ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.20.1
आनर्तनगरं मुक्तं ततोऽहमगमं तदा ।
महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव ॥ ३.२०.१ ॥
ಅರಸನೇ, ನಿನ್ನ ಮಹಾ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಆಗ ನಾನು ಆನರ್ತ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟೆ.
3.20.2
अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम् ।
निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम् ॥ ३.२०.२ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕಾಂತಿಗುಂದಿದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ; ಅಲ್ಲಿ ವೇದಪಠಣವೂ ವಷಟ್ಕಾರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆಭರಣರಹಿತರಾಗಿದ್ದರು.
3.20.3
अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च ।
दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नोऽहमपृच्छं हृदिकात्मजम् ॥ ३.२०.३ ॥
ದ್ವಾರಕೆಯ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಗುರುತಿಸಲಾಗದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದವು; ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಶಂಕೆಯಿಂದ ಹೃದಿಕನ ಮಗನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ.
3.20.4
अस्वस्थनरनारीकमिदं वृष्णिकुलं भृशम् ।
किमिदं नरशार्दूल श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ३.२०.४ ॥
ಈ ವೃಷ್ಣಿ ಕುಲದ ಗಂಡುಹೆಣ್ಣುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನರಶಾರ್ದೂಲನೇ, ಇದೇನು? ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
3.20.5
एवमुक्तः स तु मया विस्तरेणेदमब्रवीत् ।
रोधं मोक्षं च साल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम ॥ ३.२०.५ ॥
ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು — ಸಾಲ್ವನಿಂದ ಮುತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
3.20.6
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वमशेषतः ।
विनाशे साल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम् ॥ ३.२०.६ ॥
ಆಗ, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿ, ಆಗಲೇ ಸಾಲ್ವರಾಜನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ.
3.20.7
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् ।
राजानमाहुकं चैव तथैवाकनदुन्दुभिम् ॥ ३.२०.७ ॥
ಆಗ ನಾನು, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಗರದ ಜನರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದೆನು; ರಾಜ ಆಹುಕನಿಗೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಕನದುಂದುಭಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದೆನು.
3.20.8
सर्वान्वृष्णिप्रवीरांश्च हर्षयन्नब्रुवं तदा ।
अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः ॥ ३.२०.८ ॥
ವೃಷ್ಣಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೀರರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಆಗ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು: ಯಾದವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇರಬೇಕು.
3.20.9
साल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत ।
नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति ॥ ३.२०.९ ॥
ಸಾಲ್ವರಾಜನ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲದೆ ನಾನು ದ್ವಾರವತಿ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.
3.20.10
ससाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः ।
त्रिःसामा हन्यतामेषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणा ॥ ३.२०.१० ॥
ಸೌಭನಗರದೊಂದಿಗೆ ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಕೊಂದು ನಾನು ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಈ ದುಂದುಭಿಯನ್ನು ಮೂರು ಸಲ ಸಾಮಗಾನದಂತೆ ಬಾರಿಸಿರಿ.
3.20.11
ते मयाऽऽश्वासिता वीरा यथावद्भरतर्षभ ।
सर्वे मामब्रुवन्हृष्टाः प्रयाहि जहिशात्रवान् ॥ ३.२०.११ ॥
ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಆ ವೀರರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಲು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಹೋಗಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ.
3.20.12
तैः प्रहृष्टात्मभिर्वीरैराशीर्भिरभिनन्दितः ।
वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्प्रणम्य शिरसा भवम् ॥ ३.२०.१२ ॥
ಸಂತೋಷಿತ ಹೃದಯದ ಆ ವೀರರ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿತನಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಂದ ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಲೆಬಾಗಿ ಭವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆನು.
3.20.13
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन्दिशः ।
प्रध्माय शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यमहं नृप ॥ ३.२०.१३ ॥
ಶೈಬ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಗ್ರೀವ ಎಂಬ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ರಥದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸುತ್ತಾ, ಓ ರಾಜನೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಂಖ ಪಾಂಚಜನ್ಯವನ್ನು ಊದಿದೆನು.
