மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.20.1
आनर्तनगरं मुक्तं ततोऽहमगमं तदा ।
महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव ॥ ३.२०.१ ॥
அரசே, உமது மகத்தான ராஜசூய யாகம் நிறைவடைந்ததும், அப்போது நான் ஆனர்த நகரை விட்டுப் புறப்பட்டேன்.
3.20.2
अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम् ।
निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम् ॥ ३.२०.२ ॥
மகாராஜாவே, ஒளியிழந்த துவாரகையைக் கண்டேன்; அங்கு வேதபாராயணமும் வஷட்காரமும் இல்லை, சிறந்த பெண்கள் அணிகலன்கள் இழந்திருந்தனர்.
3.20.3
अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च ।
दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नोऽहमपृच्छं हृदिकात्मजम् ॥ ३.२०.३ ॥
துவாரகையின் பூந்தோட்டங்கள் அடையாளம் காண முடியாத தோற்றம் பெற்றிருந்தன; அதைக் கண்டு ஐயமுற்று ஹிருதிகனின் மகனிடம் கேட்டேன்.
3.20.4
अस्वस्थनरनारीकमिदं वृष्णिकुलं भृशम् ।
किमिदं नरशार्दूल श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ३.२०.४ ॥
இந்த விருஷ்ணி குலம் ஆண்களும் பெண்களும் மிகவும் நோயுற்றிருக்கிறது. நரசார்தூலனே, இது என்ன? உண்மையில் அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.20.5
एवमुक्तः स तु मया विस्तरेणेदमब्रवीत् ।
रोधं मोक्षं च साल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम ॥ ३.२०.५ ॥
நான் இவ்வாறு கேட்டதும் அவன் விரிவாக இதைச் சொன்னான் — சால்வனால் முற்றுகையும் அதிலிருந்து விடுதலையும், அரசர்களில் சிறந்தவனே.
3.20.6
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वमशेषतः ।
विनाशे साल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम् ॥ ३.२०.६ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, எல்லாவற்றையும் முழுமையாகக் கேட்டு, அப்போதே சால்வ அரசனை அழிக்கும் உறுதியை மேற்கொண்டேன்.
3.20.7
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् ।
राजानमाहुकं चैव तथैवाकनदुन्दुभिम् ॥ ३.२०.७ ॥
அப்போது நான், பரதர்களில் சிறந்தவனே, நகர மக்களுக்கு ஆறுதல் கூறினேன்; அரசன் ஆஹுகருக்கும், அதேபோல் ஆகனதுந்துபிக்கும் ஆறுதல் கூறினேன்.
3.20.8
सर्वान्वृष्णिप्रवीरांश्च हर्षयन्नब्रुवं तदा ।
अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः ॥ ३.२०.८ ॥
விருஷ்ணிகளின் சிறந்த வீரர்கள் அனைவரையும் மகிழ்வித்துக்கொண்டு, அப்போது நான் கூறினேன்: யாதவர்களில் காளைகளே, நகரில் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கவேண்டும்.
3.20.9
साल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत ।
नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति ॥ ३.२०.९ ॥
சால்வ அரசனை அழிப்பதற்காக நான் புறப்பட்டுவிட்டேன் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; அவனைக் கொல்லாமல் நான் துவாரவதி நகரத்திற்குத் திரும்பமாட்டேன்.
3.20.10
ससाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः ।
त्रिःसामा हन्यतामेषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणा ॥ ३.२०.१० ॥
சௌப நகரத்தையும் சால்வனையும் கொன்றபின் நான் மீண்டும் உங்களைக் காண்பேன்; எதிரிகளுக்கு அச்சம் தரும் இந்த துந்துபியை மூன்று முறை சாமகானம் போல ஒலிக்கச் செய்யுங்கள்.
3.20.11
ते मयाऽऽश्वासिता वीरा यथावद्भरतर्षभ ।
सर्वे मामब्रुवन्हृष्टाः प्रयाहि जहिशात्रवान् ॥ ३.२०.११ ॥
பரதர்களில் காளையே, நான் அவ்வீரர்களை முறைப்படி ஆறுதல்படுத்தினேன்; அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் என்னிடம் கூறினர்: செல்லுங்கள், எதிரிகளைக் கொல்லுங்கள்.
3.20.12
तैः प्रहृष्टात्मभिर्वीरैराशीर्भिरभिनन्दितः ।
वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्प्रणम्य शिरसा भवम् ॥ ३.२०.१२ ॥
மகிழ்ந்த உள்ளம் கொண்ட அந்த வீரர்களின் ஆசிகளால் வாழ்த்தப்பட்டு, சிறந்த துவிஜர்களைக் கொண்டு மங்கல மந்திரங்களை ஓதச்செய்து, தலை வணங்கி பவனை வணங்கினேன்.
