Mahābhārata · Adhyāya 3.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.20.1
आनर्तनगरं मुक्तं ततोऽहमगमं तदा ।
महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव ॥ ३.२०.१ ॥
O König, als dein großes Rājasūya-Opfer beendet war, verließ ich damals die Stadt Ānarta.
3.20.2
अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम् ।
निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम् ॥ ३.२०.२ ॥
O großer König, ich sah Dvārakā ihres Glanzes beraubt, ohne Rezitation des Veda und ohne vaṣaṭkāra, ihre edlen Frauen ohne Schmuck.
3.20.3
अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च ।
दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नोऽहमपृच्छं हृदिकात्मजम् ॥ ३.२०.३ ॥
Die Lustgärten Dvārakās hatten unkenntlich gewordene Gestalten angenommen; als ich dies sah, von Unruhe erfüllt, befragte ich den Sohn des Hṛdika.
3.20.4
अस्वस्थनरनारीकमिदं वृष्णिकुलं भृशम् ।
किमिदं नरशार्दूल श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ३.२०.४ ॥
Dieses Geschlecht der Vṛṣṇi, seine Männer und Frauen sehr krank — was ist das, o Tiger unter den Menschen? Ich möchte die Wahrheit darüber hören.
3.20.5
एवमुक्तः स तु मया विस्तरेणेदमब्रवीत् ।
रोधं मोक्षं च साल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम ॥ ३.२०.५ ॥
Als ich so fragte, erzählte er dies ausführlich: die Belagerung durch Sālva und die Befreiung davon, o Bester der Könige.
3.20.6
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वमशेषतः ।
विनाशे साल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम् ॥ ३.२०.६ ॥
Da, o Bester der Bharatas, faßte ich, nachdem ich alles ohne Auslassung gehört hatte, sogleich den Entschluss, den Untergang König Sālvas herbeizuführen.
3.20.7
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् ।
राजानमाहुकं चैव तथैवाकनदुन्दुभिम् ॥ ३.२०.७ ॥
Dann, o Bester der Bharatas, nachdem ich das Volk der Stadt, König Āhuka und ebenso Ākananduṇḍubhi getröstet hatte,
3.20.8
सर्वान्वृष्णिप्रवीरांश्च हर्षयन्नब्रुवं तदा ।
अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः ॥ ३.२०.८ ॥
Und alle Vorzüglichsten Helden der Vṛṣṇis erfreuend, sprach ich damals: Ihr Stiere der Yādavas, Wachsamkeit muss in der Stadt stets gewahrt werden.
3.20.9
साल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत ।
नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति ॥ ३.२०.९ ॥
Wisset, dass ich zur Vernichtung König Sālvas aufgebrochen bin; ohne ihn erschlagen zu haben, werde ich nicht zur Stadt Dvāravatī zurückkehren.
3.20.10
ससाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः ।
त्रिःसामा हन्यतामेषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणा ॥ ३.२०.१० ॥
Nachdem ich Sālva samt der Stadt Saubha erschlagen habe, werde ich euch wiedersehen. Diese Trommel, dreimal tönend und den Feinden furchtbar, soll geschlagen werden.
3.20.11
ते मयाऽऽश्वासिता वीरा यथावद्भरतर्षभ ।
सर्वे मामब्रुवन्हृष्टाः प्रयाहि जहिशात्रवान् ॥ ३.२०.११ ॥
Jene Helden, von mir gebührend getröstet, o Stier der Bharatas, sprachen alle froh zu mir: Zieh hin und erschlage die Feinde.
3.20.12
तैः प्रहृष्टात्मभिर्वीरैराशीर्भिरभिनन्दितः ।
वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्प्रणम्य शिरसा भवम् ॥ ३.२०.१२ ॥
Von jenen Helden mit frohem Herzen mit Segenswünschen gegrüßt, ließ ich die Besten der Zweimalgeborenen Segenssprüche sprechen und neigte mein Haupt vor Bhava.