3.20.14
प्रयातोस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः ।
क्लृप्तेन चतुरङ्गेण यत्तेन जितकाशिना ॥ ३.२०.१४ ॥
ಓ ನರವ್ಯಾಘ್ರನೇ, ಮಹಾ ಸೇನೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಸುಸಜ್ಜಿತ ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜಯದ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಾನು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.
3.20.15
समतीत्य बहून्देशान्गिरींश्च बहुपादपान् ।
सरांसि सरितश्चैव मार्तिकावतमासदम् ॥ ३.२०.१५ ॥
ಹಲವು ದೇಶಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಬಹು ವೃಕ್ಷಗಳ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ನಾನು ಮಾರ್ತಿಕಾವತವನ್ನು ತಲುಪಿದೆನು.
3.20.16
तत्राश्रौषं नरव्याघ्र साल्वं सागरमन्तिकात् ।
प्रयान्तं सौभमास्थाय तमहं पृष्ठतोऽन्वगाम् ॥ ३.२०.१६ ॥
ಓ ನರವ್ಯಾಘ್ರನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಸಾಗರದ ಸಮೀಪದಿಂದ ಸೌಭವನ್ನೇರಿ ಸಾಲ್ವನು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು; ನಾನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದೆನು.
3.20.17
दृष्टवानस्मि राजेन्द्र साल्वराजमथान्तिके ।
ततः सागरमासाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिणः।
समुद्रनाभ्यां साल्वोऽभूत्सौभमास्थाय शत्रुहन् ॥ ३.२०.१७ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಆಗ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಸಾಲ್ವರಾಜನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು. ಆಗ ಸಾಗರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅದರ ಮಹಾ ಅಲೆಗಳ ಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ, ಓ ಶತ್ರುಹಂತಾ, ಸಾಲ್ವನು ಸೌಭವನ್ನೇರಿ ಸಮುದ್ರ-ನಾಭಿಯೊಂದಿಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು.
3.20.18
स मामालोक्य सहसा सेनां स्वां प्राहिणोन्मृधे ।
मद्बाहुना च सेनायां शिष्टायां किंचिदेव च ॥ ३.२०.१८ ॥
ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ ತಕ್ಷಣ ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಬಾಹುವಿನಿಂದ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿದಿದ್ದೂ ಕೂಡ.
3.20.19
स समालोक्य सहसा स्मयन्निव युधिष्ठिर ।
आह्वयामास दुष्टात्मा युद्धायैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.२०.१९ ॥
ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಸಹಸಾ ನೋಡಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೇ, ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ಪದೇ ಪದೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.
3.20.20
तस्य शार्ङ्गविनिर्मुक्तैर्बहुभिर्मर्मभेदिभिः ।
पुरं नासाद्यत शरैस्ततो मां रोष आविशत् ॥ ३.२०.२० ॥
ಅವನ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಹಲವು ಮರ್ಮಭೇದಿ ಬಾಣಗಳು ನನ್ನ ಪುರವನ್ನು (ದೇಹವನ್ನು) ತಲುಪಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೋಪ ತುಂಬಿತು.
3.20.21
स चापि पापप्रकृतिर्दैतेयापशदो नृप ।
मय्यवर्षत दुर्धर्षः शरधाराः सहस्रशः ॥ ३.२०.२१ ॥
ಆ ಪಾಪಸ್ವಭಾವದ, ದೈತ್ಯರ ಅಧಮ ಪುತ್ರನು, ಓ ರಾಜನೇ, ದುರ್ಧರ್ಷನಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಬಾಣಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು.
3.20.22
सैनिकान्मम सूतं च हयांश्च स समाकिरत् ।
अचिन्तयन्तस्तु शरान्वयं युध्याम भारत ॥ ३.२०.२२ ॥
ಅವನು ನನ್ನ ಸೈನಿಕರನ್ನು, ನನ್ನ ಸಾರಥಿಯನ್ನು, ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿದನು; ಆದರೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನಾವು ಹೋರಾಡಿದೆವು, ಭಾರತ.
3.20.23
ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् ।
चिक्षिपुः समरे वीरा मयि साल्वपदानुगाः ॥ ३.२०.२३ ॥
ಆಗ ಶಾಲ್ವನ ಅನುಚರರಾದ ವೀರರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿದ ಗಂಟುಗಳುಳ್ಳ ನೂರಾರು ಸಾವಿರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದರು.
