Mahābhārata · Adhyāya 3.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.189.1
अत्रैव च सरस्वत्या गीतं परपुरंजय ।
पृष्टया मुनिना वीर शृणु तार्क्ष्येण धीमता ॥ ३.१८९.१ ॥
Aquí mismo, oh héroe conquistador de ciudades enemigas, Sarasvatī cantó lo que preguntó el sabio Tārkṣya; escucha.
3.189.2
किंन श्रेयः पुरुषस्येह भद्रे ।
कथं कुर्वन्न च्यवते स्वधर्मात्।
आचक्ष्व मे चारुसर्वाङ्गि सर्वं ।
त्वया शिष्टो न च्यवेयं स्वधर्मात् ॥ ३.१८९.२ ॥
¡Oh bendita! ¿Cuál es el máximo bien del hombre en este mundo? ¿Cómo, actuando, no se aparta de su propio deber? Dime todo, oh de bellos miembros; instruido por ti, que no caiga de mi deber.
3.189.3
कथं चाग्निं जुहुयां पूजये वा ।
कस्मिन्काले केन धर्मो न नश्येत्।
एतत्सर्वं सुभगे प्रब्रवीहि ।
यथा लोकान्विरजाः संचरेयम् ॥ ३.१८९.३ ॥
¿Cómo debo ofrecer en el fuego, o cómo debo adorar? ¿En qué tiempo y por qué medio no perecería el dharma? Oh afortunada, explica todo esto, para que yo, sin mancha, recorra los mundos.
3.189.4
एवं पृष्टा प्रीतियुक्तेन तेन ।
शुश्रूषुणा चोत्तमबुद्दियुक्तम्।
तार्क्ष्यं विप्रं धर्मयुक्तं हितं च ।
सरस्वती वाक्यमिदं बभाषे ॥ ३.१८९.४ ॥
Así preguntada por aquel brahmán Tārkṣya, lleno de afecto, deseoso de escuchar, dotado de suprema sabiduría, Sarasvatī pronunció estas palabras, justas y beneficiosas.
3.189.5
यो ब्रह्म जानाति यथोपदेशं ।
स्वाध्यायनित्यः शुचिरप्रमत्तः।
स वै पुरो देवलोकस्य गन्ता ।
सहामरैः प्राप्नुयात्प्रीतियोगम् ॥ ३.१८९.५ ॥
Quien conoce el Veda según su enseñanza, constante en el estudio personal, puro y vigilante, ciertamente irá el primero al mundo de los dioses y alcanzará la unión de gozo con los inmortales.
3.189.6
तत्र स्म रम्या विपुला विशोकाः ।
सुपुष्पिताः पुष्करिण्यः सुपुण्याः।
अकर्दमा मीनवत्यः सुतीर्था ।
हिरण्मयैरावृताः पुण्डरीकैः ॥ ३.१८९.६ ॥
Allí hay estanques de loto deliciosos, vastos, libres de pesar, muy floridos y sumamente sagrados, sin lodo, llenos de peces, con buenos vados, rodeados de loto blanco dorado.
3.189.7
तासां तीरेष्वासते पुण्यभाजो ।
महीयमानाः पृथगप्सरोभिः।
सुपुण्यगन्धाभिरलंकृताभि-
र्हिरण्यवर्णाभिरतीव हृष्टाः ॥ ३.१८९.७ ॥
En sus orillas viven los que participan del mérito, honrados por separado por las apsarás, adornadas con fragancia muy sagrada, de color dorado, y sumamente dichosos.
3.189.8
परं लोकं गोप्रदास्त्वाप्नुवन्ति ।
दत्त्वाऽनड्वाहं सूर्यलोकं व्रजन्ति।
वासो दत्त्वा चान्द्रमसं तु लोकं ।
दत्त्वा हिरण्यममरत्वमेति ॥ ३.१८९.८ ॥
Quienes dan vacas obtienen el mundo supremo; al dar un buey van al mundo del sol; al dar una vestidura alcanzan el mundo de la luna; al dar oro se alcanza la inmortalidad.
3.189.9
धेनुं दत्त्वा सुप्रमां साधुदोहां ।
कल्याणवत्सामपलायिनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावद्वर्षाण्यासते देवलोके ॥ ३.१८९.९ ॥
Quien da una vaca excelente, fácil de ordeñar, con buen ternero y que no huye, habita en el mundo de los dioses tantos años como pelos tiene ella en el cuerpo.
3.189.10
अनड्वाहं सुव्रतं यो ददाति ।
हलस्य वोढारमनन्तवीर्यम्।
धुरंधरं बलवन्तं युवानं ।
प्राप्नोति लोकान्दशधेनुदस्य ॥ ३.१८९.१० ॥
Quien da un buey joven, de buenos votos, que lleva el arado, de fuerza infinita, que soporta el yugo, fuerte, alcanza los mundos de quien da diez vacas.