3.20.13
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन्दिशः ।
प्रध्माय शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यमहं नृप ॥ ३.२०.१३ ॥
சைப்ய, சுக்ரீவர் ஆகிய குதிரைகளால் பூட்டிய தேரால் திசைகளை முழக்கி, அரசே, சிறந்த சங்கான பாஞ்சஜன்யத்தை ஊதினேன்.
3.20.14
प्रयातोस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः ।
क्लृप्तेन चतुरङ्गेण यत्तेन जितकाशिना ॥ ३.२०.१४ ॥
நரவ்யாக்ரரே, பெரும் படையால் சூழப்பட்டு, ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்ட நால்வகைப் படையுடன், வெற்றி வேட்கையுடன் தயாராக நான் புறப்பட்டேன்.
3.20.15
समतीत्य बहून्देशान्गिरींश्च बहुपादपान् ।
सरांसि सरितश्चैव मार्तिकावतमासदम् ॥ ३.२०.१५ ॥
பல நாடுகளையும், பல மரங்கள் நிறைந்த மலைகளையும், ஏரிகளையும், ஆறுகளையும் கடந்து நான் மார்த்திகாவதத்தை அடைந்தேன்.
3.20.16
तत्राश्रौषं नरव्याघ्र साल्वं सागरमन्तिकात् ।
प्रयान्तं सौभमास्थाय तमहं पृष्ठतोऽन्वगाम् ॥ ३.२०.१६ ॥
நரவ்யாக்ரரே, அங்கே கடலருகில் சௌப விமானத்தில் ஏறிச் செல்லும் சால்வனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன்; நான் அவனைப் பின்தொடர்ந்தேன்.
3.20.17
दृष्टवानस्मि राजेन्द्र साल्वराजमथान्तिके ।
ततः सागरमासाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिणः।
समुद्रनाभ्यां साल्वोऽभूत्सौभमास्थाय शत्रुहन् ॥ ३.२०.१७ ॥
அரசர்களின் அரசே, பின்னர் அருகில் சால்வராஜனைக் கண்டேன். அப்போது கடலை அடைந்து, அதன் பெரிய அலைகளுடைய வளைகுடாவில், சத்ருஹந்தாவே, சால்வன் சௌபத்தில் ஏறியவனாக கடலின் நாபியுடன் தோன்றினான்.
3.20.18
स मामालोक्य सहसा सेनां स्वां प्राहिणोन्मृधे ।
मद्बाहुना च सेनायां शिष्टायां किंचिदेव च ॥ ३.२०.१८ ॥
அவன் என்னைக் கண்டதும் உடனே போருக்காக தன் படையை அனுப்பினான்; என் கையால் படையில் சிறிது எஞ்சியிருந்ததும்.
3.20.19
स समालोक्य सहसा स्मयन्निव युधिष्ठिर ।
आह्वयामास दुष्टात्मा युद्धायैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.२०.१९ ॥
அவன் என்னைத் திடீரென்று பார்த்து, யுதிஷ்டிரா, புன்னகைப்பவன் போல், தீய மனம் கொண்டவன் மீண்டும் மீண்டும் போருக்கு அழைத்தான்.
3.20.20
तस्य शार्ङ्गविनिर्मुक्तैर्बहुभिर्मर्मभेदिभिः ।
पुरं नासाद्यत शरैस्ततो मां रोष आविशत् ॥ ३.२०.२० ॥
அவனுடைய சார்ங்க வில்லிலிருந்து எய்யப்பட்ட பல மர்மம் துளைக்கும் அம்புகள் என் நகரத்தை (உடலை) அடையவில்லை; பின்னர் எனக்குள் கோபம் புகுந்தது.
3.20.21
स चापि पापप्रकृतिर्दैतेयापशदो नृप ।
मय्यवर्षत दुर्धर्षः शरधाराः सहस्रशः ॥ ३.२०.२१ ॥
அந்தத் தீய இயல்புடைய, தைத்தியர்களின் இழிந்த மகன், அரசே, அடக்க முடியாதவனாய் என்மீது ஆயிரக்கணக்கான அம்புத் தாரைகளைப் பொழிந்தான்.
3.20.22
सैनिकान्मम सूतं च हयांश्च स समाकिरत् ।
अचिन्तयन्तस्तु शरान्वयं युध्याम भारत ॥ ३.२०.२२ ॥
அவன் என் வீரர்களையும், என் சாரதியையும், குதிரைகளையும் மறைத்தான்; ஆனால் அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல் நாம் போரிட்டோம், பாரதா.
