Mahābhārata · Adhyāya 3.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.187.1
मार्कण्डेयं महात्मानमूचुः पाण्डुसुतास्तदा ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यानां श्रोतुमिच्छाम कथ्यताम् ॥ ३.१८७.१ ॥
Então os filhos de Pāṇḍu disseram ao magnânimo Mārkaṇḍeya: "Desejamos ouvir a grandeza dos mais excelentes dos duas vezes nascidos; que nos seja contada."
3.187.2
एवमुक्तः स भगवान्मार्कण्डेयो महातपाः ।
उवाच सुमहातेजाः सर्वशास्त्रविशारदः ॥ ३.१८७.२ ॥
Assim interpelado, o venerável Mārkaṇḍeya, de grande ascese e imenso esplendor, versado em todas as escrituras, falou.
3.187.3
हेहयानां कुलकरो राजा परपुरंजयः ।
कुमारो रूपसंपननो मृगयां व्यचरद्बली ॥ ३.१८७.३ ॥
Havia um rei, fundador da linhagem dos Haihayas, conquistador de cidades inimigas; um príncipe belo e poderoso que andava caçando.
3.187.4
चरमाणस्तु सोऽरण्ये तृणवीरुत्समावृते ।
कृष्णाजिनोत्तरासङ्गं ददर्श मुनिमन्तिके ॥ ३.१८७.४ ॥
Vagando pela floresta, num lugar coberto de erva e arbustos, viu por perto um sábio que vestia uma pele de antílope negro como manto superior.
3.187.5
स तेन हिंसितोऽरण्ये मन्यमानेन वै मृगम् ।
व्यथितः कर्म तत्कृत्वा शोकोपहतचेतनः ॥ ३.१८७.५ ॥
Na floresta, pensando ser um cervo, ele o feriu; tendo feito aquele ato, aflito, com a mente abatida pela dor.
3.187.6
जगाम हेहयानां वै सकाशं प्रथितात्मनाम् ।
राज्ञां राजीवनेत्रोसौ कुमारः पृथिवीपते ॥ ३.१८७.६ ॥
Ó senhor da terra, aquele príncipe de olhos de lótus foi à presença dos renomados reis dos Haihayas.
3.187.7
तेषां च तद्यथावृत्तं कथयामास वै तदा ।
स कुमारो महीपालो हेहयानां महीभृताम् ॥ ३.१८७.७ ॥
Então lhes contou exatamente o que havia acontecido. Aquele príncipe, protetor da terra, era um dos reis-montanha haihayas.
3.187.8
तं चापि हिंसितं तात मुनिं मूलफलाशिनम् ।
श्रुत्वा दृष्ट्वा च ते तत्र बभूवुर्दीनमानसाः ॥ ३.१८७.८ ॥
Querido, ao ouvirem que também aquele sábio que come raízes e frutos fora ferido, e ao vê-lo ali, ficaram com o coração aflito.
3.187.9
कस्यायमिति ते सर्वे मार्गमाणास्ततस्ततः ।
जग्मुश्चारिष्टनाम्नोऽथ तार्क्ष्यस्याश्रममञ्जसा ॥ ३.१८७.९ ॥
Procurando aqui e ali, perguntando 'De quem é este eremitério?', todos foram diretamente ao eremitério de Tārkṣya chamado Cāriṣṭa.
3.187.10
तेऽभिवाद्य महात्मानं तं मुनिं संशितव्रतम् ।
तस्थुः सर्वे स तु मुनिस्तेषां पूजामथाहरत् ॥ ३.१८७.१० ॥
Saudaram aquele grande sábio, firme em seus votos, e todos permaneceram de pé. Então o sábio lhes prestou honras.
3.187.11
ते तमूचुर्महात्मानं न वयं सक्रियां मुने ।
त्वत्तोऽर्हाः कर्मदोषेण ब्राह्मणो हिंसितो हि नः ॥ ३.१८७.११ ॥
Disseram àquele grande sábio: 'Ó sábio, não somos dignos da honra devida por ti, pois por culpa de nosso ato ferimos um brâmane.'
3.187.12
तानब्रवीत्स विप्रर्षिः कथं वो ब्राह्मणो हतः ।
क्व चासौ ब्रूत सहिताः पश्यध्वं मे रतपोबलम् ॥ ३.१८७.१२ ॥
Aquele sábio entre os brâmanes lhes disse: 'Como matastes um brâmane? Onde está ele? Dizei-o todos juntos; contemplai o poder da minha austeridade.'
3.187.13
ते तु तत्सर्वमखिलमाख्यायास्मै यथातथम् ।
नापश्यंस्तमृषिं तत्र गतासुं ते समागताः ॥ ३.१८७.१३ ॥
Contaram-lhe tudo exatamente como havia acontecido; mas os reunidos não viram ali o sábio, sem vida.
