีอำนาจเหนือพวกข้า ข้าแต่กษัตริย์ผู้ประเสริฐที่สุด"
3.187.19
शुद्धाचारादनलसाः साध्योपासनतत्पराः ।
शुद्धान्नाः शुद्धसदना ब्रह्मचर्यव्रतान्विताः ॥ ३.१८७.१९ ॥
ด้วยการประพฤติที่บริสุทธิ์ ไม่เกียจคร้าน มุ่งมั่นในการบูชาพระสาธยะ บริโภคอาหารที่บริสุทธิ์ อาศัยในที่อยู่ที่บริสุทธิ์ และประกอบด้วยคำปฏิญาณแห่งพรหมจรรย์
3.187.20
सत्यमेवाभिजानीमो नानृते कुर्महे मनः ।
स्वधर्ममनुतिष्ठामस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२० ॥
เรารู้จักแต่ความจริงเท่านั้น และไม่ตั้งจิตไปในความเท็จ เราปฏิบัติตามธรรมของตน เพราะเหตุนั้น เราจึงไม่มีความกลัวต่อความตาย
3.187.21
यद्ब्राह्मणानां कुशलं तदेषां कथयामहे ।
तेषां हि चरितं ब्रूमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२१ ॥
สิ่งที่เป็นความเกษมของพราหมณ์ พวกเราจะกล่าวให้พวกท่านฟัง เราพรรณนาถึงความประพฤติของพวกเขา เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงไม่มีความกลัวต่อความตาย
3.187.22
अतिथीनन्नपानेन भृत्यानत्यशनेन च ।
संभोज्य शेषमश्नीमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२२ ॥
เราเลี้ยงดูแขกด้วยอาหารและน้ำดื่ม เลี้ยงดูคนรับใช้ด้วยอาหารอย่างอุดมแล้ว จึงกินสิ่งที่เหลือ เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงไม่มีความกลัวต่อความตาย
3.187.23
क्षान्ता दान्ताः क्षमाशीलास्तीर्थदानपरायणाः ।
पुण्यदेशनिवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः।
तेजस्विदेशवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२३ ॥
ผู้อดทน ข่มใจได้ มีนิสัยให้อภัย ยินดีในการอาบน้ำที่ท่าศักดิ์สิทธิ์และการให้ทาน เพราะอาศัยอยู่ในแคว้นอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงไม่มีความกลัวต่อความตาย และเพราะอาศัยอยู่ในแคว้นที่รุ่งเรืองด้วยเดช เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงไม่มีความกลัวต่อความตาย
3.187.24
एतद्वै लेशमात्रं वः समाख्यातं विमत्सराः ।
गच्छध्वं सहिताः सर्वे न पापाद्भयमस्ति वः ॥ ३.१८७.२४ ॥
ข้าแต่ผู้ปราศจากความริษยา นี่เป็นเพียงส่วนน้อยที่ได้บอกแก่พวกท่านแล้ว จงไปเถิด ทุกท่านไปด้วยกันเถิด สำหรับพวกท่านไม่มีความกลัวต่อบาปเลย
3.187.25
एवमस्त्विति ते सर्वे प्रतिपूज्य महामुनिम् ।
स्वदेशमगमन्हृष्टा राजानो भरतर्षभ ॥ ३.१८७.२५ ॥
ทุกพระองค์กล่าวว่า "ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด" แล้วถวายความเคารพแด่มหามุนี กษัตริย์ทั้งหลายมีพระทัยยินดีจึงเสด็จกลับสู่แคว้นของตน ข้าแต่ผู้เป็นเลิศแห่งวงศ์ภรต