3.189.11
ददाति यो वै कपिलां सचैलां ।
कांस्योपदोहां द्रविणैरुत्तरीयैः।
तैस्तैर्गुणैः कामदुहाऽथ भूत्वा ।
नरं प्रदातारमुपैति नाकैः ॥ ३.१८९.११ ॥
Quien da una vaca kapilā con una tela, un recipiente de bronce para ordeñar, riquezas y vestiduras superiores, con esas mismas cualidades se convierte en una vaca de deseos y lleva al donante hasta los cielos.
3.189.12
यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वा-
स्तावत्फलं लभते गोप्रदाने।
पुत्रांसच् पौत्रांश्च कुलं च सर्व-
मासप्तमं तारयते परत्र ॥ ३.१८९.१२ ॥
Tantos frutos obtiene quien da una vaca como pelos tiene la vaca. Él salva en el más allá a sus hijos, nietos y toda la familia hasta la séptima generación.
3.189.13
सदक्षिणां काञ्चनचारुशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां द्रविणैरुत्तरीयैः।
धेनुं तिलानां ददतो द्विजाय ।
लोका वसूनां सुलभा भवन्ति ॥ ३.१८९.१३ ॥
Para quien da a un brahmán una vaca con hermosos cuernos de oro, con dakṣiṇā, un recipiente de bronce para ordeñar, riquezas y vestiduras superiores, los mundos de los Vasus se alcanzan con facilidad.
3.189.14
स्वकर्मभिर्दानवसंनिरुद्धे ।
तीव्रान्धकारे नरके पतन्तम्।
महार्णवे नौरिव वातयुक्ता ।
दानं गवां तारयते परत्र ॥ ३.१८९.१४ ॥
Como una barca empujada por el viento lleva a través del gran océano a quien cae en el infierno, oscuro y asediado por demonios por sus propios actos, así el don de vacas lo lleva al otro lado en el más allá.
3.189.15
यो ब्राह्मदेयां तु ददाति कन्यां ।
भूमिप्रदानं च करोति विप्रे।
ददाति दानं विधिना च यश्च ।
स लोकमाप्नोति पुरंदरस्य ॥ ३.१८९.१५ ॥
Quien da una doncella digna de ser entregada a un brahmán, hace un don de tierra a un brahmán y da una ofrenda según la regla, alcanza el mundo de Purandara, Indra.
3.189.16
यः सप्तवर्षाणि जुहोति तार्क्ष्य ।
हव्यं त्वग्नौ नियतः साधुशीलः।
सप्तावरान्सप्तपूर्वान्पुनाति ।
पितामहानात्मना कर्मभिः स्वैः ॥ ३.१८९.१६ ॥
Quien durante siete años, dominado y de buena conducta, ofrece oblaciones al fuego, oh Tārkṣya, purifica con sus propias acciones a siete antepasados anteriores y siete posteriores.
3.189.17
किमग्निहोत्रस्य व्रतं पुराण-
माचक्ष्व मे पृच्तश्चारुरूपे।
त्वयाऽनुशिष्टोऽहमिहाद्य विद्यां ।
यदग्निहोत्रस्य व्रतं पुराणम् ॥ ३.१८९.१७ ॥
Oh tú de hermosa forma, dime, que pregunto, cuál es la antigua observancia del agnihotra. Instruido hoy aquí por ti, conoceré ese saber, la antigua observancia del agnihotra.
3.189.18
न चाशुचिर्नाप्यनिर्णिक्तपाणि-
र्नाब्रह्मविज्जुहुयान्नाविपश्चित्।
बुभुत्सवः शुचिकामा हि देवा ।
नाश्रद्दधानाद्धि हविर्जुषन्ति ॥ ३.१८९.१८ ॥
Ni el impuro, ni quien tiene las manos sin lavar, ni quien desconoce el Veda, ni el ignorante debe ofrecer oblaciones. Pues los dioses desean saber y buscan la pureza; no aceptan la ofrenda de quien carece de fe.
3.189.19
नाश्रोत्रियं देवहव्ये नियुञ्ज्या-
न्मोघं पुरा सिञ्चति तादृशो हि।
अपूर्णमश्रोत्रियमाह तार्क्ष्य ।
न वै तादृग्जुहुयादग्निहोत्रम् ॥ ३.१८९.१९ ॥
No se debe encargar del ofrecimiento a los dioses a quien no ha estudiado el Veda; tal persona vierte en vano. Oh Tārkṣya, se dice que el que no ha estudiado está incompleto; tal persona no debe ofrecer el agnihotra.