3.20.24
ते हयांश्च रथं चैव ध्वजं दारुकमेव च ।
छादयामासुरसुरास्तैर्बाणैर्मर्मभेदिभिः ॥ ३.२०.२४ ॥
ಆ ಅಸುರರು ಆ ಮರ್ಮಭೇದಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ರಥವನ್ನು, ಧ್ವಜವನ್ನು ಮತ್ತು ದಾರುಕನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದರು.
3.20.25
न हया न रथो वीर न ध्वजो न च दारुकः ।
अदृश्यन्त शरैश्छन्नास्तथाऽहं सैनिकाश्च मे ॥ ३.२०.२५ ॥
ವೀರನೇ, ಕುದುರೆಗಳೂ ರಥವೂ ಧ್ವಜವೂ ದಾರುಕನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೂ ನನ್ನ ಸೈನಿಕರೂ.
3.20.26
ततोऽहमपि कौन्तेय शराणामयुतान्बहून् ।
आमन्त्रितानां धनुषा दिव्येन विधिनाऽक्षिपम् ॥ ३.२०.२६ ॥
ನಂತರ ಕೌಂತೇಯನೇ, ನಾನೂ ದಿವ್ಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಹಲವು ಸಾವಿರಾರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆನು.
3.20.27
न तत्रविषयस्त्वासीन्मम सैन्यस्य भारत ।
खे विषक्तं हि तत्सौभं क्रोशमात्र इवाभवत् ॥ ३.२०.२७ ॥
ಭಾರತನೇ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುವ ಆ ಸೌಭವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ರೋಶದಷ್ಟಾಯಿತು.
3.20.28
ततस्ते प्रेक्षकाः सर्वे देवा वै दिवमास्थिताः ।
हर्षयामासुरुच्चैर्मां सिंहनादतलस्वनैः ॥ ३.२०.२८ ॥
ಆಗ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸಿಂಹನಾದ ಮತ್ತು ಅಂಗೈ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿದರು.
3.20.29
मत्कार्मुकविनिर्मुक्ता दानवानां महारणे ।
अङ्गेषु रुधिराक्तास्ते विविशुः शलभा इव ॥ ३.२०.२९ ॥
ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬಾಣಗಳು ದಾನವರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದು ಮಿಡತೆಗಳಂತೆ ನುಗ್ಗಿದವು.
3.20.30
ततो हलहलाशब्दः सौभमध्ये व्यवर्धत ।
वध्यतां विशिखैस्तीक्ष्णैः पततां च महार्णवे ॥ ३.२०.३० ॥
ಆಗ ಸೌಭದ ಒಳಗೆ ಹಲಹಲ ಶಬ್ದ ಹೆಚ್ಚಿತು—ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಮತ್ತು ಮಹಾಸಾಗರಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವರ ಕೂಗು.
3.20.31
ते निकृत्तभुजस्कन्धाः कबन्धाकृतिदर्शनाः ।
नदन्तो भैरवान्नादान्निपतन्ति स्म दानवाः।
पतितास्तेऽपि भक्ष्यन्ते समुद्रांभोनिवासिभिः ॥ ३.२०.३१ ॥
ತುಂಡಾದ ತೋಳು ಭುಜಗಳೊಂದಿಗೆ, ತಲೆಯಿಲ್ಲದ ದೇಹದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ, ಆ ದಾನವರು ಭಯಂಕರ ಕೂಗು ಕೂಗುತ್ತಾ ಬಿದ್ದರು. ಬಿದ್ದವರನ್ನೂ ಸಮುದ್ರ ಜಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ತಿಂದವು.
3.20.32
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभम् ।
जलजं पाञ्चजन्यं वै प्राणेनाहमपूरयम् ॥ ३.२०.३२ ॥
ಆಗ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಚಂದ್ರ, ತಾವರೆ ನಾರು ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದೆನು.
3.20.33
तान्दृष्ट्वा पतितांस्तत्र साल्वः सौभपतिस्ततः ।
मायायुद्धेन महता योधयामास मां युधि ॥ ३.२०.३३ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸೌಭಪತಿ ಸಾಲ್ವನು ಆಗ ಮಹಾ ಮಾಯಾಯುದ್ಧದಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.