3.20.13
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन्दिशः ।
प्रध्माय शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यमहं नृप ॥ ३.२०.१३ ॥
Mit dem von den Pferden Śaibya und Sugrīva gezogenen Wagen die Himmelsrichtungen widerhallen lassend, habe ich, o König, die beste Muschel, Pāñcajanya, geblasen.
3.20.14
प्रयातोस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः ।
क्लृप्तेन चतुरङ्गेण यत्तेन जितकाशिना ॥ ३.२०.१४ ॥
O Tiger unter den Menschen, ich bin aufgebrochen, umgeben von großer Streitmacht, mit einem wohlgeordneten vierfachen Heer, bereit und begierig auf den Sieg.
3.20.15
समतीत्य बहून्देशान्गिरींश्च बहुपादपान् ।
सरांसि सरितश्चैव मार्तिकावतमासदम् ॥ ३.२०.१५ ॥
Nachdem ich viele Länder, Berge mit vielen Bäumen, Seen und Flüsse durchquert hatte, erreichte ich Mārtikāvata.
3.20.16
तत्राश्रौषं नरव्याघ्र साल्वं सागरमन्तिकात् ।
प्रयान्तं सौभमास्थाय तमहं पृष्ठतोऽन्वगाम् ॥ ३.२०.१६ ॥
Dort hörte ich, o Tiger unter den Menschen, dass Sālva von der Nähe des Meeres aufbrach, auf dem Saubha reitend, und ich folgte ihm von hinten.
3.20.17
दृष्टवानस्मि राजेन्द्र साल्वराजमथान्तिके ।
ततः सागरमासाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिणः।
समुद्रनाभ्यां साल्वोऽभूत्सौभमास्थाय शत्रुहन् ॥ ३.२०.१७ ॥
Ich sah den König Sālva ganz nah, o Herr der Könige. Dann, das Meer erreichend, in einer Bucht seiner großen Wellen, o Feindesbezwinger, erschien Sālva, auf dem Saubha reitend, zusammen mit dem Meeresnabel.
3.20.18
स मामालोक्य सहसा सेनां स्वां प्राहिणोन्मृधे ।
मद्बाहुना च सेनायां शिष्टायां किंचिदेव च ॥ ३.२०.१८ ॥
Als er mich sah, schickte er sogleich sein eigenes Heer in die Schlacht; und von diesem Heer, was nach der Kraft meines Armes noch übrig war, ebenso.
3.20.19
स समालोक्य सहसा स्मयन्निव युधिष्ठिर ।
आह्वयामास दुष्टात्मा युद्धायैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.२०.१९ ॥
Als er mich plötzlich erblickte, o Yudhiṣṭhira, wie lächelnd, forderte mich der Bösgesinnte immer wieder zum Kampf heraus.
3.20.20
तस्य शार्ङ्गविनिर्मुक्तैर्बहुभिर्मर्मभेदिभिः ।
पुरं नासाद्यत शरैस्ततो मां रोष आविशत् ॥ ३.२०.२० ॥
Viele Pfeile, aus seinem Śārṅga-Bogen abgeschossen und die Lebenspunkte durchbohrend, erreichten meine Stadt (meinen Körper) nicht; da fuhr der Zorn in mich.
3.20.21
स चापि पापप्रकृतिर्दैतेयापशदो नृप ।
मय्यवर्षत दुर्धर्षः शरधाराः सहस्रशः ॥ ३.२०.२१ ॥
Und er, von böser Natur, der niederträchtige Sohn der Daityas, o König, unbezwingbar, ließ Ströme von Pfeilen auf mich regnen, zu Tausenden.
3.20.22
सैनिकान्मम सूतं च हयांश्च स समाकिरत् ।
अचिन्तयन्तस्तु शरान्वयं युध्याम भारत ॥ ३.२०.२२ ॥
Er bedeckte meine Krieger, meinen Wagenlenker und auch die Pferde; doch unbekümmert um die Pfeile kämpften wir weiter, o Bhārata.