3.20.23
ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् ।
चिक्षिपुः समरे वीरा मयि साल्वपदानुगाः ॥ ३.२०.२३ ॥
பின்னர் வளைந்த கணுக்களையுடைய நூறாயிரம் அம்புகளை சால்வனைப் பின்தொடர்ந்த வீரர்கள் போரில் என்மீது எறிந்தனர்.
3.20.24
ते हयांश्च रथं चैव ध्वजं दारुकमेव च ।
छादयामासुरसुरास्तैर्बाणैर्मर्मभेदिभिः ॥ ३.२०.२४ ॥
அந்த அசுரர்கள் அந்த மர்மம் துளைக்கும் அம்புகளால் என் குதிரைகளையும், தேரையும், கொடியையும், தாருகனையும் மறைத்தனர்.
3.20.25
न हया न रथो वीर न ध्वजो न च दारुकः ।
अदृश्यन्त शरैश्छन्नास्तथाऽहं सैनिकाश्च मे ॥ ३.२०.२५ ॥
வீரனே, குதிரைகளும் தேரும் கொடியும் தாருகனும் தெரியவில்லை; அம்புகளால் மூடப்பட்டு, அவ்வாறே நானும் என் வீரர்களும்.
3.20.26
ततोऽहमपि कौन्तेय शराणामयुतान्बहून् ।
आमन्त्रितानां धनुषा दिव्येन विधिनाऽक्षिपम् ॥ ३.२०.२६ ॥
பின்பு, குந்தியின் மகனே, நானும் தெய்வீக முறையில் வில்லால் அழைக்கப்பட்ட பல பதினாயிரம் அம்புகளை எய்தேன்.
3.20.27
न तत्रविषयस्त्वासीन्मम सैन्यस्य भारत ।
खे विषक्तं हि तत्सौभं क्रोशमात्र इवाभवत् ॥ ३.२०.२७ ॥
பாரதனே, அங்கே என் படையின் பார்வை எல்லை இருக்கவில்லை; ஆகாயத்தில் தொங்கிய அந்த சௌபம் ஒரு குரோச தொலைவு போல ஆனது.
3.20.28
ततस्ते प्रेक्षकाः सर्वे देवा वै दिवमास्थिताः ।
हर्षयामासुरुच्चैर्मां सिंहनादतलस्वनैः ॥ ३.२०.२८ ॥
அப்போது வானில் நின்ற அந்த பார்வையாளர்களான தேவர்கள் அனைவரும் சிங்க முழக்கங்களாலும் உள்ளங்கை ஓசைகளாலும் என்னை உரக்க மகிழ்வித்தனர்.
3.20.29
मत्कार्मुकविनिर्मुक्ता दानवानां महारणे ।
अङ्गेषु रुधिराक्तास्ते विविशुः शलभा इव ॥ ३.२०.२९ ॥
பெரும் போரில் என் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்புகள் தானவர்களின் உடல்களில் இரத்தம் தோய்ந்து வெட்டுக்கிளிகள் போல நுழைந்தன.
3.20.30
ततो हलहलाशब्दः सौभमध्ये व्यवर्धत ।
वध्यतां विशिखैस्तीक्ष्णैः पततां च महार्णवे ॥ ३.२०.३० ॥
அப்போது சௌபத்தின் உள்ளே கூக்குரல் ஓசை பெருகியது—கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவர்களும், பெரும் கடலில் விழுந்தவர்களுமான அவர்களின் ஓலம்.
3.20.31
ते निकृत्तभुजस्कन्धाः कबन्धाकृतिदर्शनाः ।
नदन्तो भैरवान्नादान्निपतन्ति स्म दानवाः।
पतितास्तेऽपि भक्ष्यन्ते समुद्रांभोनिवासिभिः ॥ ३.२०.३१ ॥
துண்டிக்கப்பட்ட தோள்களும் கரங்களும் கொண்டு, தலையற்ற உடல்கள் போலத் தோன்றிய அந்த தானவர்கள் பயங்கரமாகக் கதறிக்கொண்டு விழுந்தனர். விழுந்தவர்களையும் கடலின் நீரில் வசிப்பவை உண்டன.
3.20.32
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभम् ।
जलजं पाञ्चजन्यं वै प्राणेनाहमपूरयम् ॥ ३.२०.३२ ॥
பின்னர் பசுப்பாலும், மல்லிகையும், நிலவும், தாமரைத் தண்டும், வெள்ளியும் போன்ற ஒளியுடைய பாஞ்சஜன்யம் என்ற சங்கை நான் மூச்சால் நிரப்பினேன்.