3.187.14
अन्वेषमाणाः सव्रीडाः सुप्तवद्गतमानसाः ।
तानब्रवीत्तत्रमुनिस्तार्क्ष्यः परपुरंजयः ॥ ३.१८७.१४ ॥
Aos que procuravam, envergonhados, com a mente perturbada como se dormissem, o sábio Tārkṣya, conquistador de cidades inimigas, falou ali.
3.187.15
स्यादयं ब्राह्मणः सोऽथयुष्माभिर्यो विनाशितः ।
पुत्रो ह्ययं मम नृपास्तपोबलसमन्वितः ॥ ३.१८७.१५ ॥
Reis, talvez este seja o brâmane que destruístes; é meu filho, dotado do poder da penitência.
3.187.16
ते च दृष्ट्वैव तमृषिं विस्मयं परमं गताः ।
महदाश्चर्यमिति वै ते ब्रुवाणा महीपते ॥ ३.१८७.१६ ॥
E ao verem aquele sábio, ó senhor da terra, encheram-se de grande espanto, dizendo: «Este é um grande prodígio».
3.187.17
मृतो ह्ययमितो दृष्टः कथं जीवितमाप्तवान् ।
किमेतत्तपसो वीर्यं येनायं जीवितः पुनः।
श्रोतुमिच्छामहे विप्र यदि श्रोतव्यमित्युत ॥ ३.१८७.१७ ॥
Ele foi visto aqui como morto; como então recuperou a vida? Que poder é este da penitência pelo qual ele voltou à vida? Ó brâmane, se for digno de ser ouvido, desejamos ouvi-lo.
3.187.18
स तानुवाच नास्माकं मृत्युः प्रभवते नृपाः ।
कारणं च प्रवक्ष्यामि हेतुयोगं समासतः।
मृत्युः प्रभवते येन नास्माकं नृपसत्तमाः ॥ ३.१८७.१८ ॥
Ele lhes disse: Reis, a morte não tem poder sobre nós. Ó melhores dos reis, declararei brevemente a causa e a conexão das causas pelas quais a morte não tem poder sobre nós.
3.187.19
शुद्धाचारादनलसाः साध्योपासनतत्पराः ।
शुद्धान्नाः शुद्धसदना ब्रह्मचर्यव्रतान्विताः ॥ ३.१८७.१९ ॥
Pela conduta pura, sem ociosidade, dedicados à adoração dos Sādhyas, comendo alimento puro, habitando moradias puras e unidos ao voto de brahmacarya.
3.187.20
सत्यमेवाभिजानीमो नानृते कुर्महे मनः ।
स्वधर्ममनुतिष्ठामस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२० ॥
Conhecemos somente a verdade e não voltamos a mente para a falsidade. Cumprimos o nosso próprio dever; por isso não temos medo da morte.
3.187.21
यद्ब्राह्मणानां कुशलं तदेषां कथयामहे ।
तेषां हि चरितं ब्रूमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२१ ॥
O que é o bem-estar dos brâmanes, isso lhes contamos; falamos da conduta deles. Por isso não temos medo da morte.
3.187.22
अतिथीनन्नपानेन भृत्यानत्यशनेन च ।
संभोज्य शेषमश्नीमस्तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२२ ॥
Tendo alimentado os hóspedes com comida e bebida, e os servos com comida abundante, comemos depois o que resta. Por isso não temos medo da morte.
3.187.23
क्षान्ता दान्ताः क्षमाशीलास्तीर्थदानपरायणाः ।
पुण्यदेशनिवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः।
तेजस्विदेशवासाच्च तस्मान्मृत्युभयं न नः ॥ ३.१८७.२३ ॥
Pacientes, dominados, de natureza indulgente, dedicados aos banhos de peregrinação e à doação; por morarmos numa região sagrada, por isso não temos medo da morte. Também por morarmos numa região de esplendor, por isso não temos medo da morte.
3.187.24
एतद्वै लेशमात्रं वः समाख्यातं विमत्सराः ।
गच्छध्वं सहिताः सर्वे न पापाद्भयमस्ति वः ॥ ३.१८७.२४ ॥
Ó vós, livres de inveja, isto foi-vos dito apenas em parte. Ide, todos juntos; do pecado não tendes temor.
3.187.25
एवमस्त्विति ते सर्वे प्रतिपूज्य महामुनिम् ।
स्वदेशमगमन्हृष्टा राजानो भरतर्षभ ॥ ३.१८७.२५ ॥
"Assim seja", disseram todos; tendo honrado o grande sábio, os reis, alegres, regressaram às suas terras, ó touro dos Bharatas.