3.20.23
ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् ।
चिक्षिपुः समरे वीरा मयि साल्वपदानुगाः ॥ ३.२०.२३ ॥
Dann schleuderten die Helden aus Śālvas Gefolge im Kampf hunderttausende Pfeile mit gebogenen Gelenken gegen mich.
3.20.24
ते हयांश्च रथं चैव ध्वजं दारुकमेव च ।
छादयामासुरसुरास्तैर्बाणैर्मर्मभेदिभिः ॥ ३.२०.२४ ॥
Jene Asuras bedeckten meine Pferde, den Wagen, das Banner und auch Dāruka mit jenen lebenswichtige Stellen durchbohrenden Pfeilen.
3.20.25
न हया न रथो वीर न ध्वजो न च दारुकः ।
अदृश्यन्त शरैश्छन्नास्तथाऽहं सैनिकाश्च मे ॥ ३.२०.२५ ॥
O Held, weder die Pferde noch der Wagen, noch das Banner, noch Dāruka waren zu sehen, von Pfeilen bedeckt; so auch ich und meine Krieger.
3.20.26
ततोऽहमपि कौन्तेय शराणामयुतान्बहून् ।
आमन्त्रितानां धनुषा दिव्येन विधिनाऽक्षिपम् ॥ ३.२०.२६ ॥
Dann, o Sohn der Kuntī, schoss auch ich viele zehntausend Pfeile ab, durch den Bogen nach göttlichem Ritus herbeigerufen.
3.20.27
न तत्रविषयस्त्वासीन्मम सैन्यस्य भारत ।
खे विषक्तं हि तत्सौभं क्रोशमात्र इवाभवत् ॥ ३.२०.२७ ॥
Dort, o Bhārata, gab es für mein Heer keine Sichtweite mehr, denn jenes am Himmel schwebende Saubha schien nur eine einzige krośa entfernt.
3.20.28
ततस्ते प्रेक्षकाः सर्वे देवा वै दिवमास्थिताः ।
हर्षयामासुरुच्चैर्मां सिंहनादतलस्वनैः ॥ ३.२०.२८ ॥
Da erfreuten mich alle jene zuschauenden Götter, die im Himmel standen, laut mit Löwenbrüllen und dem Klang klatschender Handflächen.
3.20.29
मत्कार्मुकविनिर्मुक्ता दानवानां महारणे ।
अङ्गेषु रुधिराक्तास्ते विविशुः शलभा इव ॥ ३.२०.२९ ॥
Von meinem Bogen in der großen Schlacht abgeschossen, drangen jene blutbefleckten Pfeile wie Heuschrecken in die Glieder der Dānavas ein.
3.20.30
ततो हलहलाशब्दः सौभमध्ये व्यवर्धत ।
वध्यतां विशिखैस्तीक्ष्णैः पततां च महार्णवे ॥ ३.२०.३० ॥
Da erhob sich im Inneren Saubhas ein lautes Getöse von jenen, die von scharfen Pfeilen getroffen wurden und in das große Meer stürzten.
3.20.31
ते निकृत्तभुजस्कन्धाः कबन्धाकृतिदर्शनाः ।
नदन्तो भैरवान्नादान्निपतन्ति स्म दानवाः।
पतितास्तेऽपि भक्ष्यन्ते समुद्रांभोनिवासिभिः ॥ ३.२०.३१ ॥
Mit abgeschlagenen Armen und Schultern, Gestalten kopfloser Rümpfe zeigend, stießen jene Dānavas furchtbare Schreie aus und stürzten nieder. Auch die Gefallenen wurden von den Bewohnern der Meeresgewässer verschlungen.
3.20.32
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभम् ।
जलजं पाञ्चजन्यं वै प्राणेनाहमपूरयम् ॥ ३.२०.३२ ॥
Dann füllte ich mit meinem Atem die Muschel Pāñcajanya, strahlend wie Kuhmilch, Jasmin, Mond, Lotusfaser und Silber.