3.20.34
ततो गदा हलाः प्रासाः शूलशक्तिपरश्चथाः ।
असयः शक्तिकुलिशपाशर्ष्टिकनपाः शराः।
पट्टसाश्च भुशुण्ड्यश्च प्रपतन्त्यनिशं मयि ॥ ३.२०.३४ ॥
ಆಗ ಗದೆಗಳು, ನೇಗಿಲುಗಳು, ಈಟಿಗಳು, ಶೂಲಗಳು, ಶಕ್ತಿಗಳು, ಕೊಡಲಿಗಳು, ಖಡ್ಗಗಳು, ಶಕ್ತಿ, ಕುಲಿಶ, ಪಾಶ, ಋಷ್ಟಿ, ಕನಪ, ಬಾಣಗಳು, ಪಟ್ಟಸಗಳು ಮತ್ತು ಭುಶುಂಡಿಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುರಿದವು.
3.20.35
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् ।
तस्यां हतायां मायायां गिरिशृङ्गैरयोधयत् ॥ ३.२०.३५ ॥
ಆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಯೆಯಿಂದಲೇ ತಕ್ಷಣ ಎದುರಿಸಿ ನಾಶಮಾಡಿದೆನು. ಆ ಮಾಯೆ ನಾಶವಾದಾಗ ಅವನು ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.
3.20.36
ततोऽभवत्तम इव प्रकाश इव चाभवत् ।
दुर्दिनं सुदिनं चैव शीतमुष्णं च भारत ॥ ३.२०.३६ ॥
ಆಗ ಕತ್ತಲೆಯಂತೆಯೂ ಬೆಳಕಿನಂತೆಯೂ ಆಯಿತು. ಓ ಭಾರತ, ಮಳೆಯ ದಿನ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನ, ಚಳಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆದವು.
3.20.37
अङ्गारपांसुवर्षं च शस्त्रवर्षं च भारत ।
एवं मायां प्रकुर्वाणो योधयामास मां रिपुः ॥ ३.२०.३७ ॥
ಭರತಾ! ಅವನು ಕೆಂಡ ಮತ್ತು ಧೂಳಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಆಯುಧಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಶತ್ರು ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿಸಿದನು.
3.20.38
विज्ञाय तदहं सर्वं माययैव व्यनाशयम् ।
यथाकालं तु युद्धेन व्यधमं सर्वतः शरैः ॥ ३.२०.३८ ॥
ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ಮಾಯೆಯನ್ನು ಮಾಯೆಯಿಂದಲೇ ನಾಶಮಾಡಿದೆನು. ತಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಚದುರಿಸಿದೆನು.
3.20.39
ततो हतायां च मया मायायां युधि दानवः ।
मायामन्यां महाराज चकार मतिमोहिनीम् ॥ ३.२०.३९ ॥
ಆಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಆ ಮಾಯೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ಮಹಾರಾಜ, ಆ ದಾನವನು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
3.20.40
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् ।
शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्रायुततारकम् ॥ ३.२०.४० ॥
ಆಗ, ಮಹಾರಾಜ, ಆಕಾಶವು ನೂರು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಆಯಿತು. ಕೌಂತೇಯ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೂರು ಚಂದ್ರರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು, ಅಯುತಗಟ್ಟಲೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.
3.20.41
ततो नाज्ञायत तदा दिवारात्रं तथा दिशः ।
ततोऽहं मोहमापन्नः प्रज्ञास्त्रं समयोजयम् ॥ ३.२०.४१ ॥
ಆಗ ಹಗಲೂ ಇರುಳೂ, ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾನು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆ.
3.20.42
तदस्त्रमस्तमस्त्रेण विधूतं शरतूलवत् ।
तथा तदभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्।
लब्धालोकस्तु राजेन्द्र पुनः शत्रुमयोधयम् ॥ ३.२०.४२ ॥
ಆ ಅಸ್ತ್ರವು ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ನಾಶವಾಗಿ ಬಾಣದ ಹತ್ತಿಯಂತೆ ಚದುರಿತು. ಹೀಗೆ ಆ ಯುದ್ಧವು ಭೀಕರವಾಗಿ, ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುವಂತಾಯಿತು. ರಾಜೇಂದ್ರ, ಬೆಳಕು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಶತ್ರುವಿನೊಡನೆ ಹೋರಾಡಿದೆ.