3.189.20
रये वै कृशानुं जुह्वति श्रद्दधानाः ।
सत्यव्रता हुतशिष्टाशिनश्च।
गवां लोकं प्राप्यते पुण्यगन्धं ।
पश्यन्ति देवं परमं चापि सत्यम् ॥ ३.१८९.२० ॥
Quienes, llenos de fe y observando votos de verdad, ofrecen al fuego y comen lo que queda de la ofrenda alcanzan el mundo de las vacas, fragante de mérito, y contemplan al dios supremo y la verdad.
3.189.21
क्षेत्रज्ञभूतां परलोकभावे ।
कर्मोदये बुद्दिमभिप्रविष्टाम्।
प्रज्ञां च देवीं सुभगे विमृश्य ।
पृच्छामि त्वां का ह्यसि चारुरूपे ॥ ३.१८९.२१ ॥
Oh afortunada, en el estado del otro mundo, al surgir la acción, habiendo considerado a la diosa Prajñā, que ha entrado en el intelecto como conocedora del campo, te pregunto: oh bella, ¿quién eres?
3.189.22
अग्निहोत्रादहमभ्यागताऽस्मि ।
विप्रर्षभाणां संशयच्छेदनाय।
त्वत्संयोगादहमेतदब्रुवं ।
भावे स्थिता तथ्यमर्थं यथावत् ॥ ३.१८९.२२ ॥
He venido del rito agnihotra, para disipar las dudas de los mejores brahmanes. Por tu unión digo esto, firme en mi naturaleza, el sentido verdadero tal como es.
3.189.23
न हि त्वया सदृशी काचिदस्ति ।
विभ्राजसे ह्यतिमात्रं यथा श्रीः।
रूपं च ते दिव्यमनन्तकान्ति ।
प्रज्ञां च देवीं सुभगे बिभर्षि ॥ ३.१८९.२३ ॥
Nadie es igual a ti; resplandeces en extremo, como la diosa Śrī. Tu forma es divina y de radiancia infinita, y oh afortunada, portas a la diosa Prajñā.
3.189.24
श्रेष्ठानि यानि द्विपदांवरिष्ठ ।
यज्ञेषु विद्वन्नुपपादयन्ति।
तैरेव चाहं संप्रवृद्धा भवामि ।
चाप्यायिता रूपवती च विप्र ॥ ३.१८९.२४ ॥
Oh mejor de los nacidos dos veces, con las mejores cosas que los sabios ofrecen en los sacrificios crezco en gran medida; alimentada por ellas me vuelvo bella en forma, oh brahmán.
3.189.25
यच्चापि पात्रमुपयुज्यते ह ।
वानस्पत्यमायसं पार्थिवं वा।
दिव्येन रूपेण प्रज्ञया च ।
तेनैव सिद्धिरिति विद्धि विद्वन् ॥ ३.१८९.२५ ॥
Cualquier recipiente que se utilice, ya sea de madera, de hierro o de tierra, debe ser de forma divina y sabiduría; sabe que el éxito llega solo por eso, oh sabio.
3.189.26
परं पुराणं तमहं न वेद्मि ॥ ३.१८९.२६ ॥
Aquel supremo y antiguo, no lo conozco.
3.189.27
तं वै परं वेदविदः प्रपन्नाः ।
परं परेभ्यः प्रथितं पुराणम्।
स्वाध्यायदानव्रतपुण्ययोगै-
स्तपोधना वीतशोका विमुक्ताः ॥ ३.१८९.२७ ॥
Ese supremo fue alcanzado por los conocedores del Veda; el antiguo, famoso como supremo por encima de los supremos. Por el estudio, la donación, los votos y la unión de méritos, los ricos en austeridad, libres del dolor, alcanzaron la liberación.
3.189.28
तस्याथ मध्ये वेतसः पुण्यगन्धः ।
सहस्रशाखो विपुलो विभाति।
तस्य मूलात्सरितः प्रस्रवन्ति ।
मधूदकप्रस्रवणाः सुपुण्याः ॥ ३.१८९.२८ ॥
En medio de él brilla un vasto sauce de fragancia sagrada, de mil ramas; de su raíz fluyen los ríos, manantiales de agua dulce, sumamente sagrados.
3.189.29
शाखांशाखां महानद्यः संयान्ति सिकताशयाः ।
धानापूपा मांसशाकाः सदापायसकर्दमाः ॥ ३.१८९.२९ ॥
Rama tras rama, grandes ríos fluyen sobre lechos de arena; granos tostados y tortas, carne y verduras, siempre con barro de arroz con leche.
3.189.30
यस्मिन्नग्निमुखा देवाः सेन्द्राः सहमरुद्गणाः ।
ईजिरे क्रतुभिः श्रेष्ठैस्तत्पदं परमं मुने ॥ ३.१८९.३० ॥
Donde los dioses, con Agni por boca, junto con Indra y las huestes de Maruts, fueron honrados con excelentes sacrificios, ese, oh sabio, es el supremo lugar.