3.20.33
तान्दृष्ट्वा पतितांस्तत्र साल्वः सौभपतिस्ततः ।
मायायुद्धेन महता योधयामास मां युधि ॥ ३.२०.३३ ॥
Als er sie dort gefallen sah, kämpfte Sālva, der Herr von Saubha, dann mit einem großen Illusionskrieg gegen mich in der Schlacht.
3.20.34
ततो गदा हलाः प्रासाः शूलशक्तिपरश्चथाः ।
असयः शक्तिकुलिशपाशर्ष्टिकनपाः शराः।
पट्टसाश्च भुशुण्ड्यश्च प्रपतन्त्यनिशं मयि ॥ ३.२०.३४ ॥
Dann regneten Keulen, Pflüge, Speere, Dreizacke, Lanzen und Streitäxte, Schwerter, Wurfspeere, Donnerkeile, Schlingen, Wurfspieße und Keulen, Pfeile, breite Schwerter und Bhuśuṇḍī-Geschosse unaufhörlich auf mich herab.
3.20.35
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् ।
तस्यां हतायां मायायां गिरिशृङ्गैरयोधयत् ॥ ३.२०.३५ ॥
Diese Illusion konterte ich sogleich mit Illusion selbst und vernichtete sie. Als diese Illusion erschlagen war, kämpfte er mit Bergesgipfeln.
3.20.36
ततोऽभवत्तम इव प्रकाश इव चाभवत् ।
दुर्दिनं सुदिनं चैव शीतमुष्णं च भारत ॥ ३.२०.३६ ॥
Dann wurde es wie Finsternis und wie Licht; ein stürmischer und ein heiterer Tag, Kälte und Hitze zugleich, o Bhārata.
3.20.37
अङ्गारपांसुवर्षं च शस्त्रवर्षं च भारत ।
एवं मायां प्रकुर्वाणो योधयामास मां रिपुः ॥ ३.२०.३७ ॥
O Bhārata, er ließ Glut und Staub regnen und einen Regen von Waffen; so erzeugte der Feind Täuschung und ließ mich kämpfen.
3.20.38
विज्ञाय तदहं सर्वं माययैव व्यनाशयम् ।
यथाकालं तु युद्धेन व्यधमं सर्वतः शरैः ॥ ३.२०.३८ ॥
Als ich all dies erkannt hatte, vernichtete ich die Täuschung durch Täuschung selbst; dann zerstreute ich ihn zur rechten Zeit im Kampf von allen Seiten mit Pfeilen.
3.20.39
ततो हतायां च मया मायायां युधि दानवः ।
मायामन्यां महाराज चकार मतिमोहिनीम् ॥ ३.२०.३९ ॥
Als jene Täuschung in der Schlacht von mir vernichtet war, o großer König, erzeugte der Dānava eine andere Täuschung, die den Geist verwirrte.
3.20.40
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् ।
शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्रायुततारकम् ॥ ३.२०.४० ॥
Dann, o großer König, wurde der Himmel, als hätte er hundert Sonnen; und, o Sohn der Kuntī, hundert Monde und Tausende und Zehntausende von Sternen.
3.20.41
ततो नाज्ञायत तदा दिवारात्रं तथा दिशः ।
ततोऽहं मोहमापन्नः प्रज्ञास्त्रं समयोजयम् ॥ ३.२०.४१ ॥
Da waren weder Tag noch Nacht, noch die Himmelsrichtungen zu erkennen; dann, in Verwirrung geraten, setzte ich die Waffe der Einsicht ein.
3.20.42
तदस्त्रमस्तमस्त्रेण विधूतं शरतूलवत् ।
तथा तदभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्।
लब्धालोकस्तु राजेन्द्र पुनः शत्रुमयोधयम् ॥ ३.२०.४२ ॥
Jene Waffe, durch eine Gegenwaffe vernichtet, zerstob wie Wollflocken von Pfeilen; so wurde jene Schlacht tosend und haarsträubend. O Herr der Könige, wieder sehend geworden, kämpfte ich erneut gegen den Feind.