3.20.33
तान्दृष्ट्वा पतितांस्तत्र साल्वः सौभपतिस्ततः ।
मायायुद्धेन महता योधयामास मां युधि ॥ ३.२०.३३ ॥
அங்கே அவர்கள் விழுந்ததைக் கண்ட சௌபபதி சால்வன், பின்னர் பெரும் மாயப் போரால் என்னுடன் போரிட்டான்.
3.20.34
ततो गदा हलाः प्रासाः शूलशक्तिपरश्चथाः ।
असयः शक्तिकुलिशपाशर्ष्टिकनपाः शराः।
पट्टसाश्च भुशुण्ड्यश्च प्रपतन्त्यनिशं मयि ॥ ३.२०.३४ ॥
பின்னர் கதைகளும், ஏர்களும், ஈட்டிகளும், சூலங்களும், சக்திகளும், மழுக்களும், வாள்களும், சக்தி, வஜ்ரம், பாசம், ரிஷ்டி, கனப என்பவையும், அம்புகளும், பட்டசங்களும், புசுண்டிகளும் என்மீது இடைவிடாமல் விழுந்தன.
3.20.35
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् ।
तस्यां हतायां मायायां गिरिशृङ्गैरयोधयत् ॥ ३.२०.३५ ॥
அந்த மாயையை நான் உடனே மாயையாலேயே எதிர்கொண்டு அழித்தேன். அந்த மாயை அழிந்ததும் அவன் மலைச் சிகரங்களால் போரிட்டான்.
3.20.36
ततोऽभवत्तम इव प्रकाश इव चाभवत् ।
दुर्दिनं सुदिनं चैव शीतमुष्णं च भारत ॥ ३.२०.३६ ॥
பின்னர் இருள் போலவும் ஒளி போலவும் ஆயிற்று. ஓ பாரதா, மழைநாளும் நல்ல நாளும், குளிரும் வெப்பமும் ஒன்றாயின.
3.20.37
अङ्गारपांसुवर्षं च शस्त्रवर्षं च भारत ।
एवं मायां प्रकुर्वाणो योधयामास मां रिपुः ॥ ३.२०.३७ ॥
பாரதா! அவன் கனல்களையும் தூசியையும் மழையாகப் பொழிந்தான், ஆயுதங்களின் மழையையும் பொழிந்தான். இவ்வாறு மாயையை உண்டாக்கி எதிரி என்னுடன் போரிட வைத்தான்.
3.20.38
विज्ञाय तदहं सर्वं माययैव व्यनाशयम् ।
यथाकालं तु युद्धेन व्यधमं सर्वतः शरैः ॥ ३.२०.३८ ॥
அதையெல்லாம் அறிந்து, மாயையை மாயையாலேயே அழித்தேன். பின்னர் உரிய காலத்தில் போரில் அம்புகளால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவனைச் சிதறடித்தேன்.
3.20.39
ततो हतायां च मया मायायां युधि दानवः ।
मायामन्यां महाराज चकार मतिमोहिनीम् ॥ ३.२०.३९ ॥
பின்னர், போரில் என்னால் அந்த மாயை அழிக்கப்பட்டபோது, மன்னா, அந்த தானவன் மனத்தை மயக்கும் வேறொரு மாயையை உண்டாக்கினான்.
3.20.40
ततो व्योम महाराज शतसूर्यमिवाभवत् ।
शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्रायुततारकम् ॥ ३.२०.४० ॥
பின்னர், மன்னா, வானம் நூறு சூரியர்களைப் போல் ஆனது. குந்தியின் மகனே, அதில் நூறு சந்திரர்களும் ஆயிரக்கணக்கிலும் பதினாயிரக்கணக்கிலும் நட்சத்திரங்களும் தோன்றின.
3.20.41
ततो नाज्ञायत तदा दिवारात्रं तथा दिशः ।
ततोऽहं मोहमापन्नः प्रज्ञास्त्रं समयोजयम् ॥ ३.२०.४१ ॥
அப்போது பகலும் இரவும், திசைகளும் அறியப்படவில்லை. பின்னர் நான் மயக்கத்தில் விழுந்து, அறிவு-அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தேன்.
3.20.42
तदस्त्रमस्तमस्त्रेण विधूतं शरतूलवत् ।
तथा तदभवद्युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम्।
लब्धालोकस्तु राजेन्द्र पुनः शत्रुमयोधयम् ॥ ३.२०.४२ ॥
அந்த அஸ்திரம், மற்றொரு அஸ்திரத்தால் அம்புப் பஞ்சைப் போலச் சிதறடிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு அந்தப் போர் பெரும் பயங்கரமும் மயிர்சிலிர்க்கும் நிலையும் கொண்டது. அரசர்களின் அரசே, ஒளியைப் பெற்ற நான் மீண்டும் எதிரியுடன் போரிட்